Een verslag van Vastelaovond (Carnaval) in Limburg.

VASTELAOVEND, dat vieren we hier in Limburg met volle teugen. Inmiddels zijn alle pekskes (*redactie: pakjes, als in: outfits*) alweer gewassen, staat de schmink weer in de kast en is alle confetti naar buiten geblazen. Maar wat was het weer heerlijk, super, fantastisch, laat en gezellig. Genieten met een grote G!

Scholieren-carnaval

Dit jaar ging onze oudste (13 jaar) voor het eerst samen met vrienden Carnaval vieren in Sittard. Op vrijdag is daar het scholieren-carnaval op de markt.

Vanuit school vertrokken ze met een groepje naar een vriend om zich daar te verkleden. Oh ja, dat verkleden bleek nog niet zo gemakkelijk. In diezelfde week op woensdag gingen we samen (met nog een hele hoop andere pubers en zuchtende moeders) naar de Carnavalswinkel.

Al ronddolend door de winkel zag ik het een na het andere leuke pak, maar het was allemaal niet zo zijn smaak. Na een half uur rond te hebben gedoold, kwam hij met een pak vol smileys de kleedkamer uit. Hartstikke tof! Of reageerde ik te enthousiast? Nee, het was het toch niet helemaal. Toen kwam er een six-pack pak met erover heen een foute Hawaï blouse. Ik vond het vallen in de categorie “mwah”, hij vond het te gek. Missie geslaagd! Het scholieren-carnaval is hem hartstikke goed bevallen, dat smaakte naar meer!

Maar eerst: voorbereiden op de Carnavals optocht

Al heel wat jaren lopen we als gezin mee in de optocht op Carnavalszondag. Dit doen we samen met inmiddels vier andere gezinnen. De voorbereidingen hiervoor starten meestal eind november en elk jaar is het het weer zwoegen en zweten op alles op tijd af te krijgen. De pakken maken we zelf evenals de optochtwagen.

We starten met het bedenken van een thema, gaan we voor actualiteit? Of kiezen we eerst een pak en bedenken we dan de rest? Elk jaar wel een dilemma. In de app-groep wordt er menig appje aan besteed. Zou je op een werkdag je telefoon even links laten liggen, dan kan het zomaar zijn dat je een 70-80 appjes mist! En geloof me, er zitten er maar een paar tussen die in de categorie “serieus” vallen.

Onder het genot van een drankje en hapje organiseren we overlegmomenten, met als conclusie dat er nog meer overlegmomenten en nodig zijn om tot een besluit te komen.

Het thema dit jaar was “plastic-soep”, zéér actueel. Het stof voor de pakken werd gekocht, het patroon uitgezocht, getekend en geknipt. Binnen onze groep heeft ieder zo zijn eigen talent: denk onder andere  aan teamleider-naaiwerkzaamheden , hoofd-schroefallesvast en chief-schmink.De mannen in de groep zorgen elk jaar voor een Carnavals-wagen (hoezo stereotype verdeling van taken!?). Een flink aantal zaterdagen en zondagen worden besteed aan het maken van een geweldig bouwwerk. Carnavals zaterdag worden de laatste puntjes op de i gezet.

Zaterdag

Die carnavals zaterdag (ergens eind middag) besloot onze oudste dat hij die avond ook wel naar Sittard wilde gaan, naar Het Kanon van het Balkon. Het feestje van vrijdag smaakte immers naar meer.  Aangezien ik vind dat een 13-jarige ‘s avonds niet alleen op de fiets mag, moest hij van mij met een plan komen wat betreft tijdstippen. We zouden hem halen en brengen. Uiteindelijk was ik de klos wat betreft halen en brengen. Manlief had namelijk gedurende de-puntjes-op-de-i-zetten al de nodige biertjes verorbert. Ik bracht mijn zoon om zes uur naar Sittard, waar zijn vrienden al stonden te wachten. Om elf uur zou ik hem weer ophalen.

Zelf doken we (manlief, onze jongste en ik) die avond ook nog in het Vastelaoves gedruis. Café De Kroon, was the place to be! En van alle plekken op de wereld kwam ik juist daar Leonie van Mamaschrijft tegen. Wat een bijzondere ontmoeting en leuk om je “live” gezien en gesproken te hebben, Leonie!

De oudste heb ik om elf uur opgehaald, hij vond het te gek: “ik wilde nog niet naar huis, maar mijn vrienden moesten ook naar huis, dus dat viel dan weer mee, toch jammer, het was echt super gezellig mam, volgend jaar blijf ik tot het einde…….”  De foto’s en filmpjes die hij had gemaakt, spreken voor zich.

Eindelijk: de optocht

Zondag is dé dag. Om tien uur verzamelen we om te schminken, spek en ei te eten, echt de allerlaatste puntjes op de i te zetten. Het is altijd ontzettend gezellig. Buienradar wordt om de vijf minuten gecheckt.

Rond twee uur start de optocht, er worden de nodige foto’s gemaakt door trotse opa’s en oma’s. Er staan heel veel mensen te kijken langs de optocht, ik vind dat fantastisch.  Met name het moment dat we de Rijskweg opdraaien, daar staat het rijen dik. Ik krijg er kippenvel van; elk jaar weer opnieuw, dit jaar voor de 19e keer!

Onderweg worden we door lieve vrienden en bekenden voorzien van de nodige hapjes en drankjes, heerlijk! Na afloop gaan we richting Hanenhof. Hier springen de kinderen en lustig op los, wij genieten van een biertje in een plastic bekertje. De prijsuitreiking vindt tegen een uur of zeven plaats. Daarna stroomt de Hanenhof langzaam leeg. Rond een uur of acht proberen we iedereen te verzamelen, tijd om te gaan eten. We eten met zijn alle bij ons thuis. Het stoofvlees en de frites smaken heerlijk. Een gezellige afsluiting van een fantastische dag!

Anouk doet verslag van Carnaval 2019 in Limburg. Vastelaovond.
Plastic soep

Nog niet voorbij…

Maandag is er kinderoptocht, onze jongste staat dan op de Carnavalswagen met de jeugdraad van elf, de jeugdprins en zijn adjudant. Hij straalt van oor tot oor, geniet met volle teugen. Heerlijk om te zien, ook hier krijg ik kippenvel van. Na afloop gaan we weer richting Hanenhof voor wederom een gezellige middag. De avond is voor de volwassenen. De kids worden thuis afgeleverd bij de babysit. We gaan nog even door in De Boew.

Dinsdag, de laatste dag, een dag met een dubbel gevoel. Van de ene kant wil je nog niet dat het voorbij is terwijl je lichaam aangeeft dat het echt wel klaar is na vanavond. We amuseren ons overdag  in Oud-Geleen, eten gezamenlijk pizza en broodjes kebab en maken ons op voor de sluiting van de vastelaovend.

Mijn man en de jongste besluiten om niet meer mee te gaan, zij blijven thuis (toevallig iets met Ajax?) Samen met de oudste vertrekken we richting de sluiting. De optochtgroep is flink uitgedund, we zijn nog met vieren over. De band die begin jaren 90 de Hanenhof tijdens de vastelaovend in hogere sferen bracht, staat op de bühne:  Daddy Don’t Mind. Wat een nostalgie, herinneringen komen boven, we liepen er rondjes, vele rondjes, linksom, rechtsom.

Veer zeen hiej gebaore, de Waereldsjtad Gelaen en mit Vastelaovend komme veer biejein!!!!

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results