Oesters of Nutella

Een terugblik op een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk. Over oesters en Nutella. Het moederschap en opvoeden.

Nutella, always a good idea.

Wat een dag: dertig graden, een brandende zon, zoute zee en een loom gevoel. Fijn, de kindjes liggen in bed en ik  zit helemaal in het ritme van ‘nog maar een wijntje’. Vanavond drink ik rosé, dat past zo goed bij een zwoele zomeravond.

We vieren vakantie in Ramatuelle, een heerlijke badplaats naast Saint Tropez.  We ‘wonen’ al twee weken in een piepklein huis van 29 m2 en dat is helemaal zo gek nog niet. Een enorme bende blijft uit, we hebben alleen het hoognodige mee. En vanuit dat kleine huis zien we de zee. Azuurblauw en bezaaid met de grootste jachten. Helikopters vliegen af en aan om ‘the rich and famous’ te droppen bij Club 55. Dit is decadentie ten top.

Al dobberend op een luchtbed en starend naar de blauwe hemel besef ik hoe gelukkig ik ben met dat wat ik heb. Natuurlijk, ik zou best door een helikopter opgehaald willen worden om even later luxe te lunchen bij 55, genietend van oesters en champagne. Maar wanneer ik een baguette rijkelijk voorzie van roomboter en Nutella hoor je mij ook niet klagen. En die ‘vin blanc’ van Geant voor drie euro nog wat, nou, zo lekker drink ik ‘m niet vaak. Ook deze vakantie realiseer ik me weer: Ik mag niet klagen! Want wat geniet ik van mijn gezin. Ook al baal ik iedere dag weer van het feit dat we zo rond vijf naar het huisje moeten om af te koelen. Want het oververhitte gedrag van mijn kroost irriteert onze Zwitserse buren. Terwijl ik het einde van de middag juist zo aangenaam vind! De zon die minder fel is, het romantische sfeertje en het mooie zonlicht. Hele families verzamelen zich op het strand, een genot om naar te kijken. Lekkere happen komen uit tassen tevoorschijn en –plop- flessen wijn worden ontkurkt. ‘Nou dag mensen, geniet er nog even van, ik ga thuis een verantwoorde maaltijd koken en kom pas morgen weer terug’.

Terrible two

Maar goed, eenmaal thuis gekomen is het eigenlijk snel vergeten. Papa en mama verdelen de taken, kindjes kijken een filmpje, samen lezen we een boekje en voor ik het weet liggen ze plat. Moe maar voldaan  van een dag spelen met zand en rollebollen in de branding. De avonden zijn simpel want geen toegang tot internet en Franse TV boeit me niet. Thee of wijn. Met chocolade of een stinkende schimmelkaas. Een boek, een tijdschrift of een goed gesprek (over wat we nu echt met onze levens willen enzo). Ook wij gaan er vroeg in met onze zonverbrande hoofden en lome lijven dankzij die ‘vinnetjes’ de hele dag door. ‘s Ochtends loop ik naar het bakkertje om stokbrood en croissants te kopen. Een heerlijk moment. De frisheid dankzij het vroege tijdstip in combinatie met de alweer warme zon die tussen de palmboombladeren door schijnt. Het resort waar we verblijven is vooral voor gezinnen the place to be: bijna alle huisjes bevinden zich, zo goed als, op het strand. Lullig om te zeggen misschien, maar ik vind het geruststellend om te horen dat er ook in andere huizen wordt gegild en (hard, heel hard) gehuild en dat er zo af en toe een ouder sissend een kind ‘bedreigd’ met: ‘als je nu niet ophoudt met dat gejank krijg je geen ijsje’ of  ‘als je je broertje nog een keer slaat blijf je de hele dag binnen’. Want op de een of andere manier zijn mijn kinderen deze vakantie, tsja, hoe zal ik het zeggen, wat ontregeld. Heel lief en stralend, zeker! Maar Zeger zit overduidelijk in de ‘terrible two’ fase. Continue grenzen overschrijden (een volle lepel tijdens het eten in het zand kwakken en stralend zeggen: ‘lepel weggooid’. En dat dan eindeloos herhalen hè?) Ook loopt ‘ie de hele dag stoer te doen (meisjes van acht nat gooien en zijn zus zand in het gezicht strooien), maar de zee in, dat durft ‘ie dan weer niet. Wanneer wij plezier maken in de zee brult ‘ie de longen uit zijn lijf, alsof ‘ie zeker weet dat we nooit meer terugkomen. Robijn daarentegen is net zo gevoelig als haar moeder. Dat zie je aan de buitenkant niet, maar mensen die haar kennen weten dat. Na een paar dagen met een extreem kort lontje komt het hoge woord eruit: ze mist haar vriendinnetje thuis. Mijn schat heeft heimwee. Tot nu, twee dagen voor ons vertrek, heeft ze er echt last van. Laatst vroeg ik haar waar de vrolijke Robijn toch was. Die heeft Jasmine, zei ze. Ze heeft heel veel zin om naar huis te gaan. En niet alleen om haar vriendinnetje weer te zien, maar ook omdat ze dan eindelijk (bijna) jarig is en naar school mag! En toch, los van mijn criminele tweejarige zoon en een dochter met heimwee is deze vakantie heerlijk!

Opvoeden, hoe doe je dat!

De eerste week vierden we vakantie met vrienden, net als vorig jaar. Op een avond krijgen we het over omgaan met dwarse peuters en kleuters. Vriendin verteld dat zij haar ouders vroeger best mocht uitschelden. Haar ouders vroegen dan waarom ze dat deed maar gaven geen straf. Op een gegeven moment schold ze niet meer, het effect was er niet naar. Ik word direct aan het denken gezet en besluit om het een dag aan te zien, laat ze me maar stomme mama noemen, ik negeer het gewoon. En een hysterisch jankend kind dan? Demian zegt dat huilen voor kinderen soms de enige manier van communiceren is (zeker op jonge leeftijd, maar ook voor een twee- en vierjarige geld dat nog wel eens). Neem het serieus en vraag oprecht geïnteresseerd wat er is en hoe je kunt helpen. Denk samen na over een oplossing. Wat is het toch heerlijk, geruststellend en inspirerend om met vrienden van gedachten te wisselen over opvoeding.

Tijdens een van die simpele avonden (wijn) hebben Demian en ik het over dat gesprek. Dat je soms zo kunt twijfelen over of je je kinderen wel goed opvoed. Want jongens, wat is me dat toch een taak! Volgens mij heb ik het al eens eerder geschreven, maar ik word vaak heen en weer geslingerd tussen ‘streng doch rechtvaardig’ (aan tafel blijven zitten tijdens het eten) en ‘laat maar gaan’ (stomme mama). Demian kijkt me aan en zegt lachend: ‘Ja, maar jij bent ook de makkelijkste niet’. Ik schiet in de verdediging en voel me aangevallen. Vind ie me een slechte moeder misschien? Hij heeft wel gelijk hoor. Als iets me niet zint, dan laat ik het weten ook. En da’s niet altijd even fijn. Maar, gaat Demian verder: je bent ook heel duidelijk naar de kinderen en consequent. En lief. Pfieuw, hij vindt me dus wel een goede moeder! Die twijfels en onzekerheid over of je het als moeder wel goed doet, daar komen we niet meer van af, dat is een ding wat zeker is.

Aan alles komt een eind. En dat is goed.

Morgen is onze laatste vakantiedag. Uitgebreid ontbijt, joggen, koffie bij onze favoriete strandtent en de rest van de dag genieten op het strand. ’s Avonds uit eten en dan… terug naar NL. Back to reality. Geen stoffen handtasjes van driehonderd euro, maar een jute AH boodschappentas. Geen wijn bij de lunch, maar een boterham met kaas achter de computer. Geen uitslapende kinderen, maar de wekker en haasten om op tijd op de crèche te zijn.

Ik heb er zin in!

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results