Boekentip: Beter, slanker, sterker.

Healthcoach Wencke Merjenberg las het boek Beter, slanker en sterker en de herkenbaarheid en zelfspot van de schrijfster lieten haar regelmatig in lachen uitbarsten. Ook zin in dit boek? Wencke mag vijf exemplaren weggeven!

De mythe van de maakbare mens

‘Zeg mama, waarom ben jij wél lelijk zonder make-up, en papa niet?’ Ook al lig je net op de bank je beste zombie-impressie te geven na een ietwat uit de hand gelopen feestje, dat is toch even slikken. Het betreffende kind werd natuurlijk dringend aangeraden zich uit de voeten te maken. Vervolgens overtuigde ik mezelf er -bijna- van dat het best meevalt met mijn lelijkheid. Desondanks trof ik mijzelf de volgende dag voor een spiegel met bouwlamp, met twee vingers het vel boven mijn ogen omhoog duwend tot hoe ik er vroeger uitzag. Ach, en kijk, kraaienpootjes die het verkleinwoord niet meer verdienen. Mijn buik mag best wat strakker. Ook zou ik een betere conditie kunnen hebben, want al kom ik tegenwoordig de lange en vooral (áltijd tegen)winderige brug op weg naar school prima op, ik word geregeld ingehaald door babbelende bakfietsmoeders, slingerende kleuters en rokende pubers die al jaren geen appel van dichtbij hebben gezien. En hoewel ik echt wel vooruitgang boek in de sportschool, is er nog steeds die oudere dame die meer gewicht wegdrukt dan ik. Dat kan dus beter. Slanker. Sterker.

Beter, slanker, sterker 

Zo luidt de titel van het boek van Marjolijn de Cocq: Beter, slanker, sterker. Wat maakt mij dat nog steeds hebberig: boeken die mij van alles beloven. Natúúrlijk wil ik beter zijn. Slanker en sterker ook wel. En als iemand mij vertelt hoe ik dat moet doen, hang ik aan zijn/haar lippen. Toen het boek van De Cocq arriveerde dacht ik, na die eerste vonk van opwinding over dat mij een zoveelste kans geboden werd ‘beter’ te worden, dat ik te maken had met een zoveelste dieetboek. Hoeveel hebben we er daarvan al niet de revue zien passeren? ‘Drink 30 dagen citroensap met cayennepeper en ahornsiroop, en val 10 kilo af’. Deed wonderen voor Beyonce en Gwyneth Paltrow (vind je het gek?!). Of: ‘In zeven stappen naar eeuwige zen’ (stress!). ‘Geluk is een keuze’ (áls er een titel is die mij ongelukkig maakt…).

Lelijke eendjes 

Misschien herinner je je het tv-programma The Swan, waarin gezonde, prima uitziende mensen zich door een legertje plastisch chirurgen, personal trainers en stylisten tot oogverblindende schoonheden lieten verbouwen. Het ‘schoonheid is een kwestie van smaak-principe’ laat ik nu even achterwege. Wat een dergelijk ‘ik laat me zó verbouwen dat mijn eigen kinderen in huilen uitbarsten als ik ze na maanden weer onder ogen kom’ voor je geestelijke gezondheid impliceert, laat ik ook buiten beschouwing. Feit blijft: ik zat er ademloos naar te kijken. Enerzijds met afschuw, anderzijds met nauwelijks verholen plezier (crazy Amerikaantjes uitlachen is een foute hobby van me). En ook, tóch: wat zou ik zelf laten doen? Als alles mogelijk was. Kleinere neus misschien. Mega-gespierde bovenarmen graag. Doe dan ook maar een paar gelifte oogleden. En daarnaast: een loeihoog IQ. Een nog veel hoger EQ. Een enorm talent op het kunstzinnige vlak (met een Oscar-nominatie graag- in verband met die foute hobby, snappie?). In die laatste drie voorzag The Swan niet hoor, maar als ik dan toch aan het fantaseren ben…

Tegenvallers 

Onze levens zijn maakbaar. Althans, dat is wat we met z’n allen dolgraag willen geloven. Vaak genoeg heb ik mensen volledig zien afknappen bij de eerste de beste tegenvaller die niet met wilskracht, geld, goede opleiding, aardige ouders, een waardevol netwerk of gewoon ‘heul-graag-willen’ uit de weg geruimd kon worden. En ja, ik heb het ook over mezelf. Hoe woest wanhopig (of gewoon pislink) kan ik worden als iets niet gaat zoals ik wil. Als ‘het leven’, ‘de voorzienigheid’, God of de Godin niet meewerkt. Als er zomaar iemand doodgaat. Niet zwanger kan worden. Ernstig ziek wordt. En ook, veel banaler: als ik ruzie heb met mijn man. M’n huis niet verkocht wordt. Ik nog steeds die extra gewichten niet van de grond krijg. Kortom, als ik (’s ochtends, op die *#*brug) tegenwind heb.

Dochter Sofia kan zich ook wel vinden in de boodschap.

Dochter Sofia kan zich ook wel vinden in de boodschap.

Mythe

Daarover gaat het boek van Marjolijn de Cocq. Helemaal geen stom dieetboek dus, blijkt al uit de ondertitel: De mythe van de maakbare mens. Hèhè, wat een opluchting. Toen ik het boek las, werd ik bijna direct gegrepen door de herkenbaarheid van De Cocq’s verhaal. Haar openheid en vooral zelfspot, kwalificaties die mijns inziens in onze maatschappij niet bepaald voor het oprapen liggen (wat nemen allerhande goeroe’s zich toch altijd ontzettend serieus), zijn verfrissend. Net als velen met haar, is De Cocq ten prooi gevallen aan de drang naar (haar eigen) maakbaarheid. Officieel vanuit journalistieke nieuwsgierigheid, officieus omdat ze gewoon beter, slanker, sterker wilde worden, onderwierp ze zich vier jaar lang aan allerlei voedings- en sporthypes. En ja hoor, het werkte. Ze detoxte zich een slag in de rondte, at glutenvrij, veganistisch of paleo, viel veel af en verbrak persoonlijke sportrecords. Vervolgens kwam ze aan, raakte geblesseerd, gedemotiveerd en heel hongerig. Zoals ze zelf schrijft: ‘Ik heb de afgelopen jaren geyogaad van ashtanga en yin tot kundalini en door de sneeuw gebearcrawld tijdens bootcamps. Ik heb rauwe cacaobonen en gojibessen gegeten, geleefd op één glas bouillon per dag en tarwegrassap gedronken. Ik heb koolhydraten gemeden, ik was oer en puur en een skinny bitch. Maar zoveel diëten en hypes verder, sta ik voor mijn klerenkast en constateer ik dat ik nog steeds niets, maar dan ook niets heb om aan te trekken.’

Little Black Dress Challenge

Elders las ik dat het boek over ‘de onzin van sporten, diëten en detoxen’ zou gaan. Daar ben ik het niet mee eens. Het gaat over vrouwen, wensen en verplichtingen, perfectionisme en balans vinden. Uiteraard zijn sporten en bewust met voeding en je lichaam omgaan geen onzin. We komen graag wat al te snel tot die conclusie (is mijn indruk), om vervolgens met een gerustgestelde zucht terug te zakken in de zachte kussens van onze luie stoel, zak chips op schoot, klagend over kwaaltjes en afgevend op zogenaamde ‘health hypes’. Ik kan inderdaad intens genieten van zachte kussens en chips, maar feit blijft, zoals ook Marjolijn de Cocq ons op het hart drukt, dat resultaten niet uit de lucht zullen komen vallen. Wat ze haar lezers ook meer dan duidelijk maakt, is dat we met z’n allen vooral een beetje normaal moeten blijven doen. Er bestaan geen wondermiddelen, geen quick fixes, geen verkorte routes naar succes. Het ascetische atletenbestaan van de ‘fit girls’ op Instagram is slechts door een enkeling vol te houden (en ik zou er niet aan moeten denken!). Sla niet door, houd maat, zorg meestal goed voor jezelf en accepteer de beperkingen van je lichaam, je drukke leven en je leeftijd. Maar dan… een nieuwe belofte. ‘De Little Black Dress Challenge. In zes weken partyproof. Moet te doen zijn. Toch nog maar even proberen dan?’ (niet mijn woorden!)

Winactie

De prettige, humoristische schrijfstijl van De Cocq en de herkenbaarheid van haar verhaal deden me geregeld in een schaterlach uitbarsten. Bovendien is het altijd prettig te lezen dat anderen met dezelfde onzekerheden en (soms onrealistische) dromen en doelen worstelen als ik. Wil jij ‘Beter, slanker, sterker. De mythe van de maakbare mens’ ook graag lezen? Ik mag vijf exemplaren verloten! DEEL dit artikel op je eigen pagina en LIKE de pagina van zowel AW Bruna Uitgevers en mamaschrijft.

En vind je het leuk om regelmatig interessante tips, weetjes, recepten en nog veel meer informatie van mij te lezen? Volg me op Facebook.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results