Elke mama wil het: een gelukkig kind

Health: een breed begrip

Wat geweldig dat ik hier mag bloggen over ‘health’! De link met verantwoorde recepten en verstandig gevulde broodtrommeltjes is natuurlijk snel gelegd. En die kun je ook zeker van me verwachten. Maar mijn invulling van  het inmiddels enorm hippe ‘health’ is veel breder dan dat. Omdat dit mijn eerste verhaal is, zal ik ter introductie proberen te verduidelijken wat ik er precies onder versta.

De World Health Organization definieert ‘health’ als volgt: ‘Gezondheid is een toestand van volledig lichamelijk, geestelijk en maatschappelijk welzijn en niet slechts de afwezigheid van ziekte of andere lichamelijk gebreken.’ Mij lijkt dit een mooi streven, voor onszelf en voor onze kinderen. Veeleisend ook… We kunnen onze kinderen gezond te eten geven (sowieso een héél goed idee!), maar we willen ook, vooral, een gelukkig kind.

Zwanger dankzij ondoordacht pil-experiment 

Toen mijn eerste kind ruim 9 jaar geleden geboren werd, had ik werkelijk geen flauw idee wat moederschap inhield. Ik was destijds (relatief) jong en vooral onbezonnen. Toen ik na een ietwat ondoordacht pil-experimentje zwanger bleek, was ik nog niet eens afgestudeerd en woonden mijn vriend en ik net een paar maanden samen. Leuk? Enorm. Geschrokken? Nauwelijks. Ik wist namelijk altijd al dat ik graag -ooit- kinderen wilde. Dat was dan alvast gelukt. Bovendien zou ik de leukste en de beste moeder ooit worden. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Even ’fast forward’ naar 2016, het jaar waarin ik mijn 10-jarig moederschap zal vieren. Mijn opvattingen over ouderschap hebben zich het afgelopen decennium niet alleen überhaupt voor het eerst voorgedaan, ze zijn vervolgens ook uitvoerig gewikt en gewogen, betwijfeld, aangescherpt, bij elkaar verzonnen en/of over boord gegooid. Inmiddels weet ik: wat een toestand, zo’n gezin! En dan heb ik het niet over de waarschijnlijk welbekende chaos van het luiers verschonen, slapeloze nachten, ophalen/ wegbrengen, ruzie met vriendinnetjes, vieze broeken, driftbuien, horror-speelkameraadjes enzovoort. Dat zijn allemaal praktische zaken. Nee, ik heb het over mijn hoofd, en hoe dat volledig op hol sloeg (en nog steeds regelmatig slaat). Want dat ‘simpele’ gezonde eten bleek al een hele uitdaging. Laat staan het voor altijd gelukkig maken van mijn schatjes. Want ja, het moet wel perfect allemaal…

Perfectionistische slons

Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik altijd al aan een nogal irritante vorm van perfectionisme, in combinatie met een stevige dosis faalangst, heb geleden. Ik ben van het type ‘de perfectionistische slons’. Zelfbedacht. Een vreemde combi van eigenschappen wellicht, en inderdaad: voor mij werkt hij ook niet. Ik wil alles perfect, maar durf er niet al te veel moeite voor te doen. Bovendien hink ik altijd op twee benen, twijfel tussen zwart of wit, yin of yang, links of rechts, verantwoord of lekker makkelijk. Op maandag verzand ik op het schoolplein in een pleidooi tegen ranja, of voor boekweit, of iets daartussenin (’s ochtends vroeg, in de regen, hoe haal ik het in m’n hoofd?). Op dinsdag wordt mijn zoon met een overduidelijk door zijn moeder geschreven briefje in de snackbar betrapt (dit laatste gebeurt écht maar sporadisch hoor – bovendien hebben we op dinsdag voetbaltraining én zwemles…).

Baby 1

Terug naar 2006: enter Baby 1. Mijn dochter Sofia, dat eerste, onverwachte kind bleek helemaal geen blije, makkelijke of zelfs maar gelukkige baby (o gruwel). Ze bezorgde haar moeder (mij, aaaargh) nog geen jaar na die positieve zwangerschapstest een fikse inzinking. Natuurlijk mislukte de borstvoeding faliekant. Natuurlijk vond ik er allemaal geen bal aan. Begrijp me niet verkeerd, ik hield zielsveel van dat schreeuwende mormel, mijn instinct deed het prima. Maar ik vond het gewoon niet leuk. Hoezó wilde mijn kind niet drinken/slapen/stoppen met huilen? Hoezó was ik niet de beste, meest relaxte, leukste moeder?!

Toen Sofia een heel klein beetje opgedroogd was, en ik nog steeds hevig met de draken van het perfectionisme, de ontstellende faalangst en het geknakte zelfbeeld worstelde, besloten we dat het een goed idee was om maar direct voor een tweede kind te gaan. Die hele baby-periode vonden wij inmiddels zo’n beproeving dat het ons verstandig leek maar direct door te pakken.

Baby 2

Enter Baby 2. Precies 14 maanden na zijn zus werd Thije geboren. Na een eerste idyllische periode (ach, er bestaan tóch zoete baby’tjes!), bleek hij nogal, nou ja… veeleisend. Wederom, begrijp me niet verkeerd, ik hield direct zielsveel van hem, en hij is in de meeste opzichten natuurlijk geweldig, maar tot op de dag van vandaag is hij mijn ‘meest ingewikkelde’ kind. Hij is ook heel perfectionistisch en faalangstig, trouwens…

Baby 3

In 2011 kwam er nog een zoon bij, Rink, en hij is een groot cadeau! Begrijp me niet verkeerd, (heel) soms is hij heus wel eens moe en dan ietwat irritant, maar in de basis is hij nogal perfect. Of hij nou zo geboren is, of dat hij baat had bij een iets relaxtere moeder, geen idee…

Een groot en druk gezin dus, dat is wat het werd. En de opstartproblemen waren niet van de lucht. Onzekerheid vierde hoogtij. Toch, ondanks alle hoofdbrekens, die iets minder strijdlustig zijn, maar nooit verdwenen, geniet ik natuurlijk enorm van het moeder-zijn. Ik ben bekomen van de schrik en de angst voor de immense verantwoordelijkheid die me in de schoot geworpen werd. Ook weet ik nu dat het niet reëel is te verwachten dat mijn kinderen voor eeuwig in balans of gelukkig zullen zijn. En dat is oké.

Acceptatie maakt gelukkig

Ik kan er wel naar streven voorwaarden voor een lang en relatief gelukkig leven te creëren. Dit doe ik door gezond(er) te leven, en door niet te vergeten aandacht te besteden aan het mentale aspect van ‘health’. Het ‘een gezonde geest in een gezond lichaam-idee’. In veel opzichten gaat dit me goed af en ben ik heel tevreden. In andere opzichten blijf ik maar mislukken… Zo lopen bijvoorbeeld mijn culinaire experimenten vaak slecht af. Ik ben namelijk het zwarte schaap van het foodie-gilde. Ook heb ik soms gewoon geen zin, geen tijd, geen energie… Soms eten we patat of pizza. Soms scheld ik m’n kinderen uit. Ik probeer dit soort episodes maar gewoon te accepteren als behorend tot een normaal gezinsleven. En die acceptatie maakt me dan ook best weer gelukkig. Goed voor mijn eigen ‘mental health’ en vást, op termijn, ook voor die van mijn kinderen. Toch? Tegenslag en zo, hartstikke goed voor ze!

De hoge golven, neerstortende watervallen en verraderlijke stromingen van het jonge gezin vol pasgeboren grut zijn verdwenen, of in ieder geval zeldzaamheden geworden. Maar mijn idealen zijn er nog steeds. Soms op de achtergrond, loerend op een moment waarop ze hun veeleisende klauwen kunnen uitslaan. Dan zijn ze er in volle hevigheid. In dit blog maak ik jullie graag deelgenoot van mijn streven naar ‘health’: optimale fysieke én mentale zorg voor mijn kinderen, zodat ze in allerlei opzichten gezond kunnen opgroeien. Zodat ik ze ooit met een gerust hart aan het leven af zal kunnen leveren. En als iemand suggesties heeft, dan hoor ik die graag.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

4 comments

  1. Pingback: Een moeilijk etend kind. Wat te doen? - mamaschrijft

  2. Pingback: Help. Knuffel zoek! - mamaschrijft

  3. Pingback: Acht tips om een gelukkige moeder te worden. - mamaschrijft

  4. Pingback: Die moedermaffia, dat ben jij zelf. * mamaschrijft

Type to Search

See all results