Gezondheid voor je hele gezin: een mooie uitdaging

Vallen en opstaan

‘Optimale fysieke én mentale zorg voor mijn kinderen, zodat ze in allerlei opzichten gezond kunnen opgroeien’. Welja… Schreef ik dat echt, een paar weken geleden, in mijn eerste bijdrage aan mamaschrijft? Op zich is er niets mis met de lat hoog leggen. Maar er dreigt een gevaar, en dat is dat je verstrikt raakt in je eigen goede voornemens. Althans, zo gaat dat bij mij. De ene week fiets ik fluitend naar de bio-supermarkt, ga ik geregeld sporten en bak overheerlijke koekjes zonder tarwe voor Rink. Ik lees elke avond voor, moedig iedereen met goed humeur aan op het sportveld en luister geduldig naar wat deze of gene graag kwijt wil. Jaaa, ik ben een ‘healthy mama’! Maar dan breekt de volgende week aan. Tegenwind… Ook letterlijk, want op mijn degelijke rotfiets kom ik opeens nauwelijks nog vooruit. Daardoor kom ik met klotsende oksels op mijn plek van bestemming aan. Vervolgens besluit ik nooit meer naar de sportschool te gaan, onder het mom van ‘overduidelijk zinloos’. Op de sportvelden van de gezinsleden regent het, gezonde recepten worden luidkeels weggehoond, en tijdens hoogdravende voorlees-sessie vallen de ondankbare mormels in slaap.

Duidelijk: in mijn leven blijft alles een kwestie van vallen en opstaan. Dacht ik vroeger soms dat ik de absolute über-sukkel was (‘Iedereen doet het beter dan ik’, dat werk), inmiddels weet ik dat dat niet per se waar is. Er zijn vast mensen die alles onder controle hebben. Mensen die altijd gezond leven, en als ze zich dan tóch een keer te buiten gaan, dat bij vol bewustzijn doen. Zo iemand heb ik alleen nog nooit ontmoet. Veel van mijn vriendinnen, kennissen en familieleden herkennen zich in mijn ervaringen. Hoe geruststellend!

Haalbare doelen 

Dat die geruststelling twee kanten op werkt, blijkt uit mijn praktijk. Want waar ik eerder ook dááraan twijfelde (‘Wie zit er eigenlijk te wachten op wat ik bied?’ –veel informatie in combinatie met persoolijke begeleiding), blijkt die klandizie -gelukkig- wel degelijk te bestaan. Ik geloof namelijk in haalbare doelen. Niet in tot mislukken gedoemde voornemens die nauwelijks in een normaal leven in te passen zijn. Ik ben ‘health coach’. Of ‘gezondheidscoach’, want ik deins nog steeds terug voor hippe Engelse termen. Marketingtechnisch gezien heel dom, wat niet consistent, maar soit. Ik help mensen gedurende een bepaalde periode haalbare aanpassingen te doen, zo groot of zo klein als bij hen past, zodat ze langzamerhand wennen aan hun gezondere levensstijl. Een dieet is namelijk zo van internet geplukt. Calorieën tellen kunnen we allemaal (als we daar zin in zouden hebben). We weten allemaal van de 2 ons groente en 2 stuks fruit. Maar waarom zijn er dan zoveel mensen te zwaar? Vanwaar de enorme vlucht in welvaartsziekten? Waarom lijden zoveel kinderen tegenwoordig al aan kwalen die vroeger niet of nauwelijks onder hen voorkwamen?

Dat er op dit vlak iets helemaal mis gaat, is de meeste bewust levende mensen inmiddels wel duidelijk. Maar wát dan? Waar gaat het mis? Bij instanties als het Voedingscentrum? Op het consultatiebureau, in reclames, door fastfood-restaurants, de hele voedingsindustrie? En al leggen we uiteindelijk de vinger op de zere plek, wat doen we er vervolgens aan? Na vele jaren van (zelf)studie, bereikt mijn verontwaardiging over met hoeveel gebrek aan informatie en zelfs misleiding wij als consument te maken krijgen, nog steeds regelmatig het kookpunt. Ik vind het ongehoord dat ons leugens verteld worden. Of dat we om de tuin geleid worden met misverstanden, ontstaan uit totaal oninterpreteerbaar wetenschappelijk onderzoek. Oeps, daar ga ik weer…

Concrete informatie

Ik heb inmiddels geleerd me enigszins in te houden (serieus, dit ben ik als ik me inhoud). Mensen zitten namelijk niet te wachten op verontwaardiging. Waar mensen wél op bleken te zitten wachten, was op concrete informatie over wat ze eraan konden doen. Informatie over wat bepaalde voeding al of niet voor je lichaam doet. Hoe je je levensstijl zo kunt veranderen dat je die de rest van je leven ongemerkt ‘volhoudt’. Geen dieet dus. Geen crash-kuur (hoewel die als tijdelijke ‘reset’ perfect kan werken, míts je er het type voor bent, want -héél belangrijk-: geen mens is hetzelfde). Waar ik vind dat mensen zich vooral op zouden mogen richten, is wat er allemaal wél kan. Welke fantastische voedingsmiddelen er allemaal ter beschikking zijn, waarmee je je lichaam niet gewoon volstopt, maar echt voedt. Zodat je op iets langere termijn beter in je vel komt te zitten, letterlijk en figuurlijk.

Ik kan me nog steeds verbazen over het gebrek aan kennis. Want waar leren we eigenlijk over gezond leven? Op school? Van vrienden? Van onze ouders? Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar toen ik 4 maanden oud was, zat ik al aan de sinaasappelsap met liga… Want hoe kun je leren van mensen die er zelf ook nooit iets over geleerd hebben (behalve dan het inmiddels behoorlijk achterhaalde ‘2 ons groente, 2 stuks fruit’, of ‘van suiker wordt je dik, en verder niks’, of ‘vet is slecht voor je’)? En als wij er zelf maar weinig over weten, hoe leren we onze kinderen dan hoe ze zich een weg door deze jungle van het westerse welvaartsdieet moeten banen?

Jamie de superheld

Misschien kennen jullie het verhaal van Jamie Oliver die in Groot-Brittannië het schoolvoedsel onder de loep nam. Toen hij zijn School Dinners-project in 2004 begon, was het gemiddelde budget per kind per maaltijd 37 pence. Drie bleke, doodgekookte erwten, een pizza-slice (met tomaat!) en een berg kipnuggets, dat is hoe een doorsnee schoolmaaltijd eruit zag. En toen superheld Jamie de schoolkeukens hervormde, pure ingrediënten vol voedingsstoffen regelde en de koks VIP-opleidingen gaf, weigerden massa’s kinderen die ‘filthy f****** vergetables’ zelfs maar aan te raken. Hun doorgaans aan zwaar overgewicht lijdende ouders kwamen tijdens de middagpauze hamburgers en zakken patat door de schoolhekken proppen. Hoe haalde die rijke eikel van een Oliver het in zijn hoofd zich met hun kinderen te bemoeien? Heerlijke tv trouwens (de afleveringen zijn terug te kijken via Youtube). In Nederland zal de situatie heus iets anders zijn, maar ook hier kennen we de gevallen van ernstige kinderobesitas, uit de pan rijzende ADHD, kinderen die zonder ontbijt naar school komen, etcetera.

Je bent wat je eet 

Ooit was ik zo’n student die al trots was als ze op een dag überhaupt twee stuks fruit van dichtbij had gezien. En om mijn gewicht enigszins binnen de perken te houden, at ik niet na élke stapavond bij de Febo. Dit veranderde toen ik moeder werd. Ik las toen toevallig een boek over voeding en werd gegrepen door het ‘health-virus’. Er ging een wereld voor me open toen ik me realiseerde hoe ik de gezondheid van mijn kinderen kon beïnvloeden. Sterker nog: ik kon niet alleen invloed uitoefenen op hun lichamelijk ontwikkeling, maar ook op hun geestelijke. Niets geen ‘calorieën in is calorieën uit’, maar ‘je bent wat je eet’! Langzaam maar zeker baande ik me een weg door het schijnbaar ondoordringbare woud van tegenstrijdige informatie. Hieruit destilleerde ik mijn eigen theorie, een ‘way of life’. Die theorie bleek al te bestaan, maar dat kon de pret niet drukken.

Het ‘ontdekken’ van een gezondere levensstijl is het probleem niet. Het probleem is deze in te passen in een leven waarin die wellicht niet altijd een prioriteit is geweest. Want wat heb je nodig om jouw gezinsleden optimaal te voeden, zowel fysiek als mentaal, zodat ze ‘in allerlei opzichten gezond kunnen opgroeien’? In ieder geval geen onrealistische doelen en beangstigend perfectionisme. Wat nodig is zijn kleine aanpassingen, die relatief makkelijk door te voeren zijn in een druk leven. Dat klinkt makkelijk, maar is het vaak niet. Heb geduld met jezelf en met je gezinsleden. Bij gezond leven hoort goede zorg voor jezelf. En bij die goede zorg hoort vergevingsgezindheid ten aanzien van wat nog niet gaat zoals je zou willen. Er is niets mis met vallen en weer opstaan!

 

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

3 comments

  1. Cecile

    Wat een fijn artikel weer! Ik lees ze allemaal met veel plezier! Ik ben ook benieuwd welk boek het is waar je over schrijft, het boek wat je toevallig las!
    Ik hoor het graag!
    Groetjes Cecile

    • Wencke

      Hoi Cecile,

      Leuk om te horen, dank je! Eén van de eerste boeken die ik las over voeding en gezondheid was van Gillian McKeith, ‘Wat je eet ben je zelf’. Later ontstond er wat ophef over McKeith, omdat ze zich doctor noemde terwijl ze dat niet was, of iets dergelijks, maar dat deed wat mij betreft geen afbreuk aan wat ze schrijft. Wel stom van haar natuurlijk, als het klopt…
      Een ander boek uit ‘mijn begintijd’ is ‘Integrative Nutrition. Feed Your Hunger for Health and Happiness’, van Joshua Rosenthal.

      Als je op zoek bent naar een mooie, moderne intro tot gezonder leven, met uitleg over het waarom erbij, dan raad ik je ‘Eet jezelf mooi, slank en gelukkig’ van Amber Albarda aan.

  2. Pingback: Acht tips om een gelukkige moeder te worden. - mamaschrijft

Type to Search

See all results