Griep, koorts.. het gaat vanzelf wel over. Toch?

Als dochter van een dokter is Thalia gewend dat de meeste dingen zoals koorts 'vanzelf weer over gaan'. Maar soms is dat niet zo..

Mijn eigen vader is dokter. Bij kinderen-van-de-dokter, of in ieder geval bij ons gaat ‘alles altijd vanzelf wel over’, aldus de medicus. En aangezien ik nog leef en ook nog eens in goede gezondheid verkeer (zwart-getatoeëerde kringen onder mijn ogen, enigszins downward facing ‘borstels’, en nog wat andere after-baar-souvenirs daargelaten), heeft hij dusver wel een punt. En dat genetisch doorgeven.

39 graden koorts

Toen Olivia na zeven maanden voor het eerst naar de creche ging, pikte ze in die bron van bacillen natuurlijk meteen een of ander ultiem fanatiek snotvirus op. De leidster vertelde mij aan de telefoon dat Olivia 39,-nog-iets graden koorts had. Ik vroeg haar of ze moest huilen. Dat niet, zei de leidster, ze was een beetje hangerig. Waarop ik antwoordde dat ik het fijn vond dat ze me op de hoogte hield, en me vooral weer moest bellen als er wat aan de hand was. Dat ik mijn best zou doen haar later die dag wat eerder op te halen uit mijn werk. En ophing.

Ik kon daar geen stress van krijgen

Nu, dik twee jaar later appte mijn oppas dat Olivia niet lekker is, en klaagt over buikpijn. Ik zeg dat ik mijn best zal doen om later die dag wat eerder thuis te zijn uit mijn werk. En faal daar miserabel in. Eindelijk op de fiets krijg ik het opeens enorm benauwd. Ik moet denken aan een kindje van dichtbij. Wat ook een beetje hangerig en ellendig was. Wiens ouders goddank gehandeld hebben. Want voor haar is het nog niet, en gaat het ook niet vanzelf over.

En ik krijg het steeds benauwder

Wat als ik nou te blasé ben, en mijn kostbare, kleine krul me iets probeert te vertellen wat ik niet serieus genoeg neem? Ik vlieg naar huis, laat me kort updaten door mijn oppas, en loop door. In mijn hele grote bed staren twee grote ogen met dikke kringen me zo sip aan. Ik kruip met al mijn kleren aan naast haar. Ze slaapt een armpje om me heen en zucht intens. Mijn kleine ellendige wondertje houdt me vast en ik moet een beetje huilen. Voor alle zieke kleintjes, voor de vervlogen onbevangenheid, voor de zegen van gezondheid. Mama ook buikpijn, vraagt haar kleine stemmetje. Nee, zeg ik, beetje verdrietig. Is niet erg mama, zegt ze, gaat over hoor.

Dit vind je vast ook leuk om te lezen:

Papa schrijft: over zijn genen in een piekerende dokter.

Over jarig zijn en oma missen.

Het waanbeeld van de knijterstrakke fitmom.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Type to Search

See all results