Keizersnede versus een natuurlijke bevalling.

Mariska nadert het einde van haar tweede zwangerschap en moet nu de keuze maken of ze (weer) een keizersnede wil, of een natuurlijke bevalling. En die keuze maakt haar een beetje onrustig.

Zoals jullie misschien hebben gelezen in mijn allereerste blog op Mamaschrijft.nl, ben ik bij de geboorte van mijn zoontje bevallen met een spoedkeizersnede na een lange aanloop. Of zoals de Utrechtse verpleegkundige het prachtig beschreef (inclusief Utregs accent): “Je wilde zeker overal over kunnen meepraten meid!”

Nu nummer twee zich aandient is de tijd gekomen om over deze tweede bevalling na te denken.

Ga ik voor de geplande keizersnede of toch proberen op de ‘natuurlijke manier’ te bevallen? Ik denk dat het voor iedereen geldt die al eens eerder is bevallen dat je bij een tweede er iets minder ‘zin’ in hebt omdat je je toch nog wel herinnert dat het geen pretje was. Alleen als je de eerste keer door middel van een keizersnede bent bevallen komt er ineens een berg informatie op je af. En heb je keuzes die je kunt of moet maken. En eerlijk gezegd vind ik dat best lastig.

Vragen over de bevalling

Waar je in ieder geval geen keus in hebt, is dat je vanaf 36 weken zwangerschap onder controle van het ziekenhuis komt in plaats van de verloskundige. Zoals jullie weten ben ik bedrijfskundige, dus ik ben graag goed geïnformeerd (werk notabene in de Data & Analytics, dus ‘fits the profile’ zullen we maar zeggen). Dus zat ik vorige week al met 34 weken met een keurig voorbereid vragenlijstje in het ziekenhuis voor een eerste gesprek. Mijn conclusie na een gesprek met de verpleegkundige en met de gynaecoloog: er bestaat zoiets als too much information over dit onderwerp als je het mij vraagt.

Keizersnede versus natuurlijke bevalling

Hier geen klachten over hoe de gesprekken verliepen, beiden waren heel aardig en professioneel. Ik kreeg van de verpleegkundige een pak papier mee over de voor- en nadelen van een geplande keizersnede versus een natuurlijke bevalling. En het scenario dat die dan ook weer kan eindigen in een spoedkeizersnede. Er waren keurige opsommingen gemaakt van afwegingen die je kunt maken en risico’s die daarbij horen. Zie bijvoorbeeld onderstaand tabelletje:

mariska

Risico’s

En welke keus moet ik op basis daarvan dan maken? Er is dus niet 1 juiste optie. Ik voelde me na het lezen van dit alles ineens heel erg onrustig. En zat vervolgens als een trillend blaadje bij de gynaecoloog met mijn vragenlijstje. Hij probeerde me gerust te stellen en zei toen heel treffend het volgende: “Bij een eerste bevalling had je van tevoren ook de statistieken niet willen zien over de risico’s.” Nee, exact. Waarom dan nu wel? Iedereen die al eens bevallen is weet dat je niet kunt controleren hoe de bevalling gaat lopen. Dat er onverwachte wendingen zijn die je van tevoren nooit had kunnen verzinnen. En dan krijg je nu ineens rationele statistieken onder je neus en maak dan maar een afweging. Zo voelde het voor mij tenminste. Een illusie van ‘controle’ die je helemaal niet hebt.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel goed dat het ziekenhuis het initiatief neemt om je als moeder goed te informeren. En ik zelf snakte ook naar meer informatie over dit onderwerp. Maar nu ik de informatie in volledig detail op papier heb, had ik ‘m misschien liever niet gehad. Een heel dubbel gevoel… Misschien verlang ik gewoon stiekem terug naar dat stukje onwetendheid en ‘we zien het wel’ attitude die me zo goed hebben geholpen bij mijn eerste bevalling….

Lees ook:

Mijn supersnelle, maar heftige bevalling.

De ontmoeting met mijn gynaecoloog

Zwangerschapsdementie: hormonen zijn de baas!

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results