Aan je kinderen uitleggen wat voor werk je doet. Niet zo makkelijk.

Ilja nodigde haar dochters uit om naar het festival te komen waar ze op dat moment voor werkte, zodat ze eens goed kon laten zien wat mama precies doet. Maar of ze het helemaal begrepen hebben....?!

Ik werk dus, als freelancer voor concertzalen en festivals. Ik ben soms 4 weken achter elkaar fulltime thuis om te moederen, en soms zit ik 10 dagen in een huisje op een bungalowpark, waarvandaan ik heen en weer fiets naar een festivalterrein in de buurt. Dan ben ik er dus even niet. Gelukkig valt dat prima op te vangen met opa’s, oma’s, een zeer flexibele BSO en uiteraard mijn vriend. Alles valt en staat met een goede planning en organisatie, en laat dat nou juist mijn werk zijn. Kortom, het werkt. Voor ons allemaal, gelukkig.

Alleen: wat dóe ik nou allemaal, als ik weer eens aan het buiten spelen ben?

De meeste volwassenen kan ik het nog wel redelijk uitleggen: ik word bijvoorbeeld ingehuurd als stagemanager, waarbij ik alle zaken op en rondom het podium regel. Techniek, verzorging van de bands, tijdschema’s etc. Als ik productie doe, dan doe ik de voorbereiding van dat werk. Ben ik backstagemanager, dan zorg ik voor coördinatie en overzicht over alles wat er op zo’n festival achter de schermen gebeurt. Leveranciers, voorraad, dat iedereen een plekje heeft. Doe ik de hospitality, dan coördineer ik een team dat de kleedkamers van de artiesten verzorgt. Drankjes, hapjes, een playstation, die ene, specifieke moeilijk te verkrijgen whiskey, het schaaltje met de beruchte M&M’s-maar-zonder-de-bruine. Kortom, ik doe véél verschillende dingen. Al ingewikkeld genoeg om dat uit te leggen aan volwassenen.

Een carriere en kinderen. Keuzes maken!

Leg dat maar uit aan een 4- en 8-jarige.

Deze zomer kwamen ze langs op een festival waar ik bijna 3 weken bivakkeerde. Het festival was op een waddeneiland, dus even tussendoor naar huis lukte niet zo 1-2-3. Dat was echt te lang om ze niet tussendoor te zien, en dus kwamen ze een dagje over. Gezellig, en ik kon ze een kijkje geven in mijn werk. Ik was verantwoordelijk voor een van de festivallocaties, een groot veld met veel horeca, een groot podium waarop internationale artiesten optraden en een paar 1000 man publiek. Ik had een stoer kantoor in een bouwkeet, een zeecontainer vol gereedschap en een tentje met een koffiezetapparaat waar een grote bak snoepjes en koek naast stond. Allemaal super interessant natuurlijk.

Ik hoopte toch enige indruk te maken: mama is de báás van dit alles!

Toen ik twee weken later op het schoolplein stond sprak de juf van mijn jongste dochter mij aan: Wat -eh- bijzónder, mijn vak! Wilde ik misschien eens komen vertellen op school over mijn werk?

Ze hadden een themaweek over recycling namelijk…

Want ja, ik had ook gedemonstreerd dat er voor al het afval dat per dag werd geproduceerd op zo’n festival ook iets nodig was. Een enorme perscontainer die volautomatisch kliko’s leegt was achter het podium geplaatst, en vanwege de veiligheid mocht niet zomaar iedereen die bedienen. Ik als baas van de locatie wel, dus als de kliko’s zich ophoopten dan hing ik er twee aan de pers, drukte op een knop en hup, de kliko’s zwaaiden omhoog en alle rotzooi viel in een enorm apparaat, die het vervolgens in elkaar drukte. Een van de honderden klusjes die er nu eenmaal bij horen.

En wat vertelde mijn dochter vol trots op school?? Dat mama vuilnisman is!

Lees ook:

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    5 comments

    1. Pingback: Debiteuren, crediteuren. Jiskefet anno 2016. * mamaschrijft

    2. Pingback: Een panty voor Sinterklaas * mamaschrijft

    3. Pingback: Debiteuren, crediteuren 2016: What’s new? * mamaschrijft

    4. Pingback: Ik ben dus oud. Volgens mijn kinderen. * mamaschrijft

    5. Pingback: Ik ben dus oud. Volgens mijn kinderen. - mamaschrijft

    Type to Search

    See all results