Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie!

Joske deelt haar frustratie over mensen zonder kinderen die denken dat het zwangerschapsverlof een soort vakantie is waarin je lekker uitrust en niets te doen hebt. Als je geen moeder bent, dan weet je niet hoe het is. Punt.

Ik heb lang nagedacht over dit onderwerp. Ik dacht steeds; ik ga dit niet doen. Ik wil niet zo’n verzuurde moeder worden die dit onderwerp aansnijdt en poogt mensen de mond te snoeren. Maar ik ga het wél doen. Ik denk namelijk dat het me gaat opluchten, ook al gaan mensen dit niet leuk vinden.

Het zwangerschapsverlof

Ik was zo’n dertig weken zwanger, toen een collega vroeg wanneer ik met verlof ging. Ik vertelde dat ik nog een klein stukje ‘’moest’’ en dan kon gaan ‘’genieten’’ (Oh heerlijk, die onschuldige onwetendheid!) van mijn verlof. Ze keek moeilijk. Ze vertelde dat ze het niet eerlijk vond dat vrouwen die een kindje kregen zo lang verlof hadden. Want, zij (ik denk ongewild) kinderloos, had nu nooit recht op al die vrije tijd. Op al die verlofuren, terwijl ze wel hetzelfde werk deed. Daarnaast zou ze graag eens lang verlof willen om bijvoorbeeld een puppy te nemen, wat toch ook een baby is en waar je dus ook veel tijd aan moet besteden. Ik liet het even op me inwerken – de verstandhouding met deze collega is niet altijd optimaal geweest – en dacht het wel te begrijpen. Er zat voor mijn gevoel een kern van waarheid in, een bepaalde oneerlijkheid over hoe het verdeeld is. De puppy vergelijking vond ik zelf wat moeilijk, maar het eerste deel van haar relaas klonk best aannemelijk.

Druk, druk, druk

Zoals dat gaat met kinder-baby-zwanger- en moederschapsdingen verliepen dingen anders dan gedacht. Na een tijdje was ik weer boven water en wilde ik met mijn zus en moeder een uitje plannen in het najaar, oktober ofzo. Mijn zus pakte haar agenda en keek bedenkelijk. Druk, druk, druk, lastig te plannen, enzovoort. Ik reageerde geagiteerd, ik had maar een paar data waarbij ik zeker was van opvang voor Cas. Ik vond het al zo spannend om hem ergens te ‘’laten’’, moest ik er ook nog flexibel in zijn. Je wilt afspreken, of je wilt het niet, was mijn ietwat hormonale insteek. Ik liet blijken dat een vrouw zonder kind die deeltijd werkt en studeert, toch wel ergens tijd zou kunnen vinden om af te spreken. De sfeer werd er door mijn starre insteek (gek genoeg) niet beter op. Ik besloot mijn mond te houden omdat er anders akelige dingen uit zouden komen. Mijn zus deed dat niet. ‘’Jij hebt tot november vrij. Je hebt hele dagen niks te doen in je leven. Doe niet zo moeilijk over het moment waarop we afspreken.’’ Mijn moeder kroop diep weg in haar stoel, ze zag mijn storm met een enorme snelheid aan land komen.

Boos

Laat ik zeggen dat mijn zus van geluk mag spreken dat ze lopend het huis kon verlaten. En dat gevoel, die boosheid, is precies de kern van deze blog. Het gebeurt zo vaak dat mensen zeggen dat vrouwen die zwangerschapsverlof hebben lekker lang vrij zijn, dat een moeder die met een kind thuis is best iets meer kan doen, dat je goed kunt slapen in de dutjes van de baby en weet ik veel met wat voor bullshit mensen aankomen die niet weten hoe het is. Sommigen vragen zelfs of je ‘’Een lekkere vakantie hebt gehad?’’ Het is godgeklaagd dat mensen dat durven te beweren, durven te zeggen, durven te vragen. Je snapt er echt niks van. En daarom, voor al die opmerkingplaatsers, dit:

Mensen, vrouwen, mannen, zonder kinderen: JE HEBT GEEN IDEE hoe het is om moeder te zijn, als je zelf geen moeder bent. Houd je mond over de zogenaamde hoeveelheid vrije tijd. Doe niet alsof je begrijpt hoe druk en moe we zijn. En als je echt punten wil scoren, wéét dat dan van jezelf. Zeg niet dingen als; ‘’Had ik maar al die vrije tijd en verlof’’ of ‘’Ja, maar ik snap wel hoe druk je bent hoor, ik heb het wel vaker gezien bij anderen.’’ Of ‘’Je bent toch de hele dag thuis, waarom is het dan niet gelukt om….?’’

Open brief aan luizenpluis moeders: een ode aan jullie

Nooit meer dezelfde

Je hebt helemaal geen zeeën van tijd joh! Waar haal je dat idee vandaan? We zijn keihard aan het werk, met het mooiste en meest intense dat we ooit hebben gekregen. (Hoe dierbaar ons kroost ons is, dat weet je ook niet.) Zoals mijn verloskundige zei: ‘’Je bent op dit moment de grootste transitie aan het doormaken die je in je leven mee zult doormaken. Je zult nooit meer dezelfde zijn.’’

De kloof tussen wel- en niet moeders

En dat is precies hoe ik het heb ervaren. Nadat ik moeder ben geworden is er een grote kloof ontstaan tussen mij en mensen zonder kinderen. Dat verlof is echt niet te vergelijken met een puppyverlof, vrije tijd of een vakantie. Jullie ergeren je misschien aan de zogenaamde hoeveelheid tijd die wij krijgen, wij ergeren ons aan jullie ‘’vermoeidheid’’ na een avond stappen na een zogenaamd drukke week, jullie in te lassen prikkelarme dagen omdat jullie het leven niet meer overzien en jullie muizenissen over of je de badkamer nog schoon zult gaan maken of niet. Er is een grote kloof ontstaan tussen ons, dat is een feit.

Maar ik denk niet dat het erg is. Want waar jullie worden opgeslokt door ‘’vermoeidheid’’, keuzes over wel of niet gaan sporten en prikkelarme retraites, worden wij opgeslokt door onze kinderen, het huishouden en andere typische moederbeslommeringen. Wij begrijpen jullie net zo min als jullie ons begrijpen. Ik heb er over nagedacht: laten we die kloof niet meer overbruggen. Het zwangerschapsverlof behoort de zwangeren (of mensen die op een andere manier een kindje krijgen) toe, net zoals dat jullie beslommeringen jullie toebehoren. En als jullie dan verder jullie grote oordelende onterecht begripvolle mond erover houden, doen wij dat ook over jullie toestandjes. Goed? Mooi. Is dat ook weer uit de lucht.

Lees ook:

Bevallingsverhaal: de ontmoeting met mijn gynaecoloog

Hij is alweer voorbij: de kraamweek.

Je bent niet alleen.

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

3 comments

  1. Grace

    Wat een denigrerend stuk! Jij doet precies waar je zelf zegt een hekel aan te hebben. Een hele groep mensen wegzetten en naar beneden halen.
    Maar fijn dat jij je hart gelucht hebt!

  2. Wilma Geldof

    Het enige waar ik mij aan erger (en verdrietig en moe van word) is de wij-versus-jullie-toon.

  3. Anna

    Eerlijk??? My God, kinderen krijgen is een keuze, ze niet kunnen krijgen niet. Dat wij het hier in West Europa zo GOED hebben geregeld dat jij als a.s. moeder zoveel verlof kunt krijgen is echt een luxe. Want, het is nl. jouw keuze om een kind te krijgen. Je kunt ook stoppen met werken en full time moeder zijn, want tenslotte wil je graag moeder worden, toch?! Maar ja, je wilt natuurlijk ook die andere dingen graag blijven doen, werken, extra geld verdienen voor luxe dingen, meerdere vakanties per jaar etc. etc. Come on, please, get real. Realiseer je eens dat je ontzettend bevoorrecht bent. Je mag én moeder worden én je krijgt betaald verlof. En ja, moeder worden vraagt bepaalde offers van jou, van jouw lijf, jouw tijd, jouw geld. En dat is dus de keuze die jij gemaakt. hebt!!

Type to Search

See all results