Angsthaas.

Jonne, de zoon van Petra, is een angsthaas. Altijd al geweest. Hij is zich altijd bewust van mogelijke gevaren, durft niet over boomstammen te klimmen (want hoogtevrees) en zit het liefst op de bank te gamen of Netflix te kijken

Angst voor iets nieuws

Het was bij vlagen een probleem, die angst van Jonne. Zodra er ook maar iets “nieuws” gebeurde, hadden we de grootste moeite om Jonne te stimuleren het vooral te doen. Zwemles bijvoorbeeld, Jonne wilde écht niet. Het heeft wel een maand geduurd voordat hij zonder huilen zich om wilde kleden en het water in ging. Of fietsen – héle drama’s omdat we het waagden hem los te laten (terwijl we ondertussen niets meer deden dan onze hand losjes op zijn rug leggen omdat hij het gewoon kon).

Kermis

Afgelopen september werd duidelijk dat we toch echt hulp moesten zoeken. Er was kermis in het dorp en natuurlijk gingen we erheen. Jonne wilde graag met papa en Benthe in het Fun House. Ik noem het altijd de Cake Walk, maar blijkbaar ben ik ouderwets. Ik bedoel in ieder geval het huis waar alles beweegt, draait en op-en-neer gaat. Aangezien ik al een keertje onderuit gegaan ben in zo’n attractie, leek het mij veiliger om buiten op ze te wachten. Iemand moest toch die foute autootjes en beren, die ze al gewonnen hadden, vasthouden? Ik zou wel naar ze zwaaien als ik ze voorbij zag komen op de balkonnetjes.

De tijd tikte voorbij, maar wie ik ook voorbij zag komen lopen in het huis – geen Jonne, Benthe of Johan. Langzaam bekroop me een akelig voorgevoel: Jonne zou toch niet… En ja hoor, ineens zag ik ze weer teruglopen naar de ingang: Jonne huilend, Benthe wat verbijsterd en Johan met een gezicht als een donderwolk. Mijn kleine held durfde weer niet. Maar ja, om eruit te komen, moest hij over een bewegend plateau. En dát ging Jonne toch echt niet meer doen.

Hulp

Zuchtend liep ik naar de ingang om Johan te helpen. Ik stak mijn hand uit naar Jonne, maar die was inmiddels hysterisch en luisterde nergens meer naar. Ik gebaarde naar Johan dat hij Jonne anders maar moest optillen en aan mij moest geven. Ook dat lukte niet, omdat Jonne zich aan hem vastklemde. Ineens hoorde ik een stem aan de andere kant van het hek: “Geef hem maar aan mij!”.

Een moeder van een oud-klasgenootje van Jonne stond met uitgestrekte handen te wachten. Johan tilde Jonne nog wat verder op. Jonne begon te schoppen, te slaan en nog harder te gillen. Wat een drama. Uiteindelijk konden we hem veilig in haar armen laten zakken en zelf op de normale manier de attractie uit. Jonne stond snikkend naast de andere moeder op ons te wachten. Wat bleek: in het huis zat een bewegende trap en daar durfde Jonne niet op te klimmen. Johan had hem er zo op kunnen tillen, maar dat wilde Jonne niet. En toen durfde Benthe prompt ook niet meer, omdat Jonne niet durfde. Uiteindelijk was de zaak zo hoog opgelopen, dat ze rechtsomkeert hadden gemaakt.

Wát een drama.

Dat moment, waarin we niet meer met Jonne konden praten, niet meer tot hem door konden dringen, zorgde ervoor dat ik wist dat we hulp in moesten schakelen. Een paar dagen later zat ik bij de huisarts om een verwijzing te vragen en konden we hem aanmelden bij de orthopedagoog.

Helaas moesten we nog even wachten, maar na drie maanden hadden we ons eerste gesprek. De orthopedagoog gaf naar aanleiding van ons verhaal aan dat het haar handig leek wat testen te doen (o.a. hoogbegaafdheid en autisme) en daarnaast alvast te beginnen met een behandeling om hem wat zekerder te krijgen. Uit de testen kwam gelukkig niets bijzonders en de behandeling begint zijn vruchten af te werpen: langzaamaan zien we Jonne steeds meer durven.

Kleine stapjes

Laatst waren we in Artis en bij het restaurant zit een speeltuin. Deze speeltuin bestaat vooral uit een groot bouwwerk met touwladders waar in geklommen kan worden. Tot onze grote verrassing durfde Jonne hoger dan ooit te voren! En bij het verlaten van het terrein koos hij niet voor de veilige houten brug, maar voor de touwbrug!

Het gaat zo geleidelijk aan, dat Jonne eigenlijk niet door heeft welke kleine stapjes hij zet. Maar als we hem erop wijzen, glimt hij van trots. Hij zal misschien niet de grootste durfal van de klas worden en hij zal waarschijnlijk altijd voorzichtig blijven. Maar dat is niet erg. Als hij zich maar niet meer laat tegenhouden door angst om nieuwe dingen te proberen.

Lees ook:

Wat je voor je kind kunt betekenen als hij bang is

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results