Bedankt lieve mensen, voor deze mooie dag!

Met poten als heipalen en een babyvoet in mijn maag, schrijf ik deze blog. Ik (Joske) ben vandaag zesendertig weken zwanger en heb al twee weken zwangerschapverlof met heerlijk weer.

Ik heb zelf de kleertjes voor ons kleinste jongetje kunnen wassen, strijken en voorbereiden. Ik heb me de afgelopen twee weken vaak vreselijk dankbaar gevoeld, omdat ik toen ik zwanger was van Cas bij aanvang van mijn verlof direct in het ziekenhuis belandde en er pas 11 dagen later, met premature baby in de maxi cosi, weer uitkwam. Ik voel me nu dan ook echt bevoorrecht dat ik de tijd en rust heb om richting de bevalling te hobbelen, een beetje te lummelen, dutjes te doen en te genieten van het weer.

Toch was de dankbare vakantiestemming gister ver te zoeken.

De zon scheen en het was dertig graden, maar er hing een lagedruk gebied in mijn hoofd. Mijn voeten lopen vol als ik ze niet genoeg omhoog houd. Ze kleuren dan leuk Koningsdag blauw, rood en wit en kloppen als nooit ervoor. Zitten is lastig, fietsen is lastig, liggen is lastig, slapen is lastig. Gister was een lastige, bloedhete, hormonale kutdag. Ik voelde me een schildpad die op zijn rug is beland en niet meer overeind kon komen. En dat maakte de zon niet goed. En De Wijko Satésaus bij de barbecue ook niet.

In die gezwollen en niet zo vrolijke staat van zijn, werd ik vanmorgen ook wakker.

Toen ik dat voelde, besloot ik dat vandaag anders moest worden dan gister. Afleiding leek me de beste remedie. Dan maar met een beurse onderzijde op dat fietszadel en dan maar enkels als jerrycans, niet weer zo’n baaldag. Ik heb sinds mijn nesteldrang opspeelt een obsessie voor de borrelglazenactie van de Albert Heijn en vandaag leek me een geschikte dag om die glazen te confisqueren. Ik pakte mijn spullen in, maar was mijn pinpas kwijt. Man gebeld die met kind een Hema ontbijtje aan het doen was in de stad. Ik op de fiets (AU!) en gezellig bij ze aangeschoven. Toen ik de tray met afwas terug wilde zetten, wist ik niet hoe ik dat moest doen. Terwijl ik nadacht over de praktische invulling van dit komende gebuk, kwam er een vrouw naar me toe. ‘’Ik doe het wel. Ik ben zelf ook zwanger geweest en dit is niet makkelijk voor je. Geef maar.’’ Ik was haar ongelooflijk dankbaar en kon niets anders dan breed glimlachen. ‘’Heel erg lief, bedankt.’’

Buiten schuifelde ik op mijn te strakke teenslippers naar mijn fiets.

Een rode sticker. ‘’Je mag hier niet parkeren, groetjes Gemeente Zwolle.’’ Alleen een sticker, geen bon! Da’s weer mooi meegenomen. Met plakkerige en geschuurde bovenbenen hees ik mezelf op de fiets richting de Albert Heijn. Ik twijfelde of ik dit moest gaan doen. Ik voelde me warm, wat draaierig en opgezet. Omdat vandaag anders moest lopen dan gister, besloot ik niet toe te geven aan dit gevoel en door te fietsen. In de Albert Heijn bleef ik lekker lang voor de koeling staan. De verkopers vroegen of ze me konden helpen. Ik gaf aan dat ik genoot van de koelte en van de tijd die ik had om te bepalen welk broodbeleg ik zou kopen. De verkopers glimlachten breeduit en zeiden dat ik mijn enkels ook wel even mocht koelen in de vriescel, als ik dat wilde. Ze zouden me er wel uithalen als de stank te erg zou worden. Weer een grote grimas op mijn gezicht. ‘’Bedankt voor het aanbod en een zonnige dag nog, mensen!’’ schalde ik over de vleesafdeling.

Bedankt

Eenmaal bij de kassa met de gespaarde borrelglazen en een hitte-aanval (WAAROM DOE IK ALTIJD ZOVEEL IN EEN MANDJE?!) begon ik me te ergeren aan het feit dat niemand me voorliet. De rijen waren enorm en ik wist niet meer hoe ik moest staan. Ik besefte wel degelijk dat ik niet gehandicapt ben, maar na zoveel aardigheid op één dag, wilde ik kennelijk meer. Ik hield me gedeisd en donderde puffend alles op de band. Ik werd op mijn schouder getikt door een oudere dame. ‘’Zeg, ik zie dat jij van die glazen hebt gespaard. Ik heb nog best veel zegels maar doe er niks mee. Ik spaar ze, totdat ik een fijn mens zie en dan geef ik ze aan diegene. Je ziet eruit als een fijn mens, wil je ze hebben?’’ Ik keek naar haar foezelige brilglazen, grote gelige tanden en lieve uitstraling. Ik was sprakeloos. Wat. Ontzettend. Lief. De mevrouw pielde maar liefst 15 zegels uit haar portefeuille en wenste me alle goeds. Ik besloot dat deze dag anders ging dan gister en wat werd ik daarbij geholpen. Bedankt lieve mensen, mijn dag kan niet meer stuk.

Lees ook:

36 weken zwanger + ribbenpijn.

De laatste loodjes: 38 weken zwanger!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results