Bevallingsverhaal: de ontmoeting met mijn gynaecoloog

Mariska komt een tijdje na de bevalling erachter dat haar held, haar gynaecoloog die haar kind gezond ter wereld bracht, ook gewoon een leven heeft. Dat is even schrikken.

Ik zie hem staan, met zijn zonnebril op, polootje aan. Hij loopt met een drankje door de menigte, heel relaxed, overduidelijk hier met vrienden of gezin. Hij oogt ontspannen in de zon. Ik kijk naar hem en denk: waar ken ik hem toch van?

Dan schiet het door mijn hoofd.

Hij stapt de kamer binnen, zegt: “we hebben het de hele dag al over u” en drukt me de hand. Krachtig, resoluut, vertelt hij me wat volgens hem het plan is. Mij een stuk helpen, dan proberen te persen en als het niet lukt een keizersnede. Wouter en ik knikken van ja. Ik voel me sterk en terwijl hij weg loopt ga ik met de arts-assistente aan de slag. Ze is lief hoor, maar het schiet nog niet zo best op. En dan komt hij terug, neemt het werk van de vriendelijke dame over en neemt de leiding.

Hij schreeuwt, sleept me er met zijn luide stem doorheen.

Hij kijkt me doordringend aan, ik ga doen wat hij zegt. En dat gaat goed. Maar niet goed genoeg. Zijn strenge blik verandert in een zachte, hij legt ons uit dat ik zó goed mijn best heb gedaan maar dat het toch een keizersnede wordt. We accepteren het omdat hij het zo vriendelijk brengt en vooral benadrukt dat het niet aan mijn harde werk ligt. In de OK krijgt zijn co-assistent strenge instructies: netjes hechten zal hij! Ik stel me zo voor dat die persoon met opperste concentratie heeft gehecht, want het werd inderdaad heel netjes. Onze kleine man werd even bij me gelegd, een gezond kind. Dan komt mijn held, mijn rots, de gynaecoloog die ik 3 uur geleden nog niet kende, bij me staan om me uit te leggen hoe het gegaan is en dat hij zeker weet dat ze een goed besluit hebben genomen om tot een keizersnede over te gaan.

Bizar

Hoe je in zo’n korte tijd zoveel steun vanuit een onbekende kan ervaren. In mijn kraamtijd neemt hij in de verhalen een soort mythische proporties aan. En die vent, die held, die mijn kind gezond ter wereld bracht, die heeft dus ook gewoon een leven. Waarin hij een biertje drinkt en zonder witte jas rondloopt. Waarin hij geen levensreddende acties aan het verrichten is. Waarin hij even geen blijvende impact op iemands leven maakt. Jeetje. Voor mijn gevoel klopt het niet. Het is alsof Batman gewoon bij de Appie op de hoek rond sjouwt, for everyone to see. Alsof je in de wachtruimte van de tandarts naast Spiderman gaat zitten. Dat je je bedenkt dat mannen als Barack Obama ook wel eens naar de wc moeten.

Mijn gynaecoloog, mijn held, blijkt dus ook maar gewoon een mens. Daar moet ik even van bijkomen.

Lees ook:

10x waarom een dreumes thuis zo gezellig is
Zo krijg je binnen een minuut je baby in slaap

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

6 comments

  1. Pingback: Mijn super snelle, maar heftige bevalling * mamaschrijft

  2. Pingback: Recept voor truffels. Deze zijn zalig en koolhydraatarm! * mamaschrijft

  3. Pingback: Iedereen verdient een 'Lotte' * mamaschrijft

  4. Pingback: Soms moet het. Stoom afblazen. * mamaschrijft

  5. Pingback: Een panty voor Sinterklaas * mamaschrijft

  6. Pingback: Zo vieren we Sinterklaas. * mamaschrijft

Type to Search

See all results