Bijzonder verhaal: “Het had zo anders moeten zijn…”

Kimberley verloor heel onverwachts haar kindje met 34 weken zwangerschap en deelt haar verhaal op Mamaschrijft.

Met verlof. Eindelijk! 34 weken en wat het was zwaar de laatste dagen. Maar eindelijk kunnen we genieten van de laatste weekjes. Dacht ik..

We gaan nog een midweek op vakantie. Met het hele gezin, ouders, zus, zwager, neefje, broer en ook oma is mee. Limburg, ooit een keer in Maastricht geweest maar daar is ook alles mee gezegd.

Ik geniet dubbel, mijn verlof is begonnen en we kunnen niet wachten tot ons ventje er is. Het is super mooi weer. Wie had gedacht in oktober zonder jas buiten te kunnen lopen, maar het kan. En wat is het genieten.

Woensdagochtend gaan mijn ouders met oma het centrum verkennen en wij gaan een duik in het zwembad nemen. Het water is koud en we houden het dan ook niet lang vol met z’n allen. Bij het huisje aangekomen voelt het in mijn buik allemaal wat anders. Ons mannetje heeft vanaf een week of 18 dwars gelegen en daardoor had ik ook een hele brede buik, maar de vorm lijkt wat te veranderen. Ik lig op de bank en heb af en toe zelfs het gevoel de krampen weg te moeten zuchten. Zouden het dan indalingsweeën zijn? Is hij gedraaid? Dat zou het allemaal wel verklaren. Ik ga maar even op bed liggen want inmiddels duurt het al een uurtje en de pijn in m’n rug is ook vervelend. En ondanks dat ik nog geen flauw benul heb van wat er gaande is, ga ik me nu toch wel wat zorgen maken.

Mijn buik wordt harder, de pijn heftiger en ik hoor mijn moeder thuis komen.

Ik roep haar en ze is net ingelicht door mijn man en komt even kijken hoe het gaat. Ik moet meteen huilen als ik haar zie, ik maak me zorgen, ik heb pijn. Ze masseert mijn rug en als de pijn wat af zakt zeg ik te proberen wat te gaan slapen. Natuurlijk lukt dit niet en blijf ik maar draaien, van rechts naar links en weer terug maar de pijn lijkt niet minder te worden.

De laatste keer draai ik me terug en ik voel vocht.

Zouden mijn vliezen gebroken zijn? Ik kijk… Bloed…. Ik gil, schreeuw dat mijn moeder terug moet komen. Mijn man komt bij me liggen, mijn moeder belt de ambulance, mijn zusje is er bij en ik huil alleen maar. Van binnen weet je dat het niet goed is maar totdat ik het hoorde van de gynaecoloog hoopte ik dat het nog goed zou gaan. Tuurlijk hoop je dat. Mijn moeder werd van de ambulance door verbonden naar een verloskundige in de buurt maar al gauw was duidelijk dat er toch echt een ambulance moest komen. Ik beantwoorde alle vragen, moest op de brancard gaan liggen op mijn zij en kreeg een infuus. Met alle toeters en bellen waren we onderweg naar het ziekenhuis. Ik kan me niet meer herinneren hoe lang het allemaal duurde. Volgens mij zat er maar 2 uur tussen begin van de klachten en aankomst in het ziekenhuis maar het gaat als een waas voorbij. Als we aankomen in het ziekenhuis worden we ontvangen door een verpleegkundige en een co-assistent en schuif ik over van de brancard naar een ziekenhuisbed.

Ik kan me nog precies herinneren waar alles stond, wie waar stond.

Ik geloof ook niet dat ik dat beeld ooit zal vergeten. De co-assistent probeert met het CTG de hartslag van de baby te vinden, in eerste instantie horen we een hartslag maar dat blijkt die van mij. De co zoekt en zoekt maar vind het niet. Zelfs toen had ik nog hoop. Natuurlijk had ik nog hoop. De gynaecoloog wordt gebeld en het echo apparaat wordt aan gezet. Als de gynaecoloog binnen komt gaat hij meteen kijken en misschien duurde het 10 seconden voor het duidelijk was, voor mij dan. Het hartje klopt niet meer, ons mannetje leeft niet meer en onze wereld stort in.

Onze droom verandert in een nachtmerrie.

Mijn ouders staan nog op de gang te wachten, weten nog steeds niet wat er allemaal aan de hand is. Mijn man en ik krijgen eerst een moment samen, het personeel gaat weg en wij huilen. Ik geloof het niet. Wij geloven het niet, het is zo onwerkelijk allemaal. De verpleegkundige komt vragen of de familie naar binnen mag. Zodra mijn familie binnen komt zeg ik dat hij is overleden, ze breken…. Allemaal. Hij heet Toby zeg ik, want we zijn zo trots op zijn naam.. Het had zo anders moeten zijn.

De gynaecoloog haalt mij terug naar de realiteit, hij moet geboren worden, maar hij ziet bloed in de baarmoeder. De placenta heeft los gelaten en daarom bloed ik van binnen. Hij ligt dwars en ik kan dus niet gewoon bevallen.

Ik krijg een keizersnede.

Vanaf dan gaat het allemaal ook heel snel, ik word voorbereid, de anesthesist vertelt me dat ik onder narcose moet in verband met het bloedverlies en omdat ze niet weten hoe mijn stolling is op dat moment. En als ik wakker wordt denk ik nog allemaal dat het een nachtmerrie is. Ik hoop het, maar ik lig aan allemaal slangen, banden, monitoren en de realiteit komt keihard binnen. Mijn man zit naast me, huilt met me mee en vertelt me hoe mooi hij is, onze zoon. Hij is bij de operatie geweest, mocht zijn navelstreng verder afknippen en heeft hem vast gehouden. Bijna zoals het hoort maar dan zonder het huilen, zonder de blijdschap. De verpleegkundige komt binnen met een rijdend wiegje met Toby erin. Ik krijg hem bij me, kan hem helemaal bekijken. Van top tot teen. Wat is hij mooi! Dit maakt het allemaal nog onwerkelijker, hij is helemaal af.

Het is net of hij slaapt.

Die avond is nog steeds een beetje een waas voor me. Make a memory komt om foto’s te maken. De verpleegkundige vroeg voor de bevalling of ze foto’s moest maken en op dat moment zei ik nee maar achteraf zijn die foto’s zo waardevol. Die van make a memory ook. Prachtig en wat fijn om zulke mooie foto’s te hebben van ons mannetje. Ik krijg voor de nacht Dorstinex om de borstvoedingsproductie te remmen. Door de morfinepomp kan ik wat slapen, die pomp is ook de reden dat die avond zo wazig is. Af en toe word ik wakker van de verpleegkundige die rond mijn bed scharrelt, bloeddruk meten en weg is ze weer. De volgende morgen bel ik 2 vriendinnen en vertel dat Toby geboren is, levenloos. Zo’n schok, ook voor hen. Ik heb gevraagd of zij de rest van mijn vriendinnen willen bellen zodat ik dat zelf niet hoef te doen. Als ik erover na denk is dat ook best een moeilijke opgave. Maar fijn dat ze dat hebben gedaan. Mijn ouders hebben de familie ingelicht.

En dan gaat het beginnen.

Ik word terug vervoerd met de ambulance naar het ziekenhuis in onze woonplaats. De morfinepomp wordt eraf gehaald, een beetje onder protest, maar ik moet mijn hoofd erbij houden zeggen ze. En daar hebben ze gelijk in want diezelfde dag komt de begrafenisondernemer voor het eerste gesprek en krijgen we te horen wat we allemaal moeten regelen. Het is te bizar om een kistje uit te moeten zoeken, wat doen we met het kaartje, hoe gaan we het doen met de uitvaart. Maar ook die malle molen gaan we in. Toby ligt de tijd in het ziekenhuis bij mij op de kamer. Ik kan zo de hele dag naar hem kijken, ik pak hem als ik dat wil en houd hem vast. Het is echt net of hij slaapt. De mensen die het dichtst bij ons staan hebben Toby gezien, in het ziekenhuis of thuis. Want na 3 dagen ziekenhuis mag ik naar huis. Ik heb hem gewoon vast gehouden in de auto, wilde niet dat hij in de maxicosi ging. Daar had ik zo’n ander beeld bij. Thuis wordt alles in orde gemaakt, zijn kistje is geleverd en hij komt op een koeling te staan.

Daar ligt hij dan, in zijn kistje in plaats van in zijn wiegje.

Het zijn dit soort momenten die het steeds zo onwerkelijk maken. De dagen tot de crematie staan in het teken van dingen regelen, muziek uitzoeken, wie zegt wat en wie nodigen we uit. 4 dagen zijn we nog thuis met zijn drieën, de laatste dag is zijn (half)broer er ook nog bij. We maken foto’s met z’n vieren en mijn vriendin komt langs met de kleding die ze voor me heeft gekocht voor de crematie. Ik kon zelf natuurlijk helemaal nog niet winkelen en zij denkt daar gewoon aan. Speciaal zulke vriendinnen. Ik krijg nog 1x Dorstinex omdat de stuwing niet te doen is. Helemaal niet voor de dag die ons staat te wachten morgen.

En dan is daar de dag………

Je leeft er een week naar toe, wordt geleefd in die week. Op de been gehouden door alles wat je moet regelen. Maar dit is de dag om in te storten. De familie neemt afscheid en doet allerlei kaartjes, gedichten, knuffels, foto’s en tekeningen in zijn kistje. Het meest pijnlijke moment doen we met zijn vieren. Samen sluiten wij zijn kistje. Nu zien we hem nooit meer.

De crematie is prachtig, de muziek is mooi, zoveel mooie bloemen en stenen en iedereen is lief voor ons. Mijn neefje van 2 speelt voor ons op de grond, komt af en toe bij me om me op zijn manier te troosten. Mooi hoe dit gewoon door gaat. Na de plechtigheid gaat iedereen mee naar buiten en krijgt iedereen een ballon om op te laten. Het is een prachtige dag en we kunnen de ballonnen dan ook lang na kijken. Het condoleren begint daarna en ik ben blij als we naar huis kunnen. ‘Moe en verslagen waren wij’ zingt Blof. En dat waren we.

De volgende fase: opnieuw zwanger worden

Het heeft bijna 11 maanden geduurd voor ik weer zwanger was. Zo makkelijk als het ging bij Toby, zo moeilijk was het nu. In verband met de keizersnede moesten we 6 maanden wachten maar dat wilde ik natuurlijk helemaal niet. In juni wordt het duidelijk dat ik PCOS heb. Wat een tegenvaller, het kan er allemaal ook nog wel bij. Wat word ik elke keer teleurgesteld door mijn eigen lijf. Ik word door verwezen naar de fertiliteitsarts en mag starten met Clomid.

In de tussentijd ben ik ook onder behandeling van een psycholoog.

Nadat mijn verlof af liep in februari ben ik weer volledig aan het werk gegaan en het heeft zo’n 4 weken geduurd voor ik instortte.. Op aanraden van de bedrijfsarts ben ik op zoek gegaan naar een psycholoog die EMDR kon doen. De therapie is ontzettend heftig maar ik vind het nog altijd bijzonder hoe het werkt. De therapie rond ik af in augustus en in september hebben we een positieve test in handen. Ik kan niet anders dan geloven dat eerst het ene een soort van afgesloten moest worden voor we aan het volgende spannende avontuur konden beginnen.

En een avontuur was het want van een onbezorgde zwangerschap kan je natuurlijk niet meer spreken als je dit mee hebt gemaakt. Ik mag elke 2 weken op controle komen. We zien de baby groeien en groeien, zo bijzonder weer. 14 weken en 2 dagen zwanger ben ik als de gynaecoloog vraagt of we willen weten wat het is. Hij zegt wat ik stiekem hoopte, het is een jongen. Gelukkig denk ik, en ik ben opgelucht. Ik kan het niet zo goed uitleggen maar na 34 weken zwanger geweest te zijn van een jongen, je in te stellen op een zoon, kon ik me gewoon niet voorstellen een meisje te krijgen.

Ik krijg een speciale echo in het AMC, maar alles is goed.

Het lukt ons om naast de spanning ook zeker om te genieten. Het is een lekker druk mannetje in mijn buik en ik voel hem heel vroeg, dit stelt me elke dag weer gerust. Vanaf 31 weken ben ik elke dag in het ziekenhuis om een CTG te maken. Elke morgen mag ik mij melden voor een half uur luisteren naar het hartje. Meestal is het goed maar een aantal keer moest ik terug komen in de avond voor een herhaling van het CTG. Met Pasen moet ik een nachtje blijven maar elke keer mag ik toch weer naar huis. Hij doet het super. Inmiddels hebben we een datum voor de keizersnede en is het aftellen begonnen.

Onze zoon wordt geboren

37 weken en 2 dagen heeft deze zwangerschap mogen duren, precies 3 weken langer dan de vorige. En wat zijn we gelukkig, begin mei wordt onze zoon in blakende gezondheid geboren. Hij lijkt als 2 druppels water op zijn broer en in het begin vond ik dat ontzettend eng. Meerdere keren heb ik hem wakker gemaakt om te kijken of hij nog leefde. Arm kind. Inmiddels is hij al 1,5 jaar en een ontzettende boef. We genieten, elke dag, misschien zelfs wel dubbel.

Heb jij ook een mooi, emotioneel of ander bijzonder verhaal op welke manier dan ook dat je graag wilt delen op Mamaschrijft? Stuur dan je verhaal in naar leonievoormamaschrijft@gmail.com.

Lees ook:

Wat je voor je kind kunt betekenen als hij bang is

Vrouwen krijgen steeds later hun eerste kind

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results