Broeken stress.

Het lijkt nog niet zo heel lang geleden sinds ik de laatste broeken en shirts voor mijn jongste heb gekocht. 

Ik was dan ook lichtelijk, nou zeg maar behoorlijk verbaasd toen hij zei dat zijn broeken te klein/kort waren. Ik riep naar boven dat hij vast en zeker een grapje maakte en dat hij moest opschieten. 

De broek past niet meer

“Nee mam, ik maak geen grapje” zegt hij met een lach in zijn stem. “Nou ophouden hoor. Kom op, opschieten dadelijk kom je nog te laat ” roep ik naar boven. De toon van zijn stem verandert, hij wordt boos. ”Waarom geloof je me niet. Hier, kijk zelf maar”. Hij komt stampend de trap naar beneden en gaat voor me staan. Zijn gezicht half boos, half lachend. En ja hoor, de broek is aan de korte kant en zit erg strak bij de taille, de knoop gaat net dicht. 

“Nou”, zeg ik, “deze past inderdaad niet meer goed, maar er liggen er nog genoeg in je kast”. Hij beweert dat ze allemaal te klein zijn. 

Hij past niet meer

Ik loop met hem mee naar boven en trek een stapel broeken uit zijn kast. Zijn gezicht betrekt enigszins. Ik wil dat hij ze één voor één even snel past.  Dat “even snel” gaat niet lukken. Ik had het kunnen weten! Bij hem gaat nooit iets “even snel”. Hij heeft het talent om alles te bediscussiëren, zaken op de lange baan te schuiven en ontzettend te treuzelen. Dit alles tot mijn grote frustratie.

Het feest gaat beginnen. “Die broek trek ik niet aan die is ook te klein”, zegt hij, al wijzend naar broek nummer 2. “Dit is een hele andere broek dan die je eerst aanhad, kom op probeer maar even”, zeg ik. 

Zuchtend en licht kermend, laat hij zich op zijn bed vallen “Oh mam, daar heb ik nu echt geen zin in”. Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven, benader het positief. “Kom op joh, even snel passen, dan ben je er vanaf en kun je lekker naar scouting”. Hij staat met tegenzin op van zijn bed, pakt broek nummer 2 en houdt deze vast voor zijn lichaam: “Zie je! Te klein”. Ik lach en zeg dat dit niet echt een goeie manier is om broeken te passen. Ik pak de broek van hem aan en maak de knoop alvast los. Tergend langzaam en met veel gezucht en gesteun past hij broek nummer 2. Deze past prima, niet te kort en nog genoeg ruimte bij de taille. “En toch past hij niet”, zegt hij resoluut.  Ik zeg hem dat dat niet waar is, de broek past prima. 

En de echte reden is…..

En dan komt de aap uit de mouw, de broek zit niet lekker!  De broek is te ruw en te stijf, althans dat is zijn mening. Broek nummer 2 is een jeans, een donkerblauwe jeans, die hij destijds in de winkel persé wilde kopen, want er zat een gat in en dat is cool, en hij zit strak om zijn benen en dat vond hij prettig. Maar dat kan hij zich niet echt meer herinneren, dat heeft hij nooit gezegd!

Meneer wil vanaf nu eigenlijk alleen nog maar jogging broeken aan: die zijn cool, zitten lekker, daar kun je goed mee voetballen, zitten niet te strak, ze zijn zacht en lekker warm en iedereen in zijn klas draagt altijd joggingbroeken.

De joggingbroek 

Ik vind dat hij niet elke dag een joggingbroek naar school aankan. Zo’n jogging ziet er na een uur al slobberig uit, dan staan de knieën al in de broek, als je begrijpt wat ik bedoel.

Hij heeft twee joggingbroeken in zijn garderobe, die wat mij betreft alleen geschikt zijn voor huis-tuin en keuken gebruik. Dan blijven er twee nettere joggingbroeken over en paar jeans. Na enige discussie bereiken we een compromis. Hij komt zelf met de oplossing: de ene dag een jogging en de andere dag een jeans. En in het weekend, als we geen verplichtingen hebben, dan wil hij de huis-tuin en keuken broek aan, want die zit het aller- aller-lekkerst!

En nu hup naar scouting, in een jeans, want dat moet, niet van mij maar van scouting. Hij zegt van niet, ik zeg van wel. “Regel dat maar met je leiding”.

Lees ook:

Een meningsverschil over huiswerk

Fotocredits: kiwihug

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results