Broertjes en zusjes: bloedzuigers en gillende keukenmeiden.

De kinderen van Petra spelen vaak leuk met elkaar. Maar soms slaat de vlam in de pan en barst het los thuis. Van wie hebben ze dat toch?

Zodra je kindjes geboren worden begint het grote vergelijken: op wie lijkt hij nou? Die mond, die is van mij (Petra). De ogen, ja dat is precies papa. En oh ja, kijk eens naar deze babyfoto van mij – ze lijkt écht wel op mij!

Maar zodra ze wat ouder worden en ze hun eigen karakter en maniertjes krijgen, kan het grote vergelijken pas echt beginnen. Want ze is zó slim, dat heeft ze echt van papa. En dat sociale, ja, dat heeft ze echt van mij. Och kijk nou, dat gefriemel met haar handen, dat doe ik ook altijd.

De uiterlijke overeenkomsten

Bij ons thuis is de vergelijking makkelijk: Jonne lijkt echt op Johan en Benthe lijkt op mij. Hier en daar zijn wel wat dingen die Jonne van mij heeft en Benthe van Johan, maar in de basis hebben we allebei een mini-me in huis. Naast de uiterlijke overeenkomsten kunnen we ook qua karakter wel spreken over kopietjes. Jonne is intelligent, gefocust, erg leergierig, erg veeleisend voor zichzelf en een echte knuffelkont. Benthe is vrolijk, sociaal, enthousiast, extravert, hardleers, Oost-Indisch doof en heerlijk eigenwijs. Allemaal hele mooie eigenschappen toch? Nou, niet altijd…

Over het algemeen kunnen Jonne en Benthe goed met elkaar overweg. Vanochtend nog trof ik ze gezellig keuvelend in Jonnes bed aan. Ze spelen veel met elkaar, lachen veel samen en ik hoop van harte dat dit in de toekomst ook zo blijft. Maar soms slaat de vlam in de pan.

Plagen, zuigen, schreeuwen en gillen

Jonne heeft de onuitstaanbare gewoonte om te blijven peuteren, te blijven plagen, te blijven zuigen. Waarschuwen helpt niet, pas als je écht boos wordt, bindt hij in. Hij mist een rem, zullen we maar zeggen. Dat heeft hij van zijn vader. En van zijn Pake. Die kunnen dat ook allebei heel erg goed, al zullen ze dat allebei heel hard ontkennen als je het hen vraagt.

Benthe daarentegen begint te schreeuwen of te gillen als iets haar niet zint. Vooral als haar broer of wij niet doen wat zij wil. Stevig aanpakken is dan handig, want anders is ze niet te stoppen. Als ik haar vader moet geloven, heeft ze dat van mij. Niks van waar.

Een gemiddelde ruzie tussen mijn twee engeltjes gaat dan ook altijd volgens een bepaald patroon. Jonne begint ergens over, waarschijnlijk iets dat Benthe leuk vindt, maar hij niet en Benthe reageert daar weer op. Jonne gaat door, Benthe wordt bozer en voor je het weet heb ik een bloedzuiger en een gillende keukenmeid op mijn bank zitten. En daar word ik dan weer razend van.

Kopie van onze ruzies

Niet alleen om het lawaai en de onzinnige ruzie die ze maken. Nee, omdat ze zó goed laten zien wat Johan en ik allebei ook doen in ruzies. En het is nooit leuk om in de spiegel te kijken en iets zien wat je niet bevalt. Het heeft ons wel bewust gemaakt van onze eigen gewoontes en welk effect dit op anderen kan hebben. Ik weet niet of het ervoor zorgt dat onze eigen ruzies wat “volwassener” worden, maar inzicht is ook al heel erg fijn.

Mijn moeder zei altijd: “Je krijgt de kinderen die je verdient”. Ten eerste vraag ik me dan af hoe mijn moeder vroeger was. Want die heeft iets dan helemaal niet goed gedaan. En ten tweede is dat helemaal waar. Gelukkig maar – ik vind dat ik zulke leuke kinderen heb!

Bovenin: Petra als baby. Onderin: Dochter Benthe. Als 2 druppels water!

Dit vind je vast ook leuk:

Erkenning van de ‘koude kant’.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results