Consultatiebureau versus ik: 5-0.

Susanne stapte de eerste keer vol zelfvertrouwen naar het consultatiebureau maar loopt uiteindelijk trillend de deur uit.

Ik sta echt mijn mannetje wel. Regel dingen, ben zelfstandig, probeer nieuwe dingen uit en doe dit eigenlijk altijd ook met veel plezier. Iets nieuws zorgt toch altijd voor lekkere positieve energie. Met deze gedachte mocht ik dan ook voor het eerst naar het consultatiebureau. Iets waar ik zowel heel positieve als redelijk negatieve geluiden over hoorde en las. Maar ik ging er positief in; deze mensen weten zo veel meer dan ik over het moederschap en baby’s, daar kan ik vast heel veel van leren en er zo voor zorgen dat Sverre de meest ideale baby ever zou zijn of worden.

Voor de eerste keer naar het consultatiebureau

Vol positieve energie gingen we op pad. Hup, Sverre de kinderwagen in. En daar begon het eigenlijk al… met deken, zonder deken, met muts of zonder? Ja het was heel mooi weer, maar hij nog zo klein en…… huh? Even back to reality, wat ben ik aan het doen?! Het lijkt wel of ik weer 16 ben en niet weet wat ik aan moet doen met het stappen. Oké… Zo….we gaan gewoon.

Eenmaal aangekomen bij het bureau begint dat 16-jarige stemmetje alweer. Op de wandelwagenparkeerplaats (ik had geen idee dat zoiets bestond) staan namelijk super-de-luxe mooi aangeklede wagens. Met speeltjes, kneiterzachte dekentjes, gepersonaliseerde weet-ik-‘t-watjes. En nu staat die van ons er ook. Best een mooie wagen hoor. Maar zonder speeltjes, ultra hyper hippe dekentjes en dat soort spul….’Oh god…doe ik ‘t niet goed? Verveelt Sverre zich in de wagen? Voelt ie zich benadeeld nu hij al dit moois heeft gezien?’.

Uitkleden, luier aanhouden en het boekje droppen

Enigszins minder zelfverzekerd, stapte ik de ruimte in. Zo daar staan we dan. Ik word begroet en vraag maar even wat de procedure is, gezien ze er blijkbaar vanuit gaan dat je dat gewoon weet. ‘Uitkleden, luier aanhouden en het boekje even droppen’. Oké het boekje. Met een beetje lichte zweetdruppeltjes weet ik het boekje te vinden. “Staat geen naam op”… oh ja.. Sorry, Sorry, helemaal vergeten. God, ik voel me net een kleuter. Consultatiebureau vs Susanne 1-0.

Hoezo heb ik het idee dat ik hier voor een jury sta? Zo, naam genoteerd. Nu uitkleden. Samen met 5 andere moeders sta ik bij de aankleedkussens. Ik kijk even om me heen. Ik observeer… oké, hydrofiele luier eronder, kleertjes uitdoen zonder dat de baby gaat huilen, dan een lekkere warme doek erom heen…Wat?? Een doek? Wie heeft die mensen verteld dat je een doek mee moet nemen.. Hoe weten ze dat? Iets meer zweetdruppeltjes staan op mijn hoofd: 2-0 voor hen. In plaats van de warme doek, dan maar de hydrofiele luier eromheen en wegen maar. Net wanneer ik Sverre op de weegschaal leg, begint hij te plassen. Over de doek, over de weegschaal en op het bureau van de consultatiebureau dame! Oké… 3-0. De moed zakt me in de schoenen. Ik kan dit dus niet.

Vragenvuur van de arts

De gevolgen van het plas-ongelukje worden opgeruimd en ik mag door naar de arts. Die begint allemaal vragen op me af te vuren waar ik de antwoorden niet echt op weet, of misschien wel, maar ik heb ineens een heel hoog stress level. “Had hij dit vlekje al bij de geboorte?”…. Weet ik niet.. “Drinkt hij gulzig?”… Geen idee, ik heb geen vergelijkingsmateriaal. “Hoeveel drinkt hij?” Ahaaaa eindelijk een vraag waar ik het antwoord op weet. Ik vertel trots hoeveel. “Dat is veel te veel”… God… 4-0 staat t al.. “Ja mevrouw, zoveel water en dan komt er nog poeder bij, dan zit u op zoveel en dat mag niet hè. Dus minder geven”. Oké, oké… ik beaam alles wat ze zegt.

“Ondertussen heb ik al klotsende oksels en het idee dat ik de slechtste moeder ever ben.”

Nu wil ze ook nog dat ik Sverre aankleed, waar zij bij is. Is dit een test? Om te kijken of ik Sverre geen pijn doe? Of ik zijn kleren niet achterstevoren aandoe? Of ik überhaupt wel kleren bij me heb… Oh shit.. dat heb ik inderdaad niet. Die liggen nog bij het aankleedkussen (5-0, dit wordt een hopeloze wedstrijd)… Ik vraag met mijn 16-jarige, zelfvertrouwenloze stem of ik mijn luiertas even mag gaan halen die dus nog bij het aankleedkussen staat. Gelukkig mag het.. Pfieuw..

Een beetje trillend trek ik Sverre zijn kleren aan en legt de arts nog een en ander uit. En we zijn vrij. Vrij om te gaan. Ik ben alle adviezen totaal vergeten. Gefeliciteerd consultatiebureau met de 5-0 overwinning. But I’ll be back en dan gewoon met mijn 36-jarige stem.

Lees ook:

Op plusuur bij het consultatiebureau.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results