Dag speen, hallo Elsa!

Je kind afleren om een fopspeen te gebruiken is makkelijker gezegd dan gedaan. Een kind is vaak erg gehecht aan zijn fopspeen. Dat ervaarde Yvonne ook, maar het is uiteindelijk gelukt!

Het leek zo volkomen onschuldig toen ik tijdens de kraamweek van Quirijn een speentje in zijn mond stak om te proberen of hij daar rustig van zou worden. Voortdurend aan de borst om aan de kennelijk onverzadigbare zuigbehoefte te voldoen leek me geen verstandig en vooral een heel vermoeiend plan. Ik vond het ongemakkelijk dat het bezoek, in navolging van ons, soms ongevraagd een vinger in zijn mond stopte om hem te sussen. En er was een speen in huis, want die zit standaard in iedere blije doos die je ontvangt. Het liefst zo opvallend mogelijk met teksten als “I love mama”.

Het werd heel even stil dus nam ik op de koop toe dat ik iedere keer aan baby Maggie uit de Simpsons moest denken als ik het tuutje van die speen woest op en neer zag bewegen. Voor ik het wist had ik een verslaafde gecreëerd en kreeg ik spontaan uitslag in mijn nek als ik ontdekte dat we per ongeluk zonder het ding van huis waren gegaan. Ik kocht er meerdere zodat ik altijd een reserve had als hij er op straat per ongeluk eentje uit de wagen gooide. Er kwamen zelf accessoires die het leven met een speen nog fijner maakten: doekjes die we aan het speentje vast maakten zodat ie ‘m terug kon vinden in bed als ie uit z’n mond geglipt was midden in de nacht. Toen dat niet helemaal bleek te werken kocht ik zelfs glow in the dark-spenen voor ’s nachts. Alles voor de rust. Dacht ik toen.

Speen obsessie

De Speen werd voor hem een obsessie maar dat hadden wij er natuurlijk ook van gemaakt. Bij een paar kikjes toverden we het magische troostding tevoorschijn en anders zorgde hij er op slinkse wijze wel voor dat ie het ding te pakken kreeg. In zijn buurt repten we niet over de Speen maar spraken we verhullend over De Zuigconstructie. Toen hij wat ouder werd, probeerden we hem er op allerlei manier van te overtuigen dat zo’n vreemd en onsmakelijk ding toch echt iets voor baby’s was. Het leek hem niet te deren.

Bij nummer twee zouden we het helemaal anders aanpakken. Dachten we. Maar ook dit keer konden we de verleiding niet weerstaan om uit te proberen of ze rustig en vooral stiller zou worden van een speen. We maakten onszelf wijs dat het bij haar allemaal lang niet zulke ernstige vormen aannam als bij Quirijn, want in het begin leek de behoefte inderdaad mee te vallen. Vervuld van trots waren we als we zonder speen de deur uit waren gegaan en de hel niet los was gebarsten. We deden nog een poging om Quirijn ervan te overtuigen dat spenen toch echt iets voor baby’s waren. Hij wilde toch zeker niet net zo’n baby zijn als zijn spenende kleine zus?

Consultatiebureau

Het was de tijd dat David en Victoria Beckham bakken met kritiek over zich heen kregen over hun vierjarige dochtertje Harper die met een speen was gesignaleerd. Dat zou toch zeker slecht zijn voor de ontwikkeling van haar gebit en spraak. Ergens wist ik natuurlijk wel dat daar een kern van waarheid in zat en dus stopte ik het ding bij het consultatiebureau dan ook altijd zo diep mogelijk in mijn tas en hoopte vurig dat Quirijn er niet om ging vragen.

We hadden weleens gehoord dat ouders hun kind de speen mee lieten geven aan Sinterklaas die in ruil voor de speen een cadeautje in de schoen zou stoppen. Een beloning in het vooruitschiet: dat zou toch moeten werken! We hadden het er wel eens over gehad om deze methode toe te passen omdat we merkten dat de gelovige erg in de ban was van de Sint. Redelijk spontaan liet Joris de verslaafde op een zondagavond afscheid nemen van zijn plastic troostende vriendje. Gelukkig was er nog een supermarkt open die avond waar ze ingespeeld waren op de belangrijke feestdag en dus al schoencadeaus verkochten.

Bijliggen

De volgende avond was het gedaan met de rust. Waar we Quirijn voorheen altijd rustig weg konden leggen tussen 19 en 19:30 uur, had hij nu grote moeite om in slaap te vallen en dus introduceerden we het begrip ‘bijliggen’: een van ons ging op de grond naast zijn ledikantje liggen om te wachten tot ie in slaap zou vallen. En dat kon soms wel een dik half uur tot zelfs drie kwartier duren. We investeerden die tijd maar wat graag, want een weg terug was er niet. Ergens in huis waren nog wel reservespenen voor het geval dat maar toegeven op dat moment zou betekenen dat we er nooit meer van af zouden komen. Zo leek het toen. Mijn schoonmoeder probeerde me gerust te stellen met de gedachte dat het vanzelf allemaal wel goed zou komen, want was ik wel eens een achttienjarige met een speen in zijn mond tegen gekomen?

Per ongeluk stopte ik meer dan een jaar later een keer een speen in zijn mond die voor de nieuwe verslaafde bedoeld was en dat leverde een gruwelende blik op. Maar ondertussen leek de verslaafdheid van Philipa nog extremere vormen aan te nemen. En om een hoop geklaag te omzeilen, was ik vaker dan ik wilde zwak en gaf ik toe en bedacht ik wel een reden waarom ze heel even haar speen mocht. De holle spenen beet ze net als Quirijn voorheen had gepresteerd stuk toen ze ouder werd. Eerst dacht ik dat het aan het overmatige gebruik van de spenen lag, maar toen ik drie nieuwe exemplaren had gekocht die ze binnen een week ook allemaal kapot had gebeten, wist ik dat ik op zoek moest naar een ander soort. De holle spenen werden vervangen voor massieve varianten.

Speenregels

We maakten regels: alleen een speen in bed en in de auto. Die regels werden soms een beetje opgerekt en zo zat ze ook regelmatig met een speen in alle andere rijdende objecten: achterop de fiets, in de buggy, in het winkelwagentje, in het vliegtuig om een hysterisch-kind-situatie te voorkomen. De speen werd voor haar een eerste levensbehoefte maar tegelijkertijd levensbedreigend toen ze bovenop de kast probeerde te klimmen om het ding eigenhandig te bemachtigen.

Ik ging een weekend weg met mijn zus en Joris ging met de kinderen op pad. Ik belde om te horen hoe het ging en hij vertelde dat hij van huis was gegaan zonder speen. Vrijwillig, bewust, met voorbedachten rade. Ik had grote bewondering voor zoveel lef! Na dat weekend had Philipa er volkomen vrede mee dat ze alleen nog ’s nachts in bed het voorrecht van de speen had. Het ging zo makkelijk dat Joris met haar voor het slapen gaan begon te onderhandelen over de voorwaarden waarop ze afstand zou doen van haar speen. Ze kwam de onderhandelingen uit met de belofte van een heuse Elsa-pop, haar grote idool.

Afscheid van de speen

Deze week werd ze drie en de avond voor haar verjaardag vertelde Joris dat hij die avond voor het slapengaan met haar had afgesproken dat morgen de grote dag zou zijn. Hij was die dag aan het werk dus ik ging met haar naar de speelgoedwinkel. In haar hand een boterhamzakje met daarin het kostbare bezit waarvan ze straks afscheid diende te nemen. Met de doos onder haar ene arm en het zakje in haar hand kwam ze aan bij de kassa en leek ze vastberaden. Ze overhandigde het geval bijna ongeïnteresseerd aan de verbaasde kassamedewerker achter de kassa die licht verontwaardigd het zakje van haar aannam. Ze had het goed gespeeld want één van haar voorwaarden was dat Elsa haar speen dan ook zou vervangen in bed. Op haar verjaardag lag ze dus naast haar grote idool op het kussen. We gingen ’s nachts even kijken en zagen het wipneusje van de ongelukkige blonde prinses met de afwijking tevreden tegen haar arm aanliggen. Het leek heel even of ze goedkeurend naar haar bedgenoot keek en ’s zachtjes zong: Let it go, let it go!

Yvonne schrijft over leuke dingen doen met kinderen op haar blog: www.lattesenlimonade.nl.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Type to Search

See all results