Dank je wel voor je tijd Maris.

De naam van iemand die je pas nét kent afkorten, kan dat? Mariska vind het op de werkvloer onnoemelijk irritant en NOT done.

Ik ben best goed met namen, al zeg ik het zelf. Tuurlijk, ook mij gebeurt het dat iemand zich voorstelt en dat ik eigenlijk niet goed heb geluisterd. Maar heb ik een gesprek met iemand gevoerd, dan weet ik daarna zijn of haar naam wel. Ik werk in de advieswereld, waar je te maken krijgt met partners, concurrenten, leveranciers, klanten. Kortom: er moet ook wel genetwerkt worden, dus het onthouden van namen is dan best handig. Maar het is me opgevallen dat het correct gebruiken van iemands naam niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is.

Sommige mensen zijn er vooral niet zo handig in, merk ik.

Zo kreeg ik onlangs voor de twee keer op rij een mail van iemand met de aanhef ‘Beste Miranda’. En ja die was toch echt aan mij gericht, de tweede keer zelfs een antwoord op een mail van mij. De eerste keer dacht ik: typ foutje of auto-correct, kan gebeuren. Maar twee keer in 1 week? En nee, dit was geen horkerige vent…. Dit was een vrouwelijke project manager die mij feliciteerde met mijn nieuwe baan! Ik heb het mailtje met open mond twee keer nagelezen, maar er toch maar niets van gezegd. Want het wordt hoe dan ook een nogal lullig mailtje of gesprek: ‘Eh sorry, zo heet ik niet’ of ‘Ik denk dat je mail voor iemand anders is bestemd’ (lekker flauw…).

Hardnekkig

Sommige mensen zijn best hardnekkig in het maken van fouten met namen, heb ik ook gemerkt. Zo heb ik een collega gehad die mij toch minstens 2 of 3 maanden (en ‘mind you’, ik zag de beste man 1 à 2 keer per week!) per ongeluk Sandra heeft genoemd. Want hij had met een dame genaamd Sandra gewerkt die zoveel op mij leek. Ook daar twijfelde ik heel erg bij of en wanneer ik er iets van zou zeggen. Gelukkig had hij (en veel andere collega’s) het op een gegeven moment zelf ook door. Uiteindelijk had ik daar wel een leuke come-back bij (vond ik zelf): ik ging hém stug ‘Henk’ noemen.

Ik geloof dat ik het zo’n 2 maanden heb volgehouden en warempel: tegenwoordig zegt hij Mariska.

Maar waar het verkeerd onthouden van iemands naam al vrij irritant voor de ‘ontvangende partij’ is, is er wat mij betreft nog één ding irritanter. Mijn naam is denk ik vrij doorsnee en wordt dus (schijnbaar) niet zo makkelijk onthouden. Soit, kan ik mee leven. Maar schijnbaar is mijn naam ook heerlijk materiaal om af te korten. En echt, vriendinnen mogen mijn naam te allen tijden afkorten. En zelfs collega’s waar ik al een hele tijd mee werk (al vind ik dat in bepaalde situaties toch ook een beetje awkward). Maar iemand die mij na 5 minuten ‘Maris’ noemt, daar krijg ik echt de kriebels van! Een leverancier die eerst in een gesprek moet uitleggen waarom hij er een t*r*ng zooi van heeft gemaakt en dan vervolgens zegt:

“Dankjewel voor je tijd Maris”. Aaaaaaargh!

Ik ga toch ook niet tegen iemand die Sebastiaan heet na 5 minuten ‘Yo Sebas’ roepen? Ben ik nou gek of is dat toch een beetje vreemd? Het voelt als een soort inbreuk op je privacy. Mijn vrienden noemen me ‘Maris’ (nou ja, degene die me geen ‘B’ noemen, maar dat is een ander verhaal), mijn ouders noemen me zo, mijn lieve hubby noemt me zo. Maar iemand die ik zakelijk ken? Nope, niet relaxed!

Wat zijn de raarste verbasteringen van jouw naam die weleens op de werkvloer zijn gebruikt? En wanneer zeg je er iets van? Ben benieuwd naar jullie verhalen!

Lees ook:

Een godin van een moeder

Betutteling begint bij het pierenbadje

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results