De 20 weken echo, het geslacht en hoe ik me voel!

Afgelopen week had ik de 20 weken echo en die ging iets anders dan ik verwacht had.

Afgelopen week was het dan zover. De 20 weken echo. Vanwege de rommelige start van mijn zwangerschap waarbij de echoscopiste dacht dat ze een verdikte nekplooi meette, loop ik bij een gynaecoloog in het AMC. Meer voor mijn eigen gemoedstoestand dan dat het echt nodig is maar fijn is het wel!

Bij de echo van een paar weken geleden was alles helemaal goed.

Ik heb meteen na die echo een combinatietest gedaan en de uitslag daarvan was ook goed. Met een lekker gevoel reden we vorige week dus naar de 20-weken echo. Izzie ging ook gezellig mee, want eigelijk wisten we alleen nog niet zeker of het hartje helemaal goed was, want dat konden ze eerder nog niet goed onderzoeken. Ik had dit keer een andere vrouwelijke gynaecoloog omdat ik deze week alleen op een dag kon komen dat mijn eigen arts er niet was. Maar dat leek me geen probleem voor een keer.

Een mannelijke gynaecoloog

Toen mijn naam werd geroepen stapten we de kamer binnen en daar stond tot mijn verbazing een man. Die ging alvast wat voorwerk doen. Ok, dacht ik, prima. Man of vrouw, het is een arts.. Dus gel op m’n buik, staaf erop en rollen maar. Meestal is alles heel goed zichtbaar bij mijn echo’s alleen deze man had er wat meer moeite mee. Hij is denk ik bijna een dik uur bezig geweest om alles goed in beeld te krijgen. Volgens hem lag de baby met de benen naar onder en was het daarom lastig om alles goed te bekijken. Het werd zowaar een beetje onaangenaam na zo lang liggen. Nog niet eerder meegemaakt.

Gelukkig kwam toen de vrouwelijke gynaecoloog binnen om vervolgens ook nog een rondje over mijn buik te maken. Dat ging er een stuk zachter en sneller aan toe. En na 5 minuten was er een conclusie. Alles zag er goed uit, alleen zagen ze wel een klein beetje een lekkende hartklep. Wij schrokken ons een ongeluk, maar de arts gaf aan dat dit ook prima kon wegtrekken. En oh ja, of ik toch niet alsnog een NIPT test wilde doen. Dat adviseerde ze ons om het het restantje onzekerheid dat er nog zou zijn bij ons weg te nemen. Want er waren in principe geen signalen voor afwijkingen bij de baby en dat was ook de reden dat de vorige gynaecoloog vond dat een combinatietest voldoende was voor ons. 

Je begrijpt misschien dat we niet geheel gerustgesteld weg zijn gegaan.

Het was eerder verwarrend, ook al waren er geen aanwijzingen op een negatieve uitslag. Maar goed, we hebben dus alsnog de NIPT test laten doen. Ik verwacht geen rare dingen, en heb zelf heel sterk het gevoel dat alles gewoon goed is en dat dit wederom een soort storm in een glas water is. 

Het geslacht….!

Dan wat leuker nieuws.. het geslacht van ons kindje. Ik weet het stiekem best al lang, want bij 11 weken had de gynaecoloog al haar vermoedens uitgesproken. Zoals ik ook al eerder zei, het maakt ons niet veel uit. We hebben al een jongen en een meisje! Dus … *tromgeroffel* … het geslacht van dit kindje is… weer een meisje! Raf en Izzie krijgen een zusje. Zo grappig om te beseffen dat we straks dus meer meiden dan mannen in het gezin hebben.

Raf kijkt echt uit naar de komst van de baby, want “babies zijn superlief” zegt hij. Ook al had hij wel liever een broertje gehad om mee te stoeien en te voetballen. En Izzie geeft steeds kusjes op mijn buik en vertelt iedereen dat ze zelf ook een baby in haar buik heeft. Echt een meisje! En wat ik heel bijzonder vind aan deze zwangerschap is dat ik nu een kind heb dat heel goed begrijpt dat ik zwanger ben en wat dat inhoudt. Raf is nu vier jaar en hij ervaart het daardoor heel anders dan toen ik zwanger van Izzie was. Hij is ook degene die het aan alle familie en vrienden wereldkundig heeft mogen maken. Trots als een pauw natuurlijk!

Hoe ik me voel

Ik voel me verder goed, en voel haar steeds beter bewegen in mijn buik al ligt de placenta wel weer aan de voorkant. Dat had ik bij Izzie ook en ben toen uiteindelijk ingeleid omdat ik dacht dat ik haar niet meer voelde. Gelukkig was er niets aan de hand. Maar daarom is en blijft elke zwangerschap zo bijzonder, en tegelijk een wonder wanneer alles goed mag gaan. Dat besef ik me heel goed! Hoe nu verder? Met 30 weken krijg ik nog een echo om het hartje te bekijken en begin volgende week krijg ik de uitslag van de NIPT test…. even afwachten dus weer!

Meer lezen?

Yoga tijdens de zwangerschap

Wat ben ik toch een gelukkeling

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results