De einde-schooljaar-gekte.

Het einde van het schooljaar is in zicht. Dat betekent dat er op het laatste moment nog van alles moet. En elk jaar opnieuw is het hetzelfde gedoe.

Niet alleen op mijn eigen werk. Nee, ook op de school van mijn (Anouk) jongens vindt de een na de andere leuke gezellige activiteit plaats.

Te druk

Een schoolfeest, een ochtend naar het bos, bezoek aan een streekmuseum, sportdag, ontbijt, afscheid van de juf, doorstroommiddag in de nieuwe klas, boeken inleveren, rapport ophalen enz. Laat ik voorop stellen dat ik het allemaal super tof vind. Het enige nadeel is dat ik nauwelijks tot geen tijd heb om een handje hulp te bieden. Dit wordt me niet altijd in dank afgenomen. Althans, die signalen zendt mijn jongste zonder blikken of blozen naar me uit. Uitspraken als: “je zult het wel te druk hebben,” of  “ik vraag het wel weer aan opa of oma” komen op het einde van het schooljaar regelmatig voor. Tja, ook ik werk in het onderwijs en ook bij ons (net zoals op vele andere scholen) is het op het einde retedruk.

Het ontbijt op school op dinsdagochtend. Tot maandagavond half 9 had mijn jongste er met geen woord over gerept. Toevallig had een lieve collega moeder me al ingeseind dus ik was enigszins voorbereid dat er ergens in die week iets meegenomen moest worden naar school. Door alle hectiek was deze boodschap ook weer ergens achter in mijn hoofd beland. En op de meest bizarre momenten komt zo’n boodschap dan ineens in mijn hoofd naar boven. Zo’n moment is negen van de tien keer ergens midden in de nacht zo rond de klok van half 3. En je raadt het al, dan gaat mijn hoofd op “aan” en is het slapen over en uit. Inmiddels zijn dit soort nachten schering en inslag. De wallen onder mijn ogen zijn er het bewijs van.

Aftellen

Het aftellen is begonnen. Dagen die ik normaliter vrij ben worden extra ingezet om te werken. Mijn wallen probeer ik met wat reparatiesetjes weg te werken. Overal in huis liggen lijstjes en reminders. Mijn telefoon geeft me voortdurend meldingen dat ik zaken nog moet doen of vooral niet moet vergeten. De voorbereidingen voor het scoutingkamp van beide jongens komen er ook nog tussendoor. Ja hoor, beide heren vertrekken het eerste weekend van de vakantie meteen op kamp.

De trein raast nog even door, maar komt uiteindelijk tot stilstand. En dan? Dan slaat de vermoeidheid toe. De jongens zijn op kamp, manlief moet werken, dus ik heb het rijk voor mij alleen. Te pas en te onpas vallen mijn ogen dicht, ik geef me er graag aan over, verzetten heeft even geen zin. En ieder jaar opnieuw beloof ik mezelf dat het volgend jaar echt anders gaat verlopen!!!

Lees ook:

Help! De oppas is ziek.

Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results