De nachtelijke aarzelingen van een moeder

4 januari 2013
Mama is wakker

Mama is wakker

Nachtouders. We hebben gemiddeld 7,5 uur slaap per nacht nodig. Ik stond er nooit zo bij stil, behalve na een gezellige avond doorzakken met teveel wijn en een te vroege wekker de morning-after. Maar over het algemeen haalde ik de benodigde uurtjes slaap per nacht prima. Tot de komst van dochterlief. Ineens maakte ik deel uit van de club van de nachtouders. Natuurlijk krijg je er iets heel moois voor terug, maar als je midden in de nacht slaapdronken een schreeuwende baby in je armen hebt, moet je hard je best doen om dat moois te blijven zien.

Zo ook een paar weken geleden. Mijn inmiddels 1,5 jarige dochter bedacht dat half vier ’s nachts een goed moment was om van zich te laten horen. Omdat mama op de een of andere manier bij het minste kreetje wakker schiet (en papa niet, hoe kan dat toch?) stapte ik uit mijn heerlijke warme bed richting kinderkamer. Maar op de gang bleef ik staan:

“zal ik nu wel of zal ik nu niet”?

Vakliteratuur of moederinstinct. Volgens veel ‘moeder vakliteratuur’ en deskundigen kun je je kind  het best ongeveer 10 minuten laten huilen, daarna even stilletjes gaan kijken, weer tien minuten laten huilen, weer kijken etc. Je kind zou zo leren om zichzelf te troosten en weer alleen in slaap te vallen. Mijn ervaring is dat je zo rustig een uur bezig bent tot je dreumes vanzelf een keer in slaap valt, moe van het overstuur zijn.

Leuk die literatuur, maar je moederinstinct zegt iets anders. Namelijk dat je als de wiedeweerga naar je kind moet rennen, hem of haar troosten en vooral dicht tegen je aan blijven houden (in je eigen bed natuurlijk, zodat je misschien nog wat slaap kan meepikken). Want je arme schatje laten huilen, zo alleen in de diep donkere nacht? Liever niet. Dus tja, wat te doen, de deskundigen of je moedergevoelens volgen…

De oplossing in een bekertje Zo bleef ik op de gang dralen, wikken en wegen, en besluiteloos de voors en tegens analyseren. Zou ik nou wel of zou ik nou niet? Plots stond manlief achter me en bromde wat onverstaanbaars. Hij liep naar beneden, haalde een bekertje water, en liep zonder aarzelen de kinderkamer binnen. Dochter dronk vervolgens met grote teugen het bekertje water leeg, draaide zich om en viel weer in slaap.

Eenmaal in bed kon ik de slaap niet meer vatten. Ik klom mijn bed weer uit, stommelde naar de keuken en zette de waterkoker aan. Zo moeder, zo dochter…

 

0 reacties

Trackbacks/Pingbacks

  1. Solliciteren voor VrouwenTerug van weg geweest » Solliciteren voor Vrouwen - […] door. Soms komt de oplossing hiervoor echter uit onverwachte hoek. Lees maar eens in mijn blog “De nachtelijke aarzelingen…

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Leonie Lindeboom

Mijn naam is Leonie, welkom op mijn website! Ik ben (uiteraard) moeder van inmiddels 3 kindjes. De jongste is nog een baby. Wij wonen in het altijd bruisende Amsterdam. Ons leven is vaak druk en chaotisch, maar bovenal is het heerlijk. Met ons vijven genieten we van alles wat de stad ons te bieden heeft en dat is elke dag weer een feest én een uitdaging. Genoeg om over te schrijven dus. Dit schrijven doe ik overigens niet alleen, maar samen met een aantal andere mama bloggers die allemaal hun eigen visie op hun leven met kids hebben. Veel leesplezier! Ben je ondernemer en wil je je bedrijf presenteren aan de leukste mama’s van Nederland? Of wil je zelf graag bloggen? Stuur een mail of bel even: leonievoormamaschrijft@gmail.com | 06-42204869.

Mis niks! Mamaschrijft op social:

Ook leuk om te lezen

Excuses van een nachtmoeder.

Excuses van een nachtmoeder.

Joske had zich altijd heilig voorgenomen om haar kind nooit bij haar in bed te laten slapen. Maar nu ze zelf een slechte doorslaper heeft, wil ze excuses maken.