De schoonmaakster. Het ontslag.

Mariska had tijdens haar zwangerschapsverlof een belangrijke doelstelling: de schoonmaakster moest ontslagen en vervangen. Makkelijker gezegd dan gedaan!

De schoonmaakster dus. Ze maakte nou eenmaal best slecht schoon. Denk aan stof plokken die aan kasten hangen en daar week na week rustig blijven wapperen en met een tweede kindje op komst is dat natuurlijk niet handig. En ja, wij zijn zelf ook echt geen goede poetsers (zie opmerking over de stof plokken 😊), maar dat is dan ook precies de reden dat we er geld voor over hebben om ons huis wél schoon te houden. Inmiddels werkt H. al ruim 4 jaar bij ons en sinds de komst van ons zoontje zelfs met een frequentie van 1x per week.

In mijn werk moet ik regelmatig beslissingen nemen die niet leuk zijn.

In discussie met klanten, collega’s, leveranciers. Ik heb zelfs wel eens mensen moeten ontslaan. Daar had ik behoorlijke buikpijn van, maar het moest gebeuren. Als iemand iets te horen moet krijgen op werk ben ik to-the-point, zakelijk. Ik kan het aan het einde van de dag ook wel naast me neerleggen.

Maar waarom is het dan dat ik als zelfstandige dame van 33 het zweet op mijn bovenlip krijg als ik mijn schoonmaakster moet ontslaan? Omdat ik een schoonmaakster een luxe vind en weet dat ik ‘te beroerd’ ben om het zelf te doen? Of omdat je weet dat je iemand toch een mooie wekelijkse inkomstenbron ‘afpakt’? Of omdat het over je eigen leven gaat en dus niet echt zakelijk is? Géén idee!

Afgelopen donderdag was het zover.

We waren allebei thuis gebleven zodat we haar aan het begin van haar standaard 3 uurtjes konden treffen en ‘het gesprek’ konden voeren. De avond van tevoren had ik haar kort gevraagd hoe laat ze er zou zijn omdat we met haar wilden praten. Een hinderlaag leek mij ook niet zo netjes. Ik hoorde mezelf met een trillend stemmetje de deur open doen en haar vragen of ze iets wilde drinken. Jééezus, wat ergerde ik me aan mezelf zeg! Ik herkende die zenuwachtige Bambi met shakende beentjes en dito stemmetje echt niet terug. Uiteindelijk nam, god zij dank, mijn man het woord en vertelde haar in 2 daadkrachtige zinnen dat we niet verder zouden gaan met haar als schoonmaakster. En ik zat daar maar. Ik zou graag willen dat ik het feit dat ik hoogzwanger ben de schuld kon geven, maar ik ben bang dat dit gewoon de schijterd in mij is die alleen voor het ontslaan van de schoonmaakster bewaard wordt. Bizar!

Uiteindelijk was het een prima gesprek, zij vond het ook wel prima want kon ergens anders meer geld krijgen zei ze. Everybody happy. Maar als ik ooit nog een schoonmaker of schoonmaakster moet ontslaan ga ik serieus eerst op assertiviteitstraining. Dit nooit meer!

Lees ook:

Zwanger en solliciteren. Gewoon doen!

Mijn genante craving tijdens de zwangerschap.

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results