Die moedermaffia, dat ben jij zelf.

We weten het allemaal: moeder worden is niet niks. En dan niet te beginnen over die moedermaffia.

Gisteren las ik het artikel van Phaedra Werkhoven, voormalig hoofdredacteur van fabulous mama & family, dat ze in de Linda. van oktober/november heeft geschreven. De titel is ‘Dweilen van ouders’ en heeft de volgende ondertitel: “Hoe hoger opgeleid de ouders zijn, hoe meer ze zich laten terroriseren door hun kinderen.” Zonder op de site van Linda. te hebben gekeken, gok ik dat Phaedra twee typen reacties heeft gehad:

  1. Jij stomme doos, wat weet jij er nou van, je kent mijn realiteit helemaal niet
  2. Hèhè, eindelijk iemand die het hardop durft te zeggen.

Het zette me aan het denken.

Iedere vrouw is van nature onzeker, dat durf ik zomaar te beweren.

De een wat meer dan de ander. We vragen ons af of we wel de juiste kleding dragen, de juiste keuzes maken in het leven, de juiste baan hebben, mijn god we twijfelen wat af.

En dan komt het moment dat je moeder wordt. Je krijgt de verantwoordelijkheid op je bord voor het leven van een echt mensje. Als jij hem/haar geen melk geeft, verschoont, in bedje legt, komt het niet goed met dit kleintje. Ik heb persoonlijk die verantwoordelijkheid als best wel overweldigend ervaren. Deze taak in het leven, die wil je, moet je, he-le-maal perfect doen.

En guess what: er bestaat geen definitie van dat perfect, geen handleiding, geen studie die je kunt volgen.

Niks! Na een jaar worstelen met de onzekerheid van ‘doe ik het wel goed’ en urenlange WhatsApp sessies met de meiden uit mijn zwangerschapscursus die precies hetzelfde bleken te hebben, heb ik een conclusie getrokken. We doen allemaal maar wat, en gelukkig eigenlijk altijd met de beste intenties.

Maar goed, dat stemmetje op de achtergrond blijft. Had ik mijn zoon geen gezonder eten moeten geven vandaag? Komt hij wel genoeg buiten? Hoe is zijn ontwikkeling, had ik daar meer aan kunnen bijdragen? Nogmaals: volgens mij wil iedere moeder het gewoon fantastisch goed doen voor haar kind(eren) en zijn er daarom zoveel blaadjes, sites en forums over dit soort onderwerpen, want iedereen zit met vragen.En als we dus allemaal een beetje onzeker zijn op dit punt, dan kun je je voorstellen dat het extra gevoelig ligt als iemand zich uitspreekt over iets dat jij dus anders doet. Eigenlijk willen we gewoon allemaal héél graag horen: je doet het goed meid, die kids van jou komen prima terecht. En alles wat daar niet mee strookt dat raakt ons enorm, want we vinden het allemaal superbelangrijk én spannend.

Neem nou het onderwerp borstvoeding.

(Oh jee ga ik hier echt over schrijven?). In veel media die ik volg en lees, wordt gesproken over de zogenaamde moedermaffia. Die jou wel eens even gaan vertellen wat je wel en niet moet doen. Maar stel nou dat iemand je vertelt dat het geven van borstvoeding beter is voor de gezondheid van je kind (en laten we voor het gemak even aannemen dat dit klopt…. Oei oei). En jij geeft geen borstvoeding, om allerlei goede redenen. Tja, dan is dat toch niet leuk om te horen. En is dat zeker geen boodschap die aansluit bij wat je eigenlijk zo verlangt: “je doet het goed!” Het appelleert aan dat stemmetje in je hoofd dat zegt dat het beter kan of had gemoeten.

Werkende mama, dat schuldgevoel is echt niet nodig

Dus je wordt boos, verdrietig, vindt dat mens een zeikerd, wil het verhaal het liefst negeren.

En dat is ok. Jij maakt je eigen keuzes en daar sta je achter, daar is niks mis mee! Maar maak jezelf niet wijs dat er iemand anders is die jou allemaal dingen kan en wil opleggen. Dat er een moedermaffia is. Want dat is namelijk niet zo. De enige die er zo’n punt van maakt, ben je zelf. Omdat je onzeker bent. En guess what: dat zijn alle moeders. Alle vrouwen. ALLEMAAL. We hebben allemaal geen idee wat we doen, maar doen het met de beste intenties. En we vergelijken stiekem allemaal. En zien dan bij een ander net weer iets dat wij beter hadden kunnen doen (vinden we zelf!!).

Als we nou eens stoppen om te proberen via allerlei kanalen onze eigen ideeën te verdedigen.

Want voor wie doen we dat precies? Juist, voor onze eigen gemoedsrust! Zo schrijft Phaedra: “Zelf ben ik nogal van het strenge soort. Van het geen-snoep-beleid. (…) En dan ook echt. Er zijn mensen die mij een vreselijk mens vinden, als moeder.”

Hoeveel mensen zouden dit letterlijk tegen Phaedra hebben gezegd denk je? Ik denk NUL. Ik denk dat Phaedra af en toe wel eens twijfelt of ze niet te streng is en mede met dit artikel op zoek is naar bevestiging dat ze het goed doet. En die zal ze krijgen, want ze krijgt of vreselijke reacties die ze kan afdoen als mensen ‘die er niks van gesnapt hebben’ of allerlei bevestiging van mensen die er hetzelfde over denken en natuurlijk heel blij worden van dit schriftelijke compliment: “ik ben goed bezig!”

Dus lieve moeders van Nederland,

Zullen we elkaar gewoon eens wat vaker te vertellen hoe knap we het vinden wat wij allemaal doen. En open spreken over onze onzekerheden zonder in goed of fout te willen praten? Ons realiseren wat er écht gezegd wordt in plaats van uit onzekerheid onze eigen boodschappen eruit te vissen?

Want die moedermaffia, dat ben je dus gewoon zelf.

Dit vind je vast ook leuk om te lezen:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results