Driftbuien van een peuter.

Soms lijken ze er vanuit het niets te zijn, driftbuien van een peuter. Hoe houd je het hoofd koel?

Modelgezin
Het is een mooie dag, einde van de zomer. Geen afspraken, wel een leuk festival in de buurt. Leuke terrassen aan het water en gave bands maar ook een speelweide en softijs. We hebben er zin in! Papa gaat als een speer met de kindjes in de bakfiets. We zijn allemaal uitgelaten. We zingen hardop en zwaaien naar iedereen die we tegenkomen. Mensen lachen ons vertederd toe. Ze denken vast dat wij zo’n modelgezin zijn waarbij ‘strijd’ niet in het vocabulaire voorkomt. Driftbuien van dat beeldige blonde meisje met bruine kijkertjes? Welnee!

Softijs op de grond
We komen aan in het park. We lopen recht op de softijskraam af. Een lange rij staat geduldig te wachten. Papa stelt voor om met zoon in de buggy biertjes te halen, mama wacht met dochter geduldig tot ze aan de beurt zijn. ‘ Twee hoorntjes van 1 euro alstublieft. We komen bekenden tegen, dochter lacht lief en de oooh’s wat is ze mooi en aaaah’s, wat een lieverd zijn niet van de lucht. Bij het vijvertje met uitzicht op de eendjes eet dochter haar ijsje en tussendoor drinken wij het koude biertje. Heerlijk, dit moeten we vaker doen, verzuchten we naar elkaar.

Agressief kind
Maar… dan gaat er iets niet helemaal goed. En dat is zachtjes uitgedrukt…. Er drupt meer softijs op de grond dan dat er in het mondje van dochter belandt. Papa biedt de helpende hand en likt ‘een rondje ijs’ . ‘Alsjeblieft lieverd, lekker hè?’ Dochter kijkt alsof ze vuur ziet branden en ploft op de grond neer, schopt met haar benen, gehuld in een mooie roze legging met gave rode regenlaarsjes, en gilt de longetjes uit haar lijf….. Als klap op de vuurpijl maait ze ook nog eens haar eigen ijsje uit de handen van papa. Ploff, doormidden, gegarneerd met wat zwarte aarde. Oeps, zo lief is ze nu dus even niet. Schuchter kijken we om ons heen in de hoop niet nog meer bekenden tegen te komen. Na een minuut of twee weten we haar te bedaren en we beloven haar een nieuw ijsje.

Maar eerst gaan we naar de speelweide! En dat vindt ze enig! Opgelucht kijken we elkaar aan. Pfieeww, dat hebben we weer gehad. Wij genieten van de zon, zoonlief oefent dapper met lopen, peuterdochter klimt en klautert alsof haar leven er vanaf hangt. Na een half uurtje stel ik voor om een stukje te wandelen. Er is tenslotte nog veel meer leuks te beleven! Ik loop naar dochter toe en zeg haar dat ze nog een keer naar boven mag klimmen en dat we daarna ergens anders gaan kijken. Ik heb geleerd dat je kinderen nooit zomaar ergens vandaan moet trekken, dat je ze altijd moet voorbereiden op wat komen gaat. Ik laat haar nog even lekker spelen en roep na een paar minuten dat ze naar beneden moet komen. Ze luistert niet, negeert mij en uiteindelijk komt ze tergend langzaam naar beneden. Zodra het kan til ik haar op en neem haar mee. Pets! Ik heb een klap in mijn gezicht te pakken. In de speelweide stikt het natuurlijk van jonge ouders met, zo lijkt het, allemaal superzoete kindjes. Ik schaam me, maar blijf me focussen op dochter. Zeg haar dat ze moet stoppen en loop stoïcijns naar papa en zoon. ‘Dit is toch niet normaal, ik schaam me dood’, sis ik naar papa.

Dochter blijft zich belachelijk gedragen. Komt dit nu echt door dat verdomde ijsje? Er lijkt geen einde aan te komen. Ik neem haar mee naar een rustige plek en ben trots op het feit dat ik in ieder geval rustig blijf. We belanden op een soort ‘kinderverstop-plek’. Ik hurk voor dochter neer en probeer tot haar door te dringen. Het lukt niet. Ze blijft boos en trekt mijn nieuwe (!!) Ray Ban zonnebril van mijn hoofd. Het is zo’n pilotending, dus nogal kwetsbaar. Dit gaat me te ver! Ik pak haar bij haar arm en zeg dat ze moet STOPPEN! Ik loop te zweten en mijn hart bonkt in mijn keel. Wat doe ik niet goed? Ineens hoor ik achter me iemand roepen: ‘Blijf van dat kind af! Ik hou je in de gaten!’ Beduusd kijk ik achterom. Een vrouw staat met de fiets aan haar hand naar het, ik geef toe, niet zo gezellig uitziende tafereel te kijken. Ik kan me voorstellen dat je je als buitenstaander afvraagt wat daar gebeurt en beelden van mishandeling door je hoofd schieten. Goed van haar, absoluut. Maar je beschuldigd mij toch niet van zoiets? Trillend loop ik met dochter op de arm, die zich nu ineens gedeisd houdt, naar de dame toe. ‘Waar bemoeit u zich mee? Ik corrigeer mijn dochter, daar heeft u niets mee te maken!’ Woest loop ik van haar vandaan, dit kan er ook nog wel bij.

Lang leve Google
Aangekomen bij papa en zoon is de zin om nog een gezellig rondje te doen ver te zoeken. Ik wil naar huis, naar mijn bed, een deken over m’n kop trekken. Pppfff… boos, verdrietig. Er komen heel veel emoties los. Ligt het aan mij? Mijn dochter? Haar leeftijd? Haar karakter? We hebben altijd zoveel lol met elkaar, ze is een heerlijk, blij en sociaal kind. We hebben nooit problemen met haar. Alleen liep het vandaag even uit de hand. Maar ik zou haar nooit, maar dan ook echt nooit pijn doen. Hoe haalt zo’n vrouw, die helemaal niet weet wat eraan vooraf is gegaan, het in haar hoofd dat ik geen lieve mama ben? Ik kan wel janken. Ik hoop dat ik haar ooit nog eens tegenkom. En dat ze dan met eigen ogen ziet hoe blij ik met mijn dochter ben, dat zij ook dol is op mama en vooral hoeveel plezier we altijd samen hebben.

Thuisgekomen plof ik met de laptop op schoot op de bank en google op ‘driftbuien peuter’ . Zo dat is een lange lijst. Ik ben dus niet de enige die te maken krijgt met dit soort taferelen. Maar zo voelt het soms wel…

Jeetje, wat een dag. Ik heb zin in wijn.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results