Een bijbaantje.

Het motto voor niks gaat de zon op, is er eentje die vroeger bij ons thuis hoog in het vaandel stond.

Vanaf mijn veertiende fietste ik op zaterdag naar mijn eerste bijbaantje, de slagerij van een oom en tante. Daarna volgde nog tal van andere baantjes: maaltijden rondbrengen in het ziekenhuis,  post sorteren bij PTT Post, schoonmaak bij DSM en ga zo maar door.

Het langst heb ik gewerkt op een tankstation. Zeer goede verdiensten, leuke plek, goeie werktijden en oh ja, had ik al vermeld dat ik goed betaald kreeg?

Aan het werk

Inmiddels is mijn oudste bijna 15 jaar en dus op een leeftijd dat hij wat mij betreft aan de slag mag in een externe werksituatie, uiteraard als bijbaantje.

Op zijn veertiende heeft een folderwijkje gelopen, maar dat was niet van hele lange duur.

Maar nu vanaf 15 jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Van allerlei suggesties heb ik hem al aangedragen: vakkenvullen, pizza bezorgen op de fiets, meehelpen op de markt, afwashulp noem maar op. Hij ontvangt alle suggesties braaf en zegt steevast: “oh ja dat is wel een idee.”

Er komt echter nog geen enkele actie, want ja meneer is natuurlijk nog geen 15 jaar (nu op dit moment). En je begrijpt dat zolang je de leeftijd van 15 nog niet bereikt hebt, je ook nog niet in actie hoeft te komen. What was I thinking!?

Zomervakantie

Vanwege de corona crisis hebben we onze vakantie verplaatst. Ik heb al op niet al te subtiele wijze aangekondigd dat hij niet 6 weken thuis gaat hangen/gamen/chillen. Werken! Handen uit de mouwen! Aan de slag!

Ik krijg  blik……. Serieus? Meen je dat?

Ik geef hem  blik ….. Serieus! Ik meen het?

Onze blikken kruisen elkaar en ik voel een discussie aankomen. Kom maar op! “Mam, ik heb echt wel vakantie nodig hoor.” Of ik dat niet begrijp, dat snap ik toch zeker wel? Tuurlijk snap ik dat, maar echt geen 6 weken lang, vriend! Trust me! We kibbelen wat op en neer en hij verzekert me: “Mam je hoeft je echt geen zorgen te maken, het komt goed.”

Hij verzekert me dat er een goeie balans komt in chillen en met vrienden afspreken en gamen en zwemmen en werken. Ik besluit hem, wellicht tegen beter weten in, hem het voordeel van de twijfel te geven. Uiteindelijk zal het kwartje toch een keer vallen. Toch?

D-day

Inmiddels zijn we een tweetal weken verwijderd van D-day, de dag dat hij 15 wordt. Ik wacht in spanning af, verheug me op het plan de campagne want alles is natuurlijk in kannen en kruiken. Toch? Ik kan haast niet wachten!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results