Een boodschap aan alle gekken op fietsen.

Gekken op de fiets, stop met die fiets terreur en DENK NA. Mariska is even helemaal klaar met onnodig gevaarlijk rijdende fietsers.

Laatst lag ik het volgende bericht van de Politie in Gelderland:

En sindsdien denk ik hier bijna iedere dag aan. Toen ik vanochtend met mijn auto naar de crèche reed heb ik namelijk zo’n 5 keer een ‘donorcodicil’ momentje gehad met mijn fietsende mede-weggebruikers. En dat is eerder regel dan uitzondering. Ik ben er echt even helemaal klaar mee!

Momentje 1: Van de stoep af en de weg op zonder te kijken

Ik rijd onze straat uit en sla rechtsaf. Mijn zoontje van 2,5 zingt ‘Het regent, het regent!’. En dat doet het, het is 07:30, donker en nat. Terwijl ik de bocht maak zie ik vanuit mijn ooghoek iets bewegen. En dan schiet er vlak voor mij iets de weg op. Ik trap keihard op de rem. Vanaf de stoep is een fietser zonder te kijken de weg op gestuiterd. Hartkloppingen bij ondergetekende, maar ik heb het idee dat het de fietser de pis nie lauw maakt.

Momentje 2: Door rood (en dan nog boos worden ook)

Geschrokken en wel rijd ik onze wijk uit en sta voor het stoplicht om een grote weg op te draaien. Er is links van mij een fietser gestopt voor het stoplicht op diezelfde grote weg. Je ziet dat bekkie al kijken, achter zich, links, rechts en langzaam vooruit hupsen. En dan gaat (schijnbaar) de knop om: ik ga niet langer wachten, ik ga NU oversteken en dus toch door rood rijden. Als je toch al gestopt was, waarom dan toch niet even wachten? Want tja, precies toen deze dame besloot om toch door rood te knallen ging mijn stoplicht natuurlijk op groen. Als ik op mijn toeter duw omdat de mevrouw in kwestie net doet of ze mij niet ziet en ik dus zou moeten stoppen wil ik haar niet aanrijden, kijkt ze me kwaad aan. Dus…..

Momentje 3: Tegen het verkeer in

Met verhoogde adrenaline draai ik de grote weg op, waarna ik een stukje verder bij een stoplicht linksaf moet slaan. Het is inmiddels 07:35 en nog steeds donker. Ik moet bij het afslaan de busbaan kruisen en de andere rijbaan dus het is altijd goed opletten geblazen. Inmiddels laat ik me op dit stuk niet meer verrassen, want ja hoor, zodra ik de bocht maak komt er vanaf de linkerkant een fietser aan die aan de verkeerde kant rijdt. En die kijkt op zich niet of er verkeer aan komt dat hem (in dit geval) niet zou kunnen zien, verkeer dat misschien wel even wat meer bezig is om niet op de busbaan terecht te komen dan om ook nog zo’n malloot aan de verkeerde kant van de weg te spotten.

Momentje 4: In de dooie hoek

07:45, ok we zijn er bijna. Ik draai de wijk in waar ik moet zijn, op een ‘fietsstraat’. Dat betekent dus dat de auto te gast is. Fair enough, ik rijd hier dus heel rustig en als ik achter een fietser terecht kom probeer ik die niet als een halve maniak in te halen maar neem ik nog iets gas terug. Het mooie is dat als ik vanochtend weer achter een best langzame fiets terecht kom, een andere fietser dit geduld helaas niet kan opbrengen. Wat gebeurt er dan? Fiets voor me, fiets achter me. Fiets achter me gaat bijna bovenop mijn bumper rijden (serieus: ik wist niet dat deze vorm van bumperkleven ook bestond!) en besluit vervolgens om mijn auto te proberen rechts in te halen. Minor detail: dan zie ik je dus niet meer!! Beste fietser-met-haast: denk even na! Als je in mijn dooie hoek gaat rijden en ik bijvoorbeeld zodadelijk rechtsaf moet, wat denk je dan dat er gebeurt? Ik denk dat de Politie in Gelderland het wel weet.

Momentje 5: Zonder licht

Laatste meters, ik draai een onverlichte doodlopende weg op. Er komen mij fietsers tegemoet. Dankzij de achterste twee (mét licht) spot ik nog net op tijd de voorste fietser: geen licht, oordoppen in. Lieve mensen, deze weg is aarde donker, loopt langs een kanaal en is behoorlijk smal. Hoe moeilijk is het om een fatsoenlijke lamp op je fiets te zetten! Maar dan zie ik het pas. De reden dat ik nu toch dit mega-chagrijnige-zeik-blog aan het typen ben. Het is een papa met een kindje van zo’n 1,5 jaar voorop de fiets. Beste meneer, de volgende keer dat ik u zie, zo heb ik me heilig voorgenomen, zet ik de auto stil en ga ik u de waarheid vertellen. Dat u zichzelf graag kapot wil rijden in het pikkedonker: u doet maar. Maar uw kind? Ik heb er serieus geen woorden voor.

Lees ook:

Een boodschap aan alle gescheiden ouders.

Over zelfstandige kinderen en moederangst.

 

Foto door David Marcu via Unsplash.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results