Een etiket van de logopediste.

Een briefje in de tas van Benthe. Van de logopediste. Of we zo goed willen zijn ons maandagochtend om 8.50 uur bij haar te melden, want er waren “wat zorgen over Benthe haar spraak”.

Na het lezen in de klas van mijn zoon, loop ik (Petra) naar het kantoor van de directeur. Want daar zit de logopediste. Het duurt even, want er zitten nu andere ouders te luisteren naar de preek van de logopediste. Ik ben benieuwd waar ik straks naar moet luisteren. Moet Benthe logopedie omdat ze onduidelijk praat? Iets anders kan ik niet bedenken.

Ik mag naar binnen. Zodra ik zit steekt mevrouw de logopediste van wal. Ze heeft een testje gedaan bij Benthe en er vielen wat dingen op. Graag zou ze wat meer over Benthe weten en over haar taalontwikkeling. Brabbelde ze vroeger? Hoe oud was ze toen ze voor het eerst ging praten? Hoe gaat het met tellen (sloeg altijd “4” over), rijmen (totaal niet, want oma rijmt nu eenmaal niet op teen), letterherkenning (“rondje”, “bochtje” en “oh kijk mama, de mmmmmmmm), kleurbenoeming (kijk mama, rood! Nee schat, dat is groen) en wat er allemaal nog voorbij kwam.

Sprake van mogelijke dyslexie

Bij al mijn antwoorden begon mevrouw de logopediste enthousiast te knikken. Volgens mij gaat dit niet meer over onduidelijk praten. En nee, daar ging het ook niet over. Op basis van de test en mijn antwoorden moést er wel sprake zijn van mogelijke dyslexie. Tevreden kijkt ze me aan. Zo, weer een etiketje geplakt. En de uitsmijter moet nog komen: “Op basis hiervan raad ik u af om Benthe over te laten gaan naar groep 3”.

Het jaar is nog geen maand oud, maar Benthe mag nu al niet meer over naar groep 3. Omdat mevrouw de logopediste een etiketje heeft geplakt. Een etiketje waar nog nader onderzoek naar gedaan zou moeten worden, maar het kán niet missen. Begrijp me niet verkeerd. Mocht Benthe dyslexie hebben, dan is dat overkomelijk. Ze zal wat hobbels en drempels moeten overwinnen, maar het zegt niets over Benthe als persoon, haar intellect of haar karakter. Maar toch vond mevrouw de logopediste het nu al nodig om het etiketje te plakken en er ook gelijk een consequentie aan te verbinden.

Overleg met de juf

Ik knikte ja en amen, zei ach en wee, leefde me zo goed mogelijk in welke moeilijkheden Benthe de rest van haar leven zou tegenkomen en stond 20 minuten later weer buiten. Met de realisatie dat het me goed leek even te overleggen met de juf van Benthe.

Wat dus ook gebeurde. Ik had mijn verhaal nog niet gedaan of juf zei: “Dat zullen we nog wel eens zien”. Heerlijk. Juf was het helemaal niet eens met mevrouw de logopediste en vond dat mevrouw de logopediste er helemaal niets over te zeggen had of Benthe wel of niet naar groep 3 zou gaan volgend jaar. Juf vond dat Benthe tijdens de test waarschijnlijk weer met haar hoofd in de wolken had gezeten en daarom maar zo-zo had gepresteerd. Juf vond dat Benthe aan alle kanten liet zien dat ze het wel kon en ze zou het allemaal wel in de gaten houden en áls ze zich ergens zorgen over maakte, laat ze dat aan ons laten weten. Anders mochten we er gewoon vanuit gaan dat het met Benthe goed gaat op school. Want ze deed het nu ook goed.

​10 minuten later stond ik met een heel ander verhaal voor manlief weer buiten. Zonder etiketje, maar wel een beeld van hoe onze dochter het op school deed. En Benthe? Die verklaarde ‘s avonds trots dat boon en toon met elkaar rijmden. Dág etiketje!

Lees ook:

Wees scherp op gezondheidsclaims tijdens boodschappen doen.

Over de bloemetjes en de bijtjes.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results