Een gezin en een internationale baan.

Als je een internationale baan hebt, dan vinden anderen dat vaak heel gaaf. En dat is het ook. Maar blijft dat ook zo, wanneer je eenmaal moeder bent geworden?

Gisteren had ik het er nog over met een spontane dame die ik op een babyshower leerde kennen. Jaja, de babyshower is het nieuwe vrijgezellenfeest, zo ontmoet je nog eens mensen! Maar goed, dat was niet het onderwerp van gesprek. We hadden het over onze internationale functies, zij was er nu een aantal jaar mee gestopt en ik stond aan de vooravond van een reis naar Praag, waarvoor ik inmiddels in het vliegtuig zit terwijl ik dit schrijf. Al pratend met deze dame en mijn collega’s met wie ik vandaag reis (nadat ze klaar waren met een hele reeks platte moppen over poep) kwam ik tot de conclusie dat er veel misverstanden bestaan over internationaal werken.

Wat gaaf, je gaat naar Praag / Londen / Florence / vul maar in!

Tja, technisch gezien ben ik al een aantal keer in Praag geweest en ook Londen (maar dan vooral Heathrow Airport) is me niet onbekend. Klinkt heel tof misschien, maar het reisschema van vandaag en morgen ziet er bijvoorbeeld als volgt uit:

  • 20:50 vlucht van Schiphol naar Praag
  • 23:00 aankomst in hotel
  • Volgende ochtend 06:30 opstaan
  • 08:00 taxi naar kantoor
  • 08:30 start workshop
  • 16:30 taxi naar vliegveld
  • 18:30 vlucht terug naar Schiphol

Ik weet niet precies waar in dit schema ik de prachtige binnenstad van Praag ga bekijken, maar het kantoor waar ik morgenochtend ben had net zo goed in een willekeurig industriegebied / kantorenpark in Nederland kunnen staan. Ik ga geen fluit zien van de stad, tenzij we ergens in de lunch pauze nog een leuk cafeetje in plaats van de bedrijfskantine gaan opzoeken. Ook als ik in Londen ben, vragen mensen me vaak: wat leuk, ik ben er dan ook, zullen we afspreken? Nou succes! Het kantoor waar ik dan werk ligt op meer dan een uur treinen van de binnenstad van Londen. Dan is het makkelijker om ‘gewoon’ een bakkie te komen doen in Amsterdam.

“Zo, ga je al naar huis?”

Je ontmoet vast allemaal interessante mensen!

Dat is deels wel waar. De ontmoetingen met mijn internationale collega’s zorgen ervoor dat dit soort trips de moeite waard zijn. Als je elkaar kunt zien, krijg je een gevoel voor of iemand bijvoorbeeld iets ironisch bedoelt of niet, over de telefoon is dat soms echt gokken. Al moet ik zeggen dat mijn Duitse collega mijn ironie na 2 jaar regelmatig samen op kantoor nog steeds niet begrijpt. Hij kijkt me vaak een beetje beduusd aan als ik weer een grapje heb gemaakt. Zo ben ik er achter hoeveel ironische opmerkingen ik gemiddeld op een dag maak: het aantal keer dat zijn gezicht op ‘Error’ staat loopt flink op tijdens zo’n dag.

Ook met de collega’s met wie je samen reist bouw je een andere band op.

Samen een hapje eten, al is het op een vliegveld, opent toch andere gesprekken dan je op kantoor zou hebben. Zo heb ik al menig ‘conspiracy theory’ tot me genomen, uitgelegd dat je niet tegen je vrouw kunt zeggen dat die rok haar inderdaad dik maakt, sappige roddels over weer een andere collega gehoord en vooral héél veel gelachen om mijn Britse collega en zijn droge grappen over Donald Trump en de Brexit.

Maar over het ontmoeten van interessante mensen: dat is ook deels onwaar. Ik heb één keer een interessant gesprek in het vliegtuig gevoerd. Maar voor de rest is een zakenreis vooral chagrijnige mannen (ja sorry, echt bijna geen vrouw te bekennen in de 07:10 ochtendvlucht naar Londen hoor!) in pak die gehaast door de security gaan en als er een rij ontstaat beginnen te bokken over ‘dat hun vlucht bijna vertrekt’. Zo heb ik een keer meegemaakt dat de logistiek op Schiphol helemaal vastliep en één van die ogenschijnlijk brave zakenmannen he-le-maal door het lint ging. Sneu wel, je gaat je meteen afvragen hoe erg hij thuis onder de plak zit, dat hij zich zó stond af te reageren. Met je vuist bonken tegen een stenen pilaar, dat werkt.

Oh wat fijn, dan kun je lekker bijslapen, even geen gebroken nacht!

Tja, als ik dit ga opbiechten ga je misschien denken dat ik totaal geschift ben. Maar als er iemand herkenning vindt in dit verhaal: laat je horen (desnoods anoniem). Sowieso is het zo dat je op een zakenreis vaak lange dagen maakt en dan ook nog ‘geacht’ wordt om met je collega’s een hapje te eten. Op zich heel leuk natuurlijk, je leert elkaar ook beter kennen. Maar vaak lig je niet voor 00:00 in je nest en de volgende dag is het weer vroeg starten. Maar los van de sowieso dus al niet echt lekkere-uitslaap-nachtjes, heb ik nog een ander ‘probleempje’.

Als ik in een hotelkamer lig, ‘hoor’ ik dus de hele nacht een kindje huilen.

Ieder geluidje, de lift die stopt, iemand die hoest op de andere kamer, iemand die de deur dichtdoet: ik zit rechtop in bed want mijn systeem vertelt me dat mijn zoontje wakker is en dat ik er op af moet. De eerste keer dat het gebeurde weet ik het nog aan mijn hormonen (kan best toch, 3,5 maand na de bevalling?). Maar inmiddels is mijn zoontje 1,5 jaar (!!) en gebeurt het me nog steeds. En nou niet meteen allemaal therapeuten op me af gaan sturen he, verder ben ik best normaal geloof ik.

Sowieso kwamen we tijdens de babyshower tot de conclusie dat het internationaal reizen voor je werk best leuk en afwisselend is, maar dat als je eenmaal een kindje hebt, de lol er sowieso wel een beetje af is. Ik merk dat ik toch vooral bezig ben met de logistiek thuis, redt mijn man het allemaal wel (de held!) en heb ik alles goed achtergelaten? En vooral de reizen zó probeer in te plannen dat ik zo kort mogelijk van huis ben. En tja, dat komt puntje 1 van mijn 3 misverstanden dan weer niet ten goede.

Ben benieuwd wie er nog meer ervaringen heeft met internationaal werken en reizen voor je werk.

Zijn er nog meer misverstanden die opgehelderd moeten worden? En in wat voor soort situaties ben jij terecht gekomen terwijl je aan het reizen was voor je werk?

Lees ook: Een carriere en kinderen. Keuzes maken!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results