Een kind met ADD.

“Mama, ik ben een beetje moe”. Ik heb de kinderen net opgehaald van de BSO, als Benthe me dit vertelt. We zitten in de auto op weg naar huis. Ik kijk naar haar en vind inderdaad dat ze er een beetje moe uitziet.

“Dan ga je straks even lekker met een dekentje op de bank een filmpje kijken schat. Dan voel je je vast weer beter”. Een beetje boos kijkt Benthe me aan. “Nee mama, ik ben een beetje moe in mijn hoofd. Het is soms zo druk in mijn hoofd”.

Moe in het hoofd

Dit is opvallend. Druk in haar hoofd? Moe in haar hoofd? Dit komt me al te bekend voor. Ook ik heb hier geregeld last van, maar dat hangt samen met mijn ADD. Zou Benthe soms ook….? De dag erna besluit ik de juf van school én de juffen van de BSO te vragen hoe het in de groep gaat. Allemaal beamen ze dat Benthe het lastig vindt als het druk is om haar heen en dat ze dan geneigd is de rust op te zoeken. Dat kan in de groep zelf zijn, of ze gaat expres ergens anders heen. Vooral als ze net van school is opgehaald en op de BSO is, zondert ze zichzelf af. Ze heeft echt even nodig om te ‘landen’.

Lees ook: Je kind laten vaccineren: wel of niet?

Nu kan ik de overeenkomsten met mijzelf niet meer negeren: ook ik zonder me af als ik teveel drukte om me heen ervaar. Als ik thuis kom van een lange dag in de praktijk, moet ik ook even tot rust komen. Toch maar even induiken.

Dromen en drukte

Op internet lees ik dat kindjes met ADD vaak dromers zijn, niet goed lijken te luisteren en niet altijd positief reageren op drukte. Heel herkenbaar bij Benthe. Ze lijkt meer op me dan ik zelf tot nu toe had gedacht. Ergens voel ik me ook schuldig – zowel Johan als ik hebben niet altijd even veel geduld met haar. Ze is soms erg langzaam, moet regelmatig drie keer aangesproken worden voor ze reageert en ze valt rustig nog in slaap ’s middags als ze een drukke ochtend heeft gehad. Wíj zijn dan geneigd om haar wakker te houden, ze is al vijf!

Een stempel

En toch is ze nog maar vijf. Een lief klein meisje dat heel graag helpt, het gevoel krijgt dat ze belangrijk is en dat we van haar houden. Ze wil het zó graag goed doen en wij als ouders gaan daar niet altijd goed mee om. Als ze ADD zou hebben, zou dat veel verklaren. Maar ja, een stempeltje als je vijf bent – heeft dat zin?

Ik heb even getwijfeld om met haar naar de orthopedagoog te gaan, maar aangezien ik ‘ervaringsdeskundige’ ben, ben ik ervan overtuigd dat ik haar ook goed moet kunnen begeleiden. Dat gaat met vallen en opstaan – ook ik moet leren om haar te begeleiden. Maar ik begin wat verbetering te merken. Door haar te vragen mij aan te kijken voor ik haar iets vraag. Door de tijd voor haar te nemen als ik haar naar bed breng. Door haar te laten helpen en niet altijd haast te willen hebben. Ze wordt er veel gezelliger en knuffeliger van.

Mijn kleine meisje. Druk in haar hoofd, maar zó bijzonder.

Lees ook:

Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results