Een meningsverschil over huiswerk.

De oudste zoon van Anouk is 13 jaar en gaat naar de middelbare school. Inmiddels zit hij in de tweede en hebben ze regelmatig een “meningsverschil” op het gebied van huiswerk.

Dit meningsverschil kan soms uitgroeien tot het kaliber: pittige ruzie. Met alle bijbehorende emotionele uitingen. Denk hierbij aan huilen, schreeuwen, stampen, met de deur gooien, zich vreselijk verongelijkt voelen etc. Ja, af en toe knalt het eens lekker!

Van basisschool naar middelbare school

De hele basisschool heeft hij soepel doorlopen. Hoefde nooit ergens echt hard voor te werken, in de klas een beetje goed opletten en de lesstof zat wel in zijn hoofd. Ook het maken van huiswerk leverde nooit echt een discussie op. De hoeveelheden vielen natuurlijk ook wel mee.

In groep 8 werd er steeds meer voorbereid op de middelbare school. Voor zover je hier überhaupt op kunt voorbereiden. Ik ben namelijk van mening dat het hoe dan ook een grote stap is en blijft. Hoe goed je als basisschool je leerlingen ook wil helpen, op sommige zaken kun je ze gewoonweg niet voorbereiden, die moeten ze ervaren. Denk onder andere aan de grootte van een middelbare school qua gebouw en aantal leerlingen, elk uur van vak, lokaal en docent wisselen, nieuwe vakken, meer huiswerk (leer -en maakwerk) en daarnaast de puberhormonen die in volle vaart door het lijf beginnen te razen. Dat bij elkaar opgeteld is niet niks en kan op zijn tijd zorgen voor een behoorlijk “meningsverschil”.

Het eerste jaar

Het eerste jaar op de middelbare school ging van start en begon eigenlijk redelijk soepel. Hij voelde zich snel op zijn gemak in de klas en op school. Het plannen en organiseren van zijn huiswerk had wat meer aandacht nodig. Zo vond hij dat huiswerk alleen maakwerk was. Wanneer ik hem vroeg of hij ook geleerd had, werd ik met grote ogen aangekeken, werd er gezucht en zei hij dat dat niet hoefde!? En je raadt het al, het begin van een neverending-story.

Menig gesprek ging en gaat nog steeds over hoe zaken aan te pakken, hoe maak je een planning, wat komt eerst, hoe leer je woordjes, hoe leer je voor vakken als Aardrijkskunde en Geschiedenis, wanneer overhoor ik hem. Er zijn momenten waarop ik denk: “Ja, nu heeft hij het begrepen, het kwartje is gevallen, volle kracht vooruit”. Maar op een ander moment blijkt dit dan toch weer niet helemaal het geval en staat hij na vijf minuten woordjes leren weer vrolijk naast me in de kamer en zegt hij dat hij klaar is. Wanneer ik hem dan wil overhoren, is dat niet nodig….

Kennis

Vanuit mijn beroep werk ik dagelijks met pubers in het voortgezet onderwijs. Het voeren van opbouwende, motiverende, confronterende gesprekken is mij niet vreemd. Ook het adviseren van ouders hoe om te gaan met hun puberende zoon en dochter op schoolgebied levert me niet echt hoofdbrekens op. Maar als het gaat om je eigen kind, dan lijkt het wel eens of alle kennis in één klap is verdwenen. Mijn partner heeft wel eens de uitspraak gedaan (op het moment dat er kleine crisis ontstond) “Ja, jij weet hoe je dit moet aanpakken, jij werkt met moeilijke jongeren, dus regel jij dit maar.” Allereerst denk ik te weten hoe ik zaken moet aanpakken, ten tweede werk ik met kinderen die niet moeilijk zijn, maar die moeilijk gedrag vertonen en ten derde het is natuurlijk wel erg makkelijk van hem om het bij mij te leggen. Dat laatste heeft ook tussen hem en mij een “meningsverschil” opgeleverd, waar we inmiddels het gelukkig wel over eens zijn.

En nu….

Inmiddels zit mijn zoon in de tweede en hebben we nog regelmatig meningsverschillen. De cijfers zijn niet slecht maar kunnen, naar mijn inzicht wel wat beter. Hier en daar stuur ik bij, geef ik tips, help ik met huiswerk. En ja, ook ik ben maar een mens en ben na een dag werken met “moeilijke” pubers moe. En ja, ook ik kan dan misschien wel eens niet-pedagogisch-verantwoord reageren wanneer mijn zoon de Frans woordjes niet kent, terwijl hij er tijd genoeg voor gehad heeft.

Maar na een diepe zucht, een korte pauze en een goed gesprek pakken we de positieve draad weer op en help ik hem weer op weg. En daarna is tijd voor een goed glas wijn!

Lees meer van Anouk:

Voor het eerst kleedgeld.

De eeuwige strijd om eten.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results