Een puber in liefde loslaten. En vertrouwen.

Mijn dochter heeft steeds meer ontdekkingsruimte nodig en die geef ik haar. Maar daarvoor moet ik mijn angsten en onzekerheden loslaten. Een ingewikkeld proces.

Het leven van mijn puberdochter

Mijn mooie, vijftienjarige puberdochter gaat net als de andere pubers van haar leeftijd steeds meer op stap. Met vriendinnen en vrienden. Naar de stad, sport, de film, huizen van bekenden en minder bekenden, winkelen, uit eten, concerten, discotheken en feesten. Ze komt in aanraking met allerlei soorten mensen. En met alcohol, sigaretten en drugs. Onvermijdelijk. Ik hou me, net als de ouders van haar vrienden waarschijnlijk, bezig met hoe ik met dat loslaten moet omgaan. En dan bedoel ik ook letterlijk ‘ik’. Want hoe ontzettend moeilijk soms ook, mijn eigen proces is het enige waar ik invloed op heb en iets mee kan. Het hare inmiddels (bijna) niet meer.

Vertrouwen hebben

Wat dat betreft is mijn werk gedaan. Ik heb haar de risico’s en gevaren uitgelegd van alcoholgebruik, sigaretten en drugs. Ze weet dat ik haar te jong vind om te roken, drinken, blowen of drugs te gebruiken. Ze kent ook mijn eigen verhaal rondom deze thema’s. Ik ben altijd open en eerlijk naar haar geweest en ik heb haar meegegeven dat ze altijd bij me terecht kan. Met alles. Nu is de tijd aangebroken dat ik er op zal moeten vertrouwen dat ze inderdaad genoeg tools heeft meegekregen om zich te redden. En dat als ze zich niet redt, ze daadwerkelijk mijn hulp inschakelt. Dat ze haar eigen weg zal vinden en haar eigen keuzes zal maken. En dat mij niet veel meer rest, dan haar keuzes te respecteren. Ook al zijn het de mijne niet. En dat ik er voor haar ben. Altijd.

Steeds meer ‘ontdekkingsruimte’

Tijdens het opgroeien van de kinderen heb ik eigenlijk niet veel anders gedaan dan dat. Ze gingen vanuit mijn buik, op mijn borst, in een wieg, een box, de woonkamer, het huis, de tuin, de stoep, naar school etc. Steeds hield ik in de gaten wanneer ze klaar waren voor meer ‘ontdekkingsruimte’. Zelfstandiger te worden. Daar zijn geen regels voor. Dat heb ik altijd intuïtief gedaan. Bij ieder kind anders. Want ze zijn ook allemaal anders. Het is altijd een constant verschuivend evenwicht geweest. Gebaseerd op wederzijds vertrouwen. En dat is het nog steeds. Met dat verschil, dat in de loop van de tijd het vertrouwen is verschoven. Eerst moest zij vooral mij vertrouwen: ‘Tuurlijk kan je los fietsen, hard genoeg trappen. Mama laat je niet vallen, toe maar.’ En nu moet ik steeds meer op mijn dochter vertrouwen. ‘Mam, ik kan gewoon plezier hebben op feestjes en experimenteren met alcohol en roken, zonder meteen kotsend van de drank en verslaafd aan sigaretten thuis te komen hoor!’

Loslaten

Angsten toelaten

Mijn proces gaat er met name over dat ik mijn eigen angst en onzekerheid toelaat. En het niet vermijd of op mijn dochter projecteer. Dat ik me verbind met vertrouwen, in plaats van met angst. Mijn dochter ‘loslaten’ is voor mij niet alleen mijn dochter naar een feestje laten gaan en samen een tijd overeenkomen dat ze thuis moet zijn. Het stopt niet bij het haar letterlijk laten gaan. Dat is het makkelijke deel. Loslaten omhelst nog veel meer het TOELATEN dat ik dit zelf spannend vind. Dat ik bang ben dat haar iets zal overkomen. Dat ze onder invloed van alcohol en de groep, zal experimenteren met drugs en er vervolgens niet mee zal kunnen stoppen. Dat ik onzeker ben over of ik het goed genoeg heb gedaan- en doe als moeder. Of ze echt naar me toe zal komen als ze me nodig heeft. Ik zie het als mijn verantwoordelijkheid om haar niet alleen letterlijk los te laten, maar ook energetisch. Omdat ik geloof dat wat je (onbewust) vibreert veel sterker is dan wat je doet of zegt.

Verbinding houden met mezelf én met mijn dochter

Ik ben de enige die ervoor kan zorgen dat mijn eigen angst niet tussen mijn dochter en mij in komt te staan. Dat onze band niet op mijn angst gebaseerd is. Maar dat ik haar laat gaan in liefde. En vertrouwen. En om dat te kunnen, om de moeder te zijn die haar dochter de ruimte en het vertrouwen geeft om zichzelf te ontdekken, op haar eigen tijd en haar eigen manier, om te kunnen groeien en bloeien in wie ze is, zal ik mijn verleden en angsten moeten blijven omarmen. Naar binnen moeten gaan. Mediteren. Om verbinding te houden met mezelf. En van daar uit ook met haar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results