Eindelijk weer naar school.

Er leek geen einde aan te komen, maar eindelijk is het dan zover…ook de Spaanse scholen zijn weer begonnen. Dat werd tijd na bijna drie maanden zomervakantie. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben dol op mijn kinderen, maar de bodem van mijn geduld is echt in zicht. Na acht maanden school van 9 – 17 hebben de kinderen in Spanje vakantie van half juni tot en met begin september. Die overgang is naar mijn mening veel te groot, maar het klimaat lijkt niet veel anders toe te laten. Juli en augustus zijn hier warm, te warm om heel actief te zijn. Naar het strand als er een lekker windje staat of de verkoeling van het zwembad opzoeken lijken de enige remedies tegen een lange zomer. Daarbij laat ik tijdens de vakantie vaak de touwtjes wat vieren om niet constant politieagentje te hoeven spelen. Onderhandelen is ‘my middle name’. Dat laatste heb ik terug gekregen aan het einde van de vakantie. Op elke ‘nee’ van mijn kant, kwam een ‘ja maar’ van haar kant. Op mijn ‘dat kan morgen’, zei zij ‘ maar ik wil nu’.

Met betraande oogjes stond mijn dochter vorige week nog op het balkon naar de binnenspeelplaats bij ons huis te kijken. Ik was geloof ik de enige moeder die haar kind weer in het schoolritme wilde krijgen. De enige moeder die zo rond 20.30 wel dacht ‘het is mooi geweest, morgen weer een dag om buiten te spelen’. Wanneer ik haar de zoveelste nee verkoop breekt er blinde paniek uit, ze huilt niet, ze krijst! Geen land meer mee te bezeilen. Duidelijker dan dit wordt het niet, ook zij is toe aan ritme.

De buurvrouw vraagt mij de volgende dag wat er aan de hand was met mijn dochter. Heel kort kijkt ze mij met jaloezie in haar ogen aan als ik haar vertel hoe laat mijn kinderen meestal naar bed gaan. Maar de jaloezie maakt snel plaats voor haar vraag ‘hoe wij in godsnaam in Spanje kunnen leven als onze kinderen zo vroeg naar bed gaan’. Gelijk schiet ik in de verdediging, waarom weet ik ook niet. Maar al pratend over ons ritme en zoekend naar de Spaanse woorden voor walletjes en oververmoeide kindjes zeg ik gekscherend tegen haar dat ik wel even aan haar zal denken als ik rond half negen met een wijntje op het balkon zit en een heerlijk moment voor mijzelf heb.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results