Een carrière en kinderen. Keuzes maken!

Mariska stond voor een dilemma. Ze had bijna een nieuwe baan. Er was één kink in de kabel. Ze zou er twee dagen per week voor naar het buitenland moeten...

Ik ben bang dat ik iets toe te geven heb. Ik heb vaak genoeg iets te zeggen over enorme testosteron bommen in mijn omgeving, van die types ‘piemels op tafel’, opscheppen over je auto/huis/gadgets en vertellen hoe gaaf je wel niet bent. Maar, eerlijk is eerlijk, ergens in mij schuilt ook een haantje. Een haantje dat wil presteren, mooie titels op haar CV stiekem best gaaf vindt en graag iedereen een poepie laat ruiken door een dikke vette promotie binnen te slepen.

Dus solliciteerde ik vol overgave op een gave functie.

In mijn vorige blog vertelde ik al over mijn fijne gesprek met Lotte, waarin we mijn volgende stap bespraken. Een functie die een flinke stap omhoog is maar waar ik zeker van weet dat ik het zou kunnen. De eerste gesprekken volgden en het leek erop dat het gevoel wederzijds was: er was een match! Het haantje in mij kraaide van geluk en trots, zag mezelf al helemaal ‘shinen’ in deze fantastische functie met een eigen team en op (want dat klinkt zo gaaf) ‘strategisch niveau’.

Een kleine kink in de kabel.

“Het is wel voor minimaal 2 dagen per week in Londen.” Eerst reageerde ik heel stoer dat we het wel zouden regelen en eerlijk: dat was ons ook gelukt (hulde aan mijn lieve echtgenoot!). Maar dat stemmetje in mijn achterhoofd bleef maar zeuren. Ik wilde zo graag, maar bemerkte iedere keer een soort aarzeling, een vervelend onderbuik gevoel.

Werkende mama, dat schuldgevoel is echt niet nodig!

De realiteit

Toen het eerste formele gesprek erg goed ging (trots liep ik rond te stappen als een ware opperhaan) en ik door was naar de volgende ronde, kwam de realiteit om de hoek zetten. Wat nu als ik het echt word? En ik dus iedere, ik benadruk: iedere, dinsdag en woensdag kleine Guus niet zie? En ik dus doodmoe thuiskom om 23:00 en er dan donderdagochtend wel wat van me verwacht wordt. Ik kwam er achter dat ik het idee van deze functie leuker vond dan de realiteit ervan.

Ai. Mijn trots moest opzij gezet gaan worden.

En dus heb ik donderdagochtend de telefoon gepakt en het gesprek voor de tweede ronde afgezegd. Mijn beoogde manager reageerde heel realistisch, begripvol. “Beter dat je er nu goed over hebt nagedacht dan dat je er na 2 maanden in de functie achter komt.” Damn, wat had ik graag voor hem gewerkt!

Eerlijk is eerlijk

mijn trots is een klein beetje gekrenkt. Maar nu ik dit schrijf, ben ik eigenlijk ook best trots dat ik aan mezelf heb willen toegeven dat ik dit gewoon op dit moment niet wil. Ik kan het wel, maar ik wil het niet. Omwille van mijzelf en mijn gezin. Daar kan dit haantje de voorste best mee leven.

Lees meer:

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    3 comments

    1. Pingback: Soms moet het. Stoom afblazen. * mamaschrijft

    2. Pingback: Zo, ga je al naar huis? * mamaschrijft

    3. Pingback: Aan je kinderen uitleggen wat voor werk je doet. Niet zo makkelijk. * mamaschrijft

    Type to Search

    See all results