Er bestaat geen recept voor een leven zonder zorgen.

Zorgen hebben over de gezondheid van je kind kunnen je als moeder flink aan het wankelen brengen. Het doet je realiseren dat het leven komt zoals het komt. Alleen, soms vergeet je dat even.

Met een koud glas witte wijn sta ik in de pan paella te roeren. Ik neem een klein slokje en lees met een schuin oog het recept op mijn laptop. Nog 5 minuten pruttelen en dan mogen de garnalen erbij. Daarna de doperwten.

Een bekend gevoel van paniek en totale machteloosheid overspoelt me.

Ik probeer het aanhoudende gehoest dat van de bank uit de kamer komt te negeren. Het roept een oud, bekend gevoel van paniek en machteloosheid op. ‘Niks om je druk over te maken Maris, waarom kan hij niet gewoon eens verkouden zijn zonder dat je stress hebt’, spreek ik mezelf streng toe. Voor de vorm roer ik nog wat lafjes in de pan.

De hoest laat zich niet negeren en begint te escaleren, steeds harder en droger. Piepende ademhaling die abrupt overgaat in kokhalzen. Ik laat alles uit mijn handen vallen en struikel naar de kamer.

Mijn zoon, groot, sterk en stoer, kijkt me hulpeloos aan. Hij blijft maar hoesten en kokhalzen en ik weet; de paella pruttelt te hard. Veel te hard.

Snufje van dit, plukje van dat.

Koken is geruststellend. Ik ben een echte receptenkoker, duidelijk omschreven lijst met ingrediënten, stappenplan en een foto van het eindresultaat. Geen snufje van dit of plukje van dat, nee duidelijke instructies heeft deze kok nodig. Glaasje wijn erbij en ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb. 1 en 1 is altijd 2. Dat werk. Zo niet het leven, en al helemaal niet het leven met kinderen. Niks onder controle, niks 1 en 1 is 2.

Ze zijn je achilleshiel. Daar waar je grootste zorgen zitten. Altijd.

De medicatiepuf brengt eindelijk wat verlichting. Adem in. Adem uit. Ik adem met hem mee en wrijf over zijn bonkige ruggetje. Schouders staan in standje ademnood, wijd opengesperde neusgaten en een fors intrekkende borst. Blauwe kringen onder lieve ogen. Door de medicijnen klopt zijn hart op het niveau van een sprinter die net zijn persoonlijk record op de 100 meter heeft verbeterd. En ook in mijn lijf en hoofd komt nu een kettingreactie aan gevoelens en emoties op gang. Snelle hartslag, angst, ‘het zal toch niet weer’. Er zijn zo verschrikkelijk veel van dit soort incidenten geweest de afgelopen jaren. Met gierende banden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Piepende monitoren en witte jassen. Zuurstofbrilletje op zijn kleine gezichtje. Uur na uur zijn kleine handje in de mijne.

En hoewel ik weet dat dit verleden tijd is reageert mijn lijf alsof dit weer staat te gebeuren. Fight or flight. Hoogste staat van paraatheid. Ik vecht tegen de teleurstelling. Dacht dat hij ‘eroverheen’ gegroeid was, zoals de dokters voorspelden. Verwachtingen zijn echter de grootste killer van de realiteit. Neem het zoals het komt. Zo makkelijk gezegd, maar oh wat moeilijk.

Er bestaat geen recept voor een leven zonder zorgen.

Bij mijn zeer gelovige opa en oma hing vroeger een tegeltje in de gang. ‘Van het concert des levens krijgt niemand het program.’ Een waarheid als een koe. Acda en de Munnik zongen het vol overtuiging: ‘het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt’. Nee, er bestaat geen recept voor een leven gevuld met gezondheid en geluk. We doen het met de ingrediënten die we op dat moment voorhanden hebben.

Dus, die avond eten we drooggekookte paella. Met een glas koude wijn. We zitten met z’n vieren aan tafel. Het bleek loos alarm, gelukkig. De zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht. Samen proosten we op het leven. Gezondheid!

Meer lezen? Dit vind je vast ook leuk:

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results