Erkenning is alles wat we willen.

Joske reageert op de grote mate van reacties die ze ontving op haar vorige blog: "Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie!"

Een aanzwellend gegons dat steeds sterker lijkt te worden bereikt mijn oren. Een goudgele waas van licht valt langs het halfdichte gordijn de kamer in. De oranjerode gloed heeft wat weg van wapperende vlammen, ze doet me denken aan fakkels. Ik probeer langs het gordijn te ontwaren wat er buiten gebeurt, maar het is een te groot geheel; ik krijg het niet scherp. Ik zit in een koude, kille, lege kamer in een safehouse op Terschelling en besluit me weer te richten op mijn schrijfsel.

Het geluid zwelt aan en lijkt dichterbij te komen.

Ik kan nu daadwerkelijk woorden horen. ‘’Wij hebben het ook zwaar, Puppy’s opvoeden is ook zwaar, wat denkt dat loeder daar, puppy’s opvoeden is ook zwaar!’’ Een luide bons op de deur. Er wordt op mijn deur geramd! Met een hoge adem en versnelde hartslag kijk ik door het kijkgat van de deur. Ik weet niet wat ik meemaak; ik zie een eindeloze menigte vol verwilderde, kinderloze en kindhebbende, puppyliefhebbende, mensen staan. Ze hebben fakkels en hooivorken. Ze schreeuwen, ze honen, ze komen me halen. ‘’Ze geniet zeker niet van haar kind!’’ ‘’Ze maakt het gat alleen maar groter!’’ ‘’Ik ben blij dat ik haar niet ken, amen!’’ om vervolgens weer over te gaan in hun veilige kadans ‘’Puppy’s opvoeden is ook zwaar, dat loeder heeft geen idee daar, puppy’s hebben is ook zwaar, dat sekreet heeft er geen één, nietwaar?!’

Voor mensen die het vervelend vonden om het vorige blog te lezen; haak gerust af. Dat mag, ik snap het. Ik schrijf scherp, soms nuanceloos en hier en daar op het botte af. Dat doe ik deels bewust. Ik wil namelijk stelling nemen, kleur bekennen en laten zien waarvoor ik sta.

Ik wil niet het standaardverhaal vertellen.

Nog nooit heb ik zulke uiteenlopende reacties ontvangen op wat ik geschreven heb. Van luid gejuich tot dankbaarheid dat mensen me niet kennen. Toen ik mijn vorige blog schreef, leek het me leuk om te experimenteren met een scherpere manier van schrijven. Ik besloot de korrels zout, gematigde toon en begripvolle woorden weg te laten. Mijn schoonmoeder is door collega’s aangesproken op de inhoud van mijn blog, een kinderloze-vriendin vroeg wat de betekenis van onze vriendschap was als dit mijn ware gezicht is en een aantal mensen konden er om lachen en begrepen me.

Zeventig likes, een aantal reacties van vrouwen die zich konden herkennen en veel zuchtende vrouwen met veel of weinig kinderen, of puppy’s, die het maar storend vonden; het maakte een hoop los en dat was precies mijn doel. Ik heb naar aanleiding van mijn blog een aantal zinvolle en inhoudelijke gesprekken gehad met de mensen om me heen, hopelijk anderen ook.

Lang heb ik nagedacht over de stroom aan woorden die volgden.

Niet allen raakten me even erg, maar een deel wel. De vraagtekens die gezet werden bij of ik wel geniet van Cas en woorden als ‘Ze zal het wel zwaar gehad hebben’ kwamen binnen. For the record; ik snap zelf ook wel dat mensen die geen kinderen hebben doodop kunnen zijn. Voor Cas kon ik na elke scheet direct de ziektewet in. Als mensen zonder kinderen niet moe konden zijn, dan hadden zij nooit burn-outs. Dat andere mensen die op een andere manier betrokken zijn bij een kind dan de moeder, vreselijk onvoorstelbaar veel van een kind kunnen houden, dat weet ik ook. Ik ben grootgebracht door mijn vader, die biologisch gezien niet mijn vader is. Ik durf te wedden dat je wanneer je hem aan een liefdesmeter legt, je dezelfde uitslag zult krijgen bij mij als bij zijn biologische kinderen.

Maar volgens mij gaan de reacties, die qua onderwerp vaak anders zijn dan het onderwerp van m’n blog, over iets anders, iets groters.

Ik heb er lang over na nagedacht en na lang piekeren kwam ik achter, de stroom aan reacties gaan precies over dat waarom ik schreef. Ik denk namelijk dat we gedreven zijn door dezelfde noodzaak, dezelfde essentie, dezelfde zoektocht. Een universeel gegeven waar zowel puppymoeders, oppastantes en retraitegangers mee bezig zijn: ERKENNING. Ik wilde erkenning voor de moeders die geen vakantie zitten te houden in hun verlof. Die dat wel waanzinnig mooi, maar niet altijd makkelijk vinden. Anderen wilden erkenning voor vermoeidheid, verantwoordelijkheid en betrokkenheid als het gaat om huisdieren en het gevoel naar onze kinderen toe. Erkenning voor het feit dat een leven zonder kinderen ook betekenisvol is, (Kijk naar Mark Rutte, Oprah Winfrey en natuurlijk Jennifer Aniston!).

Ik verander niet van mening.

Ik geloof dat de kloof tussen moeders en niet moeders groot is en dat we het ons maar moeilijk echt voor kunnen stellen hoe het voor een ander in hun leven is, omdat het moederschap een opslokkend gebeuren is. Zoals ik ook in mijn blog schreef; ik vind dat prima. Laten we ons in onze eigen fase richten op onze eigen beslommeringen en elkaar tegenkomen waar we kunnen. Jullie in retraite, wij ons druk maken over romperaanbiedingen en corrigerend ondergoed. Lijkt mij nog steeds een eerlijke deal. Toch?

Benieuwd welk blog van Joske hieraan vooraf ging? Lees dan: Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie.

Meer lezen?

Over groter worden, en dat daar geen hol aan is.

Mijn eerste maand met drie kinderen.

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results