Favoriete en meest bijzondere momenten van 2017.

Het einde van het jaar staat voor de deur! Wat was jouw favoriete of meest bijzondere moment van 2017?

Het is een cliché, maar hoe ongelooflijk snel is 2017 voorbij gevlogen? Het lijkt wel of het klokje sneller tikt als je eenmaal kinderen hebt. Ok, we zijn natuurlijk nog niet helemaal aan het einde van het jaar maar ver genoeg om te kunnen bepalen wat mijn mooiste moment van 2017 was. Voor mij was dit natuurlijk de geboorte van mijn lieve kleinste meisje, Fehla. Vorig jaar ging ik nog zwanger oud en nieuw in, en in juli mocht ik haar in mijn armen sluiten. De zwangerschap ging me gelukkig heel goed af, al was er wel wat verwarring in het begin van de zwangerschap toen een echoscopiste een verdikte nekplooi dacht te meten. Maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet het geval te zijn. Dat zorgde de eerste weken voor best wat onrust, maar liep gelukkig af met een sisser.

Bevalling

De bevalling ging supergoed, en in slechts twee uurtjes was ons meisje er al. Dat is het voordeel van het krijgen van een derde kind gok ik zo ;). Zonder pijnstilling en gewoon thuis, precies zoals ik het wilde. En dan die eerste ontmoeting tussen Fehla en haar broer en zus.. wat was dat bijzonder. Vanaf het eerste moment waren ze stapelgek op haar. En nog steeds wordt ze elke dag overladen met knuffels en kusjes. Voor mij was de geboorte van Fehla mijn mooiste moment van 2017.

Geboorte Fehla, derde kindje

Ik vroeg ook een aantal van de andere bloggers op mamaschrijft wat hun favoriete moment was en dit was hun antwoord:

Joske:

Hoe kan ik nou één moment kiezen, als ik in 2017 zoveel goede en mooie momenten beleefd heb? Mijn zoon heeft me in 2017 voor het eerst mama genoemd, heeft geleerd te knuffelen, lopen, kusjes te geven en, en, en…

Afgelopen zomer waren we voor het eerst met z’n drieën op vakantie. We vertoefden twee weken in een klein dorpje aan het zonovergoten Gardameer. We wandelden veel en begonnen de dagen vroeg door naar het dorp te lopen en daar te ontbijten op ‘t terras. Na een goede cappuccino en een cornetto créma, besloten we die dag niet de snelste, maar de mooiste route terug te nemen. We liepen de heuvel op waar het kasteel van het dorp ligt. We keken uit over oude olijfbomen, met in onze rug de vestingmuren van het oude stadje. Achter de olijfbomen lag het Gardameer te glimmen in de ochtendzon. Het was vroeg en rustig, we waren alleen op de heuvel en er stond een fijn briesje. Cas’ blote beentjes en teentjes staken onder de luifel vandaan en af en toe brabbelde hij wat. Ian stond met z’n rug naar me toe en keek uit over het meer.

Geluk aan het Gardameer

Toen ik daar zo stond, en mijn gezelschap en omgeving goed tot me door liet dringen, raakte ik vervuld met een onmetelijk groot gevoel van geluk. De idylle van het moment werd na een paar minuten verbroken door mijn gesnotter. Ian draaide zich om. ‘’Waarom huil je?’’ ‘’Omdat ik zo gelukkig ben op deze plek, maar vooral met jullie.’’ antwoordde ik. Ian sloeg lachend z’n arm om me heen. ‘’Kom, we gaan een boodschap doen. Cas’ voeding is op.’’ Zo kuierden we langzaam het gewone leven weer in. Het leven zonder zonnige heuvels, oude stadsmuren en gevulde croissants, maar mét de twee die ik het liefste zie.

Monike:

21 december (nog net in) 2017 mag de kortste dag van het jaar zijn in Nederland, hier in India gebeurde iets zomers!  Na een voor ons gezin lange winter door ziekte bij mij, wisselde ik na behandelingen hier de rollator in voor een stok, en loop sinds 3 weken weer ‘los’. En vandaag? Reed ik voor het eerst scooter om onze jongste dochter naar school te brengen!

De beperkingen maakten ons creatief als gezin, maar mijn hernieuwde vrijheden doen ook de kinderen stralen. We dive into life even more!

Gerlinde:

Als ik terugkijk op de vele mooie momenten van 2017 en door mijn foto’s scroll, krijg ik het fijnste gevoel bij de momenten met z’n viertjes buiten. Zoals op deze foto waar we aan het picknicken op de hei. De kinderen rennen en spelen er op los en we eten en drinken er wat bij. 

Simpel, rustig en waardevol.

Femke:

Dit jaar was het meest bizarre jaar tot nu toe in mijn leven. Ontzettende hoogtepunten, maar ook zware dieptepunten.

Ik drink altijd thee op mijn werk en lees daarbij ook altijd de tekstjes op de zakjes en stel mijn collega’s dan meestal die vraag. Maar toen ik dit las, stelde ik mijzelf deze vraag, omdat ik hem zo toepasselijk vond.

Ik heb namelijk zeker iemand ontmoet die mijn leven heeft veranderd. Mijn kleine ventje heeft mijn leven ontzettend veranderd. Ik geniet elke dag met en van hem en hij heeft mij altijd op de been gehouden. Om voor te vechten.

Een nieuwe relatie na alle sores was wel het laatste wat ik verwacht had. Toch kwam dit op mijn pad en hij heeft mijn leven echt veranderd. Ik kijk anders naar mijzelf en naar de hele situatie. Hij helpt mij rationeel te denken en rustig te blijven en vooral te genieten van al het moois. Hij leert mij om richting de toekomst te kijken en niet steeds terug te gaan naar het verleden.

Was was jouw meest bijzondere moment in 2017? Wij zijn benieuwd!

Lees ook:

Waarom de overgang naar een derde kind makkelijker is.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results