Fear of missing out (fomo). Heb jij er ook last van?

Eerlijk is eerlijk, Annet houdt wel van een feestje. Maar het fomo-verwijt (fear of missing out) dat ze kreeg was toch niet op zijn plaats? Of wel.

FOMO-verwijt

“Mama, kom je straks voorlezen en mijn rug kriebelen als ik naar bed ga?” “Heel even schatje, ik ga vanavond uit eten met M.” “Alweer? Je bent ook altijd weg!” Een dergelijk gesprek voer ik (al jaren…) regelmatig met mijn dochter Febe. Elke keer leg ik weer rustig uit dat ik net als zij, het ook leuk vind om af en toe mijn vriendinnen te zien. Deze week kreeg ik, niet voor het eerst, het Fomo-verwijt. Voor degene wie die afkorting ook wil googelen: het staat voor fear of missing out, bang zijn om ergens iets leuks te zullen missen– dus overal bij willen zijn.

Nauwelijks thuis

Verontwaardigd was ik toen ik die term naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Ik kende absoluut een aantal mensen die eraan lijden maar daar hoorde ik mooi niet bij. Jazeker, ik was afgelopen tijd veel van huis, maar logisch toch, dat ik na onze vakantie zin had om mijn vriendinnen weer te zien! Er waren allerlei leuke feestjes in de stad en op het strand, en het was lekker weer en en en… Nauwelijks een avond thuis dus. Maar gewoon veel energie en zin om leuke dingen te doen. Omdat het kan, maar niet omdat het moet. Toch?

Zo moeder, zo dochter?

Ik dacht terug aan onze vakantie, waarin we Febe weinig zagen. Al snel bevriend met een paar leuke meisjes, en van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat het liefst met hen aan het spelen. Naar het zwembad, maar ook naar hun vakantiehuis, en graag daar ook lunchen en ‘s avonds mee uit eten en en en… morgen wéér mama! Tot ze de volgende dagen moe en sacherijnig op de bank hing en geen zin meer had om iets met ons te ondernemen. Joren ging zijn zwembad-maatje eigenlijk ook wel erg missen. Febe begreep en voelde ook wel dat het allemaal iets minder kon, maar met die andere meiden was het zó leuk en ze wilde graag weer met ze op pad! Gelukkig konden we het daar met haar over hebben en haar helpen “nee” te zeggen en zichzelf af te remmen.

Agendaplanning

Maar eenmaal thuis waren er weer de buurtkindjes, schoolvriendinnen en logeerplannen met oma. “Waar is Febe nu weer?” vroeg zelfs Madée zich steeds vaker af. Ondertussen zag ik mijn kind genieten van al die contacten en gunde het haar allemaal enorm. Maar ‘s avonds aan tafel een boos hoofd omdat ze eigenlijk bij de buren wilde eten en ook slapen maar ondertussen te moe was om haar bord leeg te eten- dat betekende regelmatig strijd. We moesten haar afspraakjes verbieden om het ook thuis nog gezellig met elkaar te hebben.

FOMO; Fear of missing out

FOMO; Fear of missing out

Van FOMO naar JOMO

“Van wie zou ze dat toch hebben?” vroeg ik me serieus af terwijl ik met E. op een festival stond. We keken elkaar aan en schoten samen in de lach. Gelukkig gaf E. me meteen een dikke knuffel toen ze daarna mijn sippe gezicht zag. Wat een sukkel van een moeder heeft Febe! En au, wat is het toch ontzettend confronterend- het moederschap. Hopelijk wordt het snel weer herfst, waardoor ik (heus!) vanzelf meer thuis zal zijn. Helemaal Jomo worden Febe en ik dan: en we gaan op zoek naar de balans tussen fear of missing out, en joy of missing out.

Tot achter de geraniums!

 

 

 

 

 

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results