Gender disappointment.

Gender disappointment, een geheel nieuwe term en een nieuw fenomeen waar Joske in januari 2018 over las in de Volkskrant. Iets waar ze totaal niets mee kan.

Ik las erover een aantal weken nadat wij erachter kwamen dat we nog een jongetje krijgen. Ondanks dat mijn eerste reactie was: ‘’Serieus, je bent zwanger (HOERA!) en nu TELEURGESTELD dat het niet het geslacht is dat jij voor ogen had? Pfffffffffffffff…….’’ was ik heel benieuwd naar de achtergrond van deze term.

Gender dissapointment

Gender disappointment heeft niet alleen te maken met verwachtingen die niet uitkomen, maar soms ook met angsten en nare ervaringen uit het verleden die ervoor zorgen dat ouders juist wel of meisje/jongetje willen. Door die uitleg ging ik het wat beter begrijpen, maar toch…. Teleurgesteld over dat kleintje in je buik, het blijft voor mij een ver van m’n bed show.

Jongensmoeder

Ik heb altijd gedacht en gezegd dat ik moeder zou worden van alleen maar jongens. (Als dat zwanger worden zou lukken dan hé.) Ik weet niet waarom, het is en was een voorgevoel, een intuïtief iets. Ik zag mezelf als leidster van een rovershol. Een woest viswijf dat het losgeslagen jongensschorem in toom probeert te houden. Ik zag een familiefoto voor me waar ik omringd ben door lange jongens. Toen Cas kwam, wist ik al voordat de echoscopiste het geslacht bevestigde dat we een jongen zouden krijgen; het kon voor mijn gevoel niet anders. Ook ons tweede jongetje voelde ik aankomen, al had ik nu meer twijfel. Mijn moeder dacht dat we een meisje kregen, maar toen ze dat opperde zei ik: “Ik weet niet mam, ik denk gewoon niet dat ik gemaakt ben voor meisjes. Ik denk niet dat ik ooit meisjes krijg.’’ Mijn moeder wuifde die opmerking weg ‘’Je hebt vijftig procent kans en natuurlijk kun jij wel meisjes krijgen.’’

Hopen op een meisje

Veel mensen vroegen me of ik nu ‘’hoopte’’ op een meisje, omdat we al een jongetje hebben. Ik hoop alleen maar dat deze spruit blijft zitten tot een gezonde termijn, er daarna goed uitkomt en dat ik er met wat minder ingrijpende complicaties afkom in vergelijking met de vorige keer. Het enige wat ik wil horen bij een controle is: ‘’Alles ziet er goed uit, ga zo door, tot de volgende keer.’’ Zo zie en voel ik dat echt. Toen ons tweede jongetje werd bevestigd dacht ik heus wel even: ‘’Oh, dus geen meisje.’’ Ik was niet teleurgesteld, het was een bevestiging van wat ik al dacht te weten, maar het kleurde mijn beeld van onze gezinssamenstelling wel meer in. In de tijd nadat duidelijk werd dat Cas een broertje krijgt, werd me door veel mensen gevraagd ‘’Hoe ik dat nou vond, wéér een jongetje krijgen?’’ Wat moet ik daar nou van vinden? Niks toch? Wat kun je daar nou van vinden? Ik bedoel, we krijgen weer een kindje en daar kijk ik ontzettend naar uit. Wat maakt het nou uit of we een jongen of een meisje in ons leven krijgen?

In de war

Ik raakte in de war van de vragen die, zo leek het, bolstonden van verwachtingen, waaraan Mollie 2 niet voldeed. Verwachtingen over het hebben van een ‘’koningspaar’’ over het hebben van ‘’allebei 1’’ of, een betere moeder-dochterband dan moeder-zoonband en verwachtingen over het je kunnen identificeren met je kind als het hetzelfde geslacht heeft als jij.

Ik begon de vragen steeds storender te vinden. Alsof deze baby nu al een soort van ‘’jammer’’ is, omdat het geen meisje is. Het wensen van een bepaald geslacht komt (in mijn ogen, sorry) vaak voort uit een bepaalde vorm van egoïsme. Zodat je dan leuke kleertjes kunt kopen, zodat jij je dan beter kunt verhouden tot het geslacht van je kind en zodat je dan kunt tutten en frutten met jurkjes en nagellak. Of zodat het kind kan voetballen met z’n vader. Het zijn onze eigen vaste beelden die daarbij in de weg zitten. Onze beelden over hoe kinderen van het geslacht worden (Die beelden heb ik ook hé! Ik plaats jongens in mijn hoofd ook meteen in een rovershol, slaat eigenlijk ook nergens op) en over welk gedrag daarbij hoort. Eigenlijk best stom.

Wees niet teleurgesteld

Natuurlijk is het ook zo dat de dynamiek in een gezin anders is wanneer je alleen maar meiden, alleen maar jongens, of een gemengd gezin hebt. Dat heeft allemaal zo z’n voordelen en z’n nadelen, denk ik. In een artikel dat ik erover las in mijn zwangerapp stond de afsluitende zin: ‘’Maak je geen zorgen over je genderteleurstelling, die waait wel over. Het is je kind en jullie krijgen dit kindje niet voor niets. Deze baby hoort in jullie gezin en dat hij bij jullie hoort is niet afhankelijk van het geslacht.’’ Bedankt zwangerapp, je verwoordt precies mijn gevoel.

Lees ook:

De vraag die je nooit moet stellen.

Meisjes en hun kledingkeuzes!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results