Genetisch in roze.

Is de kleur roze voor meisjes en stoer gedrag voor jongens? Thalia vindt van niet, maar haar dochter van 2,5 heeft haar eigen sterke mening. En daar moet ze dan wat mee...

Ik zweer het je; de voorliefde voor roze in kleine meisjes is genetisch bepaald. Ergens in mijn 2,5-jarige grootste liefde zit een mutatie die haar hele leven roze kleurt. Of in haar wereld, ‘loze’, want de ‘r’ aan het begin van een woord is onmogelijk. In een schoenenwinkel vol keuze pikt ze feilloos dat paar yuk-neon-laarzen eruit. Ze heeft een vlammend roze step met een oogverblindende, absoluut vloekende helm. Roze. Natuurlijk. Helemaal zelf uitgekozen om van de Sint te krijgen. Haar lievelingsdier is de ‘flamindo’. En geen roze aan tafel betekent geen hap.

Bewonderenswaardige vasthoudendheid, dat zeker.

En ze is zeker niet het enige meisje waar ik dat roze-fanatisme zie; het overgrootte deel van de dochters van vriendinnen loopt er met liefde by choice zuurstokroze bij. In een tutu. Met prinsessenprint. Prinsessen, ook zoiets. En dat doen ze echt niet omdat mama dat heeft bedacht. Ik geloof dus dat de loze-liefde ergens tijdelijk op het x-chromosoom van meisjes ligt opgeslagen. Dat het nog zo’n fase is. Wel een lange trouwens… maar dat het geen bewuste keuze is, niet om erbij te horen, omdat iedereen los gaat op ‘loze’. Een liefde voor roze gewoon omdat ze het mooi vindt. Net als dat het voor haar gewoon is dat ‘Olivia grote jongen’ is als ze iets stoers doet. Mijn boodschappentas tillen. Of heel wild over de bank scheuren.

En waar ik voor die pink-obsessie haar unieke gen-afwijking-fase als verklaring heb, weet ik dat van die opmerking zo net nog niet. Is dat ook by nature? Of nurture? Heeft mijn dochter ergens geleerd dat als ze iets stoers doet ze zich als een jongen gedraagt? Is dat uitgesproken, en heeft zij het gehoord, zelfs al zal het waarschijnlijk niet rechtstreeks tegen haar gezegd zijn? Heeft zij die link geleerd of zelf bedacht? Zo uniek is die associatie namelijk niet, er is zelfs een woord voor: een woord voor meisjes die zich jongensachtig gedragen, en dat woord mag je dan met trots dragen.

Andersom zijn er trouwens ook woorden, voor vrouwelijk gedrag van jongens.

Stuk minder vriendelijk, of geaccepteerd. Ook ‘grote’ mensen vinden blijkbaar dat bepaald gedrag stereotyperend bij meisjes of bij jongens horen. Uit Olivia’s mond klinkt zo’n opmerking vooral klein en onschuldig. Misschien zelfs grappig. Maar Olivia snapt prima dat ze een meisje is, en dat er ook jongetjes zijn, en dat zij dat dus niet is. En toch heeft ze ergens bedacht dat bepaald gedrag bij jongetjes hoort. En daar vind ik wat van.

Ik ben geen bh-zwaaiende, barricaderende vooruitloper met een hele sterke mening over de verhouding man-vrouw. Of tenminste, nu hier niet. Ik vind het in ieder geval niet ‘gewoon’ dat stoer bij jongetjes zou horen. Dus vind ik dat ik hier iets mee moet. Wat? Geen idee…. Dat hele opvoeden is tot dusver nogal trial-and-error, met de liefdevolste intenties. De weg, geen idee dus, maar het doel zie ik wel: een gelukkig en blij meisje dat trots is op haar stoere prestaties, zonder dit per sé met een jongetje te associeren, zelfs niet met eentje in een roze prinsessen-glitter-shirt.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results