Gevangen tussen oud en nieuw.

Pas als je zelf moeder wordt weet je wat het echt voor impact op je heeft. Rianne dacht van te voren dat ze 'echt wel haar eigen leven' zou blijven leven, maar dat valt toch best tegen.

‘Als ik moeder ben wil ik ook nog een sociaal leven hebben hoor. Uitgaan met vriendinnen, uit eten, naar de bioscoop, weekendjes weg, festivals, ik blijf alles doen. Ik dump die kleine gewoon bij m’n familie of waar dan ook!’ zei ik vol overtuiging, volledig onbewust over wat me te wachten stond.

Ik herinner me een voorval van ongeveer zeven weken na de bevalling.

We zouden de kleine een nachtje naar mijn zusje te brengen, die toevallig vlakbij een vriendin woont die haar verjaardag vierde. Ik had me mega verheugd op dit feestje, want ik had besloten om daar alcohol te gaan drinken. Eindelijk, na bijna 11 maanden kon ik weer drinken, wat een heerlijkheid! In praktijk bleek dit nog een heel gedoe met kolven en weggooien en flesvoeding en de hoeveelheid uren die ik nodig had om weer alcoholvrij borstvoeding te kunnen geven, maar ook dat wist ik destijds niet. Dat feestje, daar zou ik eindelijk weer even mijn oude (licht aangeschoten of volledig bezopen, ik ken geen midden weg) zelf kunnen zijn!

Na afloop zouden ook wij bij mijn zusje blijven slapen. Maar eenmaal aangekomen bij mijn zusje, uiteraard anderhalf uur later dan gepland na wat al een lange dag was, bleek ik mijn kolf te zijn vergeten. Ik heb zitten huilen in de auto, echt waar. Want vrouwen die borstvoeding (hebben) gegeven weten dat je echt niet een avond én een nacht zonder kolf kan als je pas bevallen bent en al helemaal niet als je van plan bent alcohol te drinken. Gelukkig was mijn zusje zo lief om die kolf te halen, anders hadden we dat feestje wel af kunnen zeggen want dan zouden we toch weer minstens een uur kwijt zijn aan reistijd. Het feestje was leuk hoor daar niet van, maar ik was na drie uurtjes zo moe, dat ik niks liever wilde dan slapen en echt genieten van de alcohol lukte me ook niet als ik me bedacht dat ik bij elk glas wat ik nam, weer drie uur langer moest wachten om borstvoeding te kunnen geven. Achteraf verklaar ik mezelf voor gek dat ik zo snel al weer van alles wilde, terwijl ik echt tijd nodig had om te wennen aan mijn nieuwe leven.

En dat wennen, dat duurt gewoon even.

Mijn dochter is nu bijna zes maanden en ik heb nu pas een beetje een ritme met haar, hoewel de komst van twee tandjes dat ook weer regelmatig verpest. Het is gewoon zo’n gigantische levensgebeurtenis een kind krijgen, daar kan je je NIET op voorbereiden. Ik ben nog maanden bezig geweest om mijn oude leven (inclusief oude figuur) weer terug te krijgen, maar dat kan gewoon niet meer. Ik ben niet meer die oude Rianne, ik ben nu moeder en ik heb tijd nodig om aan mijn nieuwe identiteit -én aan alles wat daarbij komt kijken- te wennen en dat vind ik best moeilijk van tijd tot tijd. Zo merk ik dat ik gigantisch veel vooroordelen had over het moederschap en ervan overtuigd was dat ik anders zou zijn dan de meeste moeders. Toen ik zwanger was las ik een verhaal over een moeder die huilend op de wc zat tijdens een weekendje weg met vriendinnen, omdat ze haar kinderen zo miste. Ik heb hardop gelachen, want dat is natuurlijk wel héél erg triest, nee zo zou ik echt niet worden!

Karma

Inmiddels weet ik dat dit helemaal niet grappig is en heeft karma mij gevonden tussen de poepluiers, want ook ik vind het hartstikke moeilijk om mijn dochter uit handen te geven. Een paar uurtjes lukt nog wel, vooral omdat ik zelf dan druk ben want anders had ik geen oppas nodig, maar tot op heden heb ik nog nooit een nacht geslapen zonder een paar keer per nacht de zaklamp in haar gezicht te schijnen om te kijken of ze überhaupt nog ademt. Iets waar de oude Rianne ook keihard om had moeten lachen, maar wat gewoon niet te begrijpen is als je zelf geen moeder bent.

Ik ken menig vrouw waaronder een paar vriendinnen die dit nu lezen en die hardop durven te zeggen dat ze echt niet zo worden en dat hun kind gewoon in de babykamer slaapt vanaf dag één, dat ze hun kind wél heel makkelijk ergens anders laten slapen en dat ze gewoon hun oude leven ook nog blijven leven, maar die spreek ik nog wel tegen de tijd dat ze moeder zijn. Dan kan ik ze ook direct vertellen dat ook zij met een belachelijk stemmetje, waar menig hond nog gillend gek van wordt, zullen praten tegen hun baby. Daar heeft karma me echt goed te pakken trouwens, dat stemmetje! En ik weet eerlijk gezegd niet wat erger is, de manier waarop ik het zeg of wat ik zeg, want één ding weet ik wel: de oude Rianne heeft nog nooit in haar leven dingen gezegd als gekke doetietoetie gaan we even lekker een schone luier aan doen en dan, grtttttttt mama gaat jouw voetje eten! Geen. Commentaar.

Volgende week ga ik voor het eerst ergens anders slapen, zonder baby. Nu maar hopen dat ik niet hoef te huilen op de w.c…

Lees ook:

Help! De oppas is ziek.

 

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results