Over ‘goed bedoelde’ opmerkingen tijdens de zwangerschap.

We hebben vaak een mening over anderen. Zowel mannen als vrouwen kunnen er wat van. Ik (Joske) ook hoor, ik denk ook van alles als ik iemand voorbij zie lopen en die gedachten zijn lang niet altijd negatief.

Ik had ooit een leidinggevende die dacht dat het beter voor me zou zijn wanneer ik mijn gedachten meer uitsprak. Dat deze man weinig mensenkennis bezat moge duidelijk zijn, want als ik iets niet moet doen is het steeds uitspreken van mijn gedachten, tenminste, als ik mijn baan wil houden, mijn vrienden wil blijven zien en als ik als ongeveer normaal beschouwd wil worden.

Zwanger

Inmiddels ben ik bijna zesentwintig weken zwanger van onze jongste zoon. Ons tweede jongetje schijnt nogal een fors figuur te worden. Echt een Molletje, zou de koude kant ook nu (moeten) zeggen. Dat forse lieve jongetje neemt zijn ruimte en mijn lijf verandert veel sneller dan de eerste keer. Mijn buik staat fier vooruit en ik kan me indenken dat mijn lichtvoetige tred wat zwaarder is geworden dan eerst.

Opmerkingen over uiterlijk

Al voor ik zwanger was stoorde ik me aan de ruimte die mensen (die je niet of vaag kent) nemen om zich uit te laten over andermans uiterlijk. Mijn man is een aantal jaren geleden geopereerd aan zijn hoofd. Het was een ingrijpende ingreep en dat zie je terug aan zijn haarinzet. De groente en fruit medewerkster van de Boni om de hoek vond het nodig om aan hem te vragen ‘’Of hij al lang zo kaal is?’’ ‘’Omdat het haar zo opvalt.’’ Oké TRUDY, je kent hem niet, je hoort klantvriendelijk te zijn, richt je op je kalebassen of hou je mond, maar ga niet iemands haarinzet bespreken in de winkel. Ik kan me daar erg over opwinden. Misschien zit er wel een superbeladen verhaal achter zijn kale plek, weet jij veel!

Niet alleen Trudy van de Boni nam de vrijheid om het uiterlijk van een ander eens in het openbaar te bespreken, ook op mijn werk gebeurt het met regelmaat. Zo werd er aan een slanke collega gevraagd ‘’Of ze wel genoeg at?’’, zag ik hoe een wat vollere collega en plein public gevraagd werd ‘’Of ze dat chocolaatje wel moest nemen?’’ en werd ik zelf door een collega aangesproken op mijn kapsel: “Blij dat het weer lang is meid, niet meer doen hoor, dat korte.’’ Ik verkeer dan in een enorme staat van WTF. Wie ben jij nou om in mijn/ons leven dat onderwerp aan te snijden op deze manier, op deze plek?

Goede bedoelingen

Met dat enorme vraagteken kom ik vaak terug uit de winkel, de sportschool, van mijn werk, noem het maar op. Mijn harmonieuze man sust me dan (alweer) met de woorden: ‘’Ze bedoelen het vast goed.’’ Je kent hem wel, de dooddoener van de eeuw: Het goed bedoelen. Onder het mom van goed bedoelen zijn hele oorlogen uitgevochten, doodstraffen uitgevoerd en huwelijken op de klippen gelopen. Goede bedoelingen? Verkoop die maar op Koningsdag, maar niet aan mij als je iemand ten overstaan van de hele personeelsruimte probeert te behoeden voor een chocolaatje.

Ik had me voorgenomen om me tijdens mijn zwangerschap me niet druk te maken over de opmerkingen over mijn buik. Dit ging een hele lange tijd goed. (Toch al 26 weken!) Natuurlijk worden er dingen over mijn buik gezegd. Mijn buik groeit ook hard en ondanks dat ik het niet altijd leuk vind om het meteen te horen als ik binnenkom, kan ik het van mijn naasten goed hebben.

De laatste loodjes

De verraderlijkheid zit hem in de buitenstaander die zich op ongekend vervelende wijze plotsklaps uitlaat over mijn toestand. Nadat ik in de kleine pauze al een stuk of drie opmerkingen had geïncasseerd van mijn collega’s, vertrok ik naar een lokaal waar onbekende dames een vragenlijst afnamen bij leerlingen. Ik verontschuldigde me omdat ik wat te laat was (‘’Ik moet ook wat meezeulen, hè!’’) en de dames knikten begripvol. Ze zetten meteen een stoel voor me neer, wat heel lief was. Toen de leerlingen het lokaal verlieten hees ik mezelf weer in de benen en probeerde ik het tempo van mijn leerlingen bij te houden. En precies op dat sportieve moment gebeurde het. ‘’Succes nog met de laatste loodjes hé, rustig aan! Zet hem op over een paar weken!’’

KAN IK NOU NIET GEWOON BESTAAN, FUNCTIONEREN, LOPEN, ADEMEN, ZWANGEREN, ZONDER DAT IEMAND IETS ZEGT OVER MIJN VOORKOMEN?!??!?! HOUD. GEWOON. JE…….

Ik bedankte de vrouw in kwestie uitgebreid en overdreven hartelijk voor de gelukswensen en zei dat ik nog ongeveer vijftien weken te gaan had voor het grote baarspektakel zou beginnen. Ze keek geschrokken. Ik zag dat ze iets probeerde te zeggen, maar ze kwam niet verder dan slikken. Het waren de goede bedoelingen denk ik, die haar in het verkeerde keelgat geschoten waren.

Dit vind je ook leuk om te lezen:

Wanneer er geen roze wolk is na de zwangerschap.

De laatste loodjes: 38 weken zwanger!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results