Heimwee naar mijn kind.

Joske krijgt heimwee naar haar kind wanneer hij niet bij haar is. Zij is die moeder die op een vriendenweekend in Drenthe stiekem jankt op de wc omdat ze haar kind mist.

Op zo’n moment krijg ik buikpijn en wil ik alleen nog maar huilen. Ik denk aan zijn kleine handjes. Zijn armpjes die hij om me heen slaat. Ik denk aan hoe hij z’n voorhoofd tegen het mijne legt en door m’n krullen begint te voelen. Ik mis de geluiden vanaf de achterbank, als we langs weilanden vol dieren rijden. Ik ben al zo gewend aan zijn boeeee, béééh en wat bijzondere hiiiihiii van het paard, dat ik zelf de neiging heb om de geluiden te maken en contact te zoeken met de achterbank als we langs een dier rijden. Ik herken het gevoel direct als het ook maar een beetje opdoemt in mijn lijf;

een schurend gevoel van heimwee.

Ik was dat irritante kind dat slaapfeestjes verpestte. Dat ’s nachts opgehaald moest worden bij d’r opa en oma, omdat het ook in een vertrouwde omgeving weer niet was gelukt. Mijn zus ging met gemak op scoutingkamp in grote tenten gevuld met onbekend volk en ik? Ik kreeg bij het idee al een onbestemd en beklemmend gevoel: Ik wil niet weg. Ik wil in het vertrouwde blijven, zeker ’s nachts. Ik was zo’n emotioneel heimwee-kind. De huisarts stelde me gerust en zei dat ik er wel overheen zou groeien.

Op mijn vijftiende besloot ik dat ik er overheen gegroeid was en dat ik wel meekon op de vierdaagse uitwisselingstrip naar Tsjechië. Mijn vriendje ging ook mee, dus dat leek een goed hulpmiddel tegen heimwee. Eenmaal in Tsjechië werd ik in een eenzame grijze wijk, in een Sovjet flat gedumpt en zag ik mijn vriendje met een dubbelganger van Anna Kournikova vertrekken naar een villawijk buiten de stad.

Je begrijpt; de basis voor een mental breakdown was gelegd.

Ik mocht mijn moeder ’s avonds bellen en na een aantal woorden gewisseld te hebben legde zij haar hand op de hoorn. Ik hoorde haar tegen mijn vader zeggen; ‘’Ga je maar klaarmaken, ik hoor het meteen, dit komt niet meer goed.’’ Mijn vader is me komen bevrijden uit de Sovjetflat en ik besloot nooit, maar dan ook nooit meer in de buurt van de Tsjechische grens te komen.

Heimwee naar mijn kind

Ik groeide er na een aantal jaren inderdaad overheen. Ik had dan ook al lang niet meer aan heimwee gedacht, maar nu ik moeder ben, is het er weer en het is nog veel verzengender en pijnlijker dan eerst. Mijn heimwee is niet meer naar huis, of naar mijn eigen moeder, maar naar mijn kind.

Ik besloot dat gevoel eens te delen met mede-moeders op het werk. Een aantal collega’s vonden het vooral heerlijk als de koters even uit huis waren; rust. Tijd voor drank, feest en vreten zonder bang te zijn dat iemand een diarreeluier produceert of aandacht wil. Een andere collega mist ze wel, ‘’maar niet zoals jij dat ik ervan moet huilen hoor.’’ Ook bij vriendinnen overheerst de; ’’Het is wel ff lekker’’- mentaliteit. Het lijkt alsof er alleen maar stoere moeders rondlopen die met groot gemak hun kinderen even parkeren, zodat ze zelfstandig kunnen genieten van een handje pillen op ADE, een bijkomweekend met vriendinnen op Ibiza of van een ander langdurig niet huiselijk evenement.

En nu voel ik me het sukkeltje onder de moeders.

Die jammerende moeder, zonder eigen leven, die haar kind heel erg mist en daar zelfs om huilt. Ik heb het gevoel dat ik één van de weinigen ben die het lastig vindt om haar kind voor twee nachten te missen. Als ik een weekend wegga met mijn man, ben ik de eerste avond enorm van slag. Het komt regelmatig voor dat ik echt verdrietig ben. Voor mij voelt het zo: tussen Cas en mij voel ik een verbondenheid die ik met niemand heb. Ik zie het als een onzichtbare gouden draad tussen hem en mij. Wanneer hij niet bij me is, wordt die draad opgerekt en dat voelt niet goed, onprettig en leeg.

Ik krijg heimwee, in de puurste vorm. Volgens mijn moeder groei ik er wel weer overheen, als Cas groter wordt. Maarja, wat moet ik tot die tijd, terwijl de rest van zelfstandig-doorlevend-moederlijk-Nederland wél op de hipsterfestivals van de randstad staan? Tot die tijd ben ik het huiselijke ubermoedertje, dat op een vriendenweekend in Drenthe stiekem jankt op de wc. Tot die tijd ben ik die moederkloek die het moeilijk vindt om wat langer weg te gaan. Tot die tijd ben ik de moeder die d’r tong af moet bijten om het niet steeds over d’r kind te hebben. En tot de tijd dat ik ook over deze heimwee heen gegroeid ben, blijf ik de uitjes wel ondernemen.

Omdat het op de momenten dat ik hem niet mis, ook heel fijn is om gewoon weer even, net als vroeger, een beetje vrij te zijn. Maar missen? Dat doe ik hem altijd, voor altijd, ben ik bang.

Lees ook:

Het gemis van liefdevolle rituelen.

Met je diploma huilend het zwembad verlaten.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results