Help! Mijn kind wil niet doorslapen.

Het zoontje van Joske is 's nachts de baas. Doorslapen zit er niet in en Joske kan er niet meer tegen. Ze zoekt én vindt de oplossing!

Die gebroken nachten. De ene dag konden mijn man en ik ons goed overgeven aan het feit ‘’dat het zo ging’’, de andere dag waren we er zo zat van. Dat weinig slaap een beproefde martelmethode is, hebben we het afgelopen jaar ook zelf ondervonden.

Naar de huisarts en osteopaat

Cas spuugde overdag regelmatig. Soms zo hard/veel dat wij er helemaal onder zaten. Op naar de huisarts, misschien een verlate en verwaarloosde reflux? Of misschien toch een zenuwbeklemming of zoiets? We zetten een tweesporenbeleid in. De osteopaat en de huisarts, iemand moest wat kunnen vinden, toch? De huisarts gaf niet ‘’zomaar’’ refluxmedicatie, omdat ze niet weten wat voor effect het middel op lange termijn heeft. Ik was boos. Na tien maanden ploeteren, akkeren en slechte nachten doorstaan, kregen we niet de oplossing, wat denkt die kerel zelf?! In plaats van een korte termijn oplossing, kregen we een verwijzing naar de kinderarts. Wachttijd? 5 weken. TOP! De osteopaat ‘’wist zeker’’ dat een beklemde zenuw de kleine nachtbraker dwarszat. Ze masseerde er lustig op los en beloofde ons aanzienlijk rustigere nachten. Waarschijnlijk bedoelde ze onrustiger, wat een toestand… Bedankt en tot niet meer ziens, osteopaat!

Excuses van een nachtmoeder.

Krassen op m’n ziel

Het werd onrustiger in huize Mol. Het slaaptekort, maar vooral het gebrek aan tijd voor elkaar en rust begon ons op te breken. Mijn man (Echt geen pieperd!) meldde zich een aantal keer ziek op werk, omdat hij van vermoeidheid niet wist wat ‘ie moest doen. I. opperde al een paar keer om Cas te laten huilen, maar daar wilde ik niks van weten. Ik wist zeker dat Cas me nodig had, een dikke vette oorontsteking had, last had van reflux of iets anders: aandacht of gewenning was het volgens mij niet. Een blinde vlek, bleek achteraf. Cas laten huilen voelde als krassen op m’n ziel; ik kon het gewoon niet verdragen.

Er moet iets veranderen

Rond Pasen kreeg Cas een fikse keelontsteking. Benauwd, dichte neus, pijn bij slikken: hij voelde zich zo ellendig. Wij dachten dat we ervaren waren in gebroken nachten… Maar die nacht liet ons zien dat alle nachten daarvoor peanuts waren. Het was voor ons de druppel: als Cas beter is móet er iets veranderen, dit willen en kunnen we niet meer. Gelukkig naderde het kinderartsbezoek met rasse schreden.

De baas ‘s nachts

Eenmaal bij de kinderarts, vroeg de natuurgenezerige-zonnatura-arts-assistent hoe het met Cas ging. ‘’JA, MET CAS GAAT HET GOED, MAAR MET ONS NIET, WIJ WILLEN SLAPEN!’’ (Ik ben al niet rijkelijk bedeeld met nuance en slaaptekort doet dat kleine beetje dat ik had, volledig in de ban.) In het kort: knettergezond, energiek, onrustig kind. Hoera! Conclusie: Als je iets wilt veranderen kun je ervoor kiezen om hem gecontroleerd te laten huilen. De arts zei letterlijk; Cas is nu de baas ’s nachts, jullie doen wat hij wil. Opvoeden begint in de wieg. Iets minder hoera. De zonnaturafan gaf ons nog het telefoonnummer van ‘’De Kindertjesweide’’ voor ouders met onrustige kinderen. Cas trok dat briefje uit mijn handen en verscheurde hem. Dank voor die redding, lieve Cas.

Laten huilen

Met een zwaar gevoel liep ik naar buiten. Laten huilen, dus. M’n man keek me recht aan en vroeg of ik echt dacht dat de oplossing ergens anders lag en ik sprak uit m’n hart: ik ben er klaar voor en denk dat dit is wat Cas nodig heeft. De avonden waren na zijn keelontsteking al een stuk rustiger, alsof hij gereset was. Nu de nachten nog. Drie nachten zijn we 2 uur bezig geweest (met op en neer lopen en geruststellen). Na de eerste drie nachten werd hij wakker, jengelde hij en sliep hij weer verder. Nu, een week later, hebben we de eerste nacht van 19.00 uur tot 06.30 uur erop zitten. En ik? Ik lig wakker, maar voel rust. En trots.

Ik begrijp dat dit niet de oplossing kan zijn voor ieder kind. Als dat zo was, waren er geen onrustige nachten meer, voor niemand. Ik wéét dat elke rustige periode tijdelijk is, er komen tanden, sprongen en nog veel meer ontwikkelingen aan, die zo weer voor onrust kunnen zorgen. Maar tot die tijd? Ben ik zo opgelucht dat we weer op de bank kunnen hangen ’s avonds. Voel ik me oprecht trots dat ik door mijn eigen projectie, blinde vlek en emoties, toch doorgezet heb. En het is weer bewezen dat je als moeder de dingen op je eigen tijd en tempo moet doen, de adviezen moet opvolgen die bij jou passen, op jouw/jullie juiste moment. Zo. Vanavond ga ik kijken of ik zelf ook rustig in slaap kan vallen. Want rustig in slaap vallen en doorslapen, hoe ging dat eigenlijk ook alweer?

Lees ook:

Filmpje: zo krijg je binnen een minuut je baby in slaap.

De gekste redenen om niet te slapen.

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Patricia

    Zo herkenbaar. Onze jongste is uiteindelijk een klein weekje opgenomen geweest in het ziekenhuis om exact dezelfde reden. Hij had alleen wel een naar hoestje vooral ‘s nachts dus ze observeerde hem wel of er niet iets medisch was maar lieten hem ook huilen. Na die week sliep hij door! En zelfs door sprongen, tandjes, waterpokken en heel veel oorontstekingen gaat het goed.
    Het heeft voor mij trouwens een aantal maanden geduurd voordat ik er vertrouwen in had en zelf ook rustig kon slapen.

Type to Search

See all results