Het Calimerosyndroom.

"Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk", lijkt soms wel de leus van de dochter van Yvonne.

Gefrustreerde baby

Ze is gefrustreerd dat ze een baby is! Die historische woorden sprak de crecheleidster toen Philipa gefrustreerd was dat de andere kindjes op haar groep al wel konden kruipen. Sommigen deden zelfs voorzichtig hun eerste stapjes terwijl zij met haar vijf maanden nog niet meer kon dan vanuit een wipper hulpeloos toekijken. Ze had daarbij de uitstraling van een geketende gevangene die door het raam van de cel mensen in vrijheid ziet bewegen. Waar haar lotgenoten kirrend oudere kindjes toejuichten en onbewust leken aan te moedigen, keek zij gefrustreerd toe. Het maakte haar gemotiveerd om razendsnel te kunnen tijgeren, kruipen en lopen. En ze had het geluk én in haar ogen vaak de pech van een oudere broer bij wie ze de kunstjes afkeek maar die dus ook altijd meer kan dan zij. Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!, lijkt soms wel de leus van onze kleine Calimero.

Hulp van grote broer

En dan zou je denken dat de frustratie afnam zodra ze een vaardigheid onder de knie kreeg, maar dan was er altijd weer iets anders dat ze nog niet kon. Toen ze leerde kruipen, baalde ze dat ze nog niet kon lopen. Toen ze het lopen een paar weken na haar eerste verjaardag onder de knie had, besloot ze dat klimmen toch ook wel heel handig zou zijn om van die veel te hoge glijbaan te gaan. En toen ze Quirijn zover had gekregen om haar nét dat ene zetje te geven zodat ze de veel te hoge trede van de trap naar die veel te hoge glijbaan kon nemen, zag ze hem koppeltje duiken op de rekstok en leek haar dat ook wel een aantrekkelijk plan.

Krijsen op weg naar de supermarkt

En ik snap haar zo goed. Ik voel en af en toe dezelfde frustratie. Want wat zou ik het af en toe handig vinden dat ik net zo met haar zou kunnen communiceren als met Quirijn. Dat ze me gewoon heel precies zou kunnen vertellen waar haar frustratie zit en wat ze precies wil. En wat zou het handig zijn als ze net als haar grote broer al op school zou zitten en hetzelfde ritme zou hebben. Dat ze altijd zelf zou lopen en niet op weg naar de supermarkt halverwege het op een krijsen zet en weigert nog één stap te zetten. Wat kijk ik uit naar de dag dat we niet altijd een extra tas mee hoeven te slepen met luiers, billendoekjes en reservekleding.

Complimentjes

Maar tot het zover is, geniet ik van al die dingen die ze zomaar ineens lijkt te kunnen zonder dat ik het door had. Dat ze ineens tot tien kan tellen en in de speeltuin waar iemand een driewieler heeft achtergelaten achteloos een rondje fietst alsof ze nooit anders gedaan heeft. Dat ze ineens wél weet hoe ze een puzzel moet maken. Ik probeer niet gefrustreerd te raken van de keren dat ze iets wil dat ze nog niet kan en het mij niet uitkomt: als ze zich mengt in een potje kwartetten dat ik Quirijn leer spelen of dat ze probeert op een peuterfietsje te klimmen terwijl ze nog maar net op een driewieler kan heeft leren fietsen. En natuurlijk probeer ik de frustratie bij haar vooral weg te nemen door haar te overspoelen met complimenten voor de dingen die ze al wél kan.

Yvonne schrijft over leuke dingen doen met kinderen op haar blog: www.lattesenlimonade.nl.

Lees ook:

Je huilende baby laten huilen of niet?

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results