Het Co(rona)kind.

We hebben er allemaal mee te kampen gehad de laatste twee maanden ‘Cokinderen’. Een ‘Cokind’ kan het beste uitgelegd worden als het kind wat nu dagelijks aan je trekt terwijl je thuis de balans zoekt tussen tweeëndertig uur thuiswerken en een kind opvoeden.

De helden

Een kind wat je als lastig ervaart, maar natuurlijk helemaal niet lastig is. Een kind wat gewoon aandacht nodig heeft. Ergens in het midden van deze periode begin je je af te vragen waarom je überhaupt een kind op de wereld hebt gezet (oké, dat doe ik wel vaker, maar nu is het extra intens). Je vraagt je af hoe iemand ervoor kan kiezen om vrijwillig in de kinderopvang te werken. Deze mensen worden nu ‘helden’ genoemd en ik snap helemaal waarom. Je vraagt je af waarom mensen er vrijwillig voor kiezen om thuis te blijven na het krijgen van een kind en hun werk op te geven. Maar op dat moment vergeet je dat deze mensen niet hoeven te werken én hun kind(eren) hoeven te entertainen. Deze vrouwen zijn ook helden in mijn ogen, ook al hoeven ze niet te ‘werken’, mijn gemiddelde werkdag is een stuk rustiger dan mijn wekelijkse mama-maandag.

11 mei weer naar de creche

Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ik hoorde dat 11 mei de dag is dat mijn ‘cokind’ weer naar de opvang mag. Nu hoorde ik een vrouw op tv zeggen dat ze dit veel te vroeg vindt en haar kinderen niet brengt. Eventjes begin ik te twijfelen aan mijn moederschap, ben ik echt zo een verschrikkelijke moeder dat ik blij ben dat mijn dochter weer naar de opvang kan? Wat is er toch mis met me? Tot ik hoor dat deze moeder in kwestie niet werkt. Oké, dat verklaart een hoop, die is het dus gewend. Ik bel voor de zekerheid een vriendin die in hetzelfde schuitje zit en ben bij te horen dat ook zij door het dolle heen was met het 11 mei nieuws. Ik ben niet de enige, dus ook geen vreselijke moeder. Weten we dat ook weer.

De beste versie van mezelf.

Ik las laatst een artikel van een man die aangeeft niet geschikt te zijn voor ‘papadag’. Ik begrijp hem, maar als moeder is het toch een no go area om zoiets te durven denken, laat staan zeggen. ‘Waarom neem je dan een kind?’ ‘Jij wilde toch zo graag een kind?’ krijg je dan als opmerking terug als je zegt dat het zwaar is om thuis te zitten met een kind. Deze mensen hebben vaak geen kinderen, maar daar vind ik geen troost in. Ik wilde ook een kind en ik ben dolblij met haar, vooral nu ik weet dat ze weer naar de opvang kan en ik die drie dagen per week en zeven avonden die ik met haar heb, ik de beste versie van mezelf kan zijn, omdat ik óók mijn geluk in het werk vind en ik eigenlijk gewoon ‘the best of both worlds’ heb gevonden. Een kinderopvang en een kind.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results