Het drama van de twee = nee fase.

Izzie zit sinds een paar weken in de twee = nee fase. En dat terwijl ze nog geen twee jaar is!

Het is woensdag 12.25 uur. Ongeveer vijftien minuten geleden besloot ik dat Izzie en ik onze schoenen en jas aan gingen doen om Raf van school te halen. Ik begin daar al bewust een kwartier van te voren mee, want mevrouw kan nogal eens dwars doen. En wat een voortschrijdend inzicht had ik weer, want het drama begon al bij het liedje van K3 dat nog niet was afgelopen. “Dus NEEE!! Geen goenen aan!” was het antwoord.

Ik wacht netjes het liedje af en doe snel de radio uit zodat er niet nóg een liedje komt.

“Kom, we doen onze schoenen aan.” Zeg ik vriendelijk en op een rustige toon. Weer een dikke vette “NEEE, GEEN GOENEN AAN.” Ik pak haar laarsjes die ze graag aan heeft, maar nee hoor, die wil ze niet aan. “Andere Goenen” is het antwoord. Ik probeer haar te lokken door te zeggen dat we haar blauwe Let it Go Jordan schoenen aan doen. Alles wat met Frozen te maken heeft is gaaf, dus ik zet dit regelmatig in. Gelukkig, ze gaat er in mee. Eindelijk schoenen aan. Dan de jas aan. Ik pak haar tijgerbonten jasje, maar ze wil geen jas aan naar buiten. “Zonder jas”, zegt ze. Het is 2 graden, dus je begrijpt dat dit plan niet doorgaat. Inmiddels loop ik me flink te irriteren. En dat merkt ze aan mijn stem. Waardoor ze nog harder gaat tegenstribbelen.

Ik besluit naar buiten te gaan en, heel pedagogisch onverantwoord waarschijnlijk, te zeggen dat ik zonder haar ga. En ik sluit de deur een beetje. Ineens slaat ze om. Halleluja. “Ikke ook mee”, roept ze. Ja dat is, goed als je je jas aan doet. En hoppa! Vijf minuten voor tijd gooi ik haar op de fiets, we knuffelen en kussen even en gaan naar school.

Als ik bij Raf kom heeft hij besloten bij een vriendje te spelen.

Prima, dus ik fiets mee en zet hem af. Ik geef Izzie thuis een broodje en kondig alvast een paar keer aan dat ze hierna gaat slapen. Haar antwoord: NEEE, NIET SLAPEN! De twee = nee fase is duidelijk begonnen, alleen is mijn dochter nog geen twee jaar! Dat belooft wat. Ik leg haar toch in bed en met moeite krijg ik haar slaapzak dicht geritst. Ze trappelt erop los en blijft zichzelf omhoog trekken aan de bedrand.

Vervolgens moet ik eerst een boekje lezen, dan zingen en dan de lampjes aan doen en weer zingen.

Bij de eerste poging om de kamer uit te gaan staat ze weer op en begint te huilen. Ik leg haar rustig weer neer en zing: “zeg maar dag met je handje.” Ik zeg vervolgens resoluut dat ze nu echt moet gaan slapen en loop de kamer uit. Huilen. “NIET SLAPEN” hoor ik haar roepen terwijl ik beneden ga zitten en dit blog ga tikken. Al een aantal keer heb ik de afgelopen weken na een uur lang proberen haar in slaap te krijgen het middagslaapje geskipt, maar daar ben ik zelf aan het einde middag de dupe van.

Ik laat het even op z’n beloop en hoor haar dan roepen dat haar slaapzak uit is.

Dit is tegenwoordig het nieuwe dwarsliggen: zelf de slaapzak losritsen en haar benen eruit gooien. Ik weet dat het geen zin heeft er geen aandacht aan te geven want ze gaat toch niet slapen als haar zak los is. Dus ik weer naar boven. Rits dicht, en met strenge doch vriendelijke stem gebied ik haar nu te gaan slapen. Ik weer naar beneden, zij weer huilen en roepen. En dit tafereeltje herhaalt zich in het half uur erna ongeveer vier keer. Na de laatste keer is ze rustiger en geef ik er geen aandacht meer aan. En dan… nu dus…. stilte. Heerlijk. Wat een schatje is het toch. Het kostte me dit keer maar drie kwartier. En wat heerlijk dat ze bijna twee jaar is.

Lees ook:

10x waarom een dreumes thuis zo gezellig is.
Superfood voor je baby en dreumes: avocado

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results