Het eeuwige schuldgevoel van moeders.

Het lijkt soms of je dagelijks opvoedexamen moet doen. Toch moet je tevreden zijn met wat er nu is...

Tientallen keren per dag doe ik examen doen als moeder.

En de eisen om een voldoende te halen – laat staan een mooi cijfer – zijn niet mals. Maar die barse examinator, dat ben ik zelf. In gedachten schud ik afkeurend mijn wijze hoofd  om zoveel onkunde. Eigenlijk ben ik al zo streng voor mezelf dat ik geen anderen meer nodig heb om kritiek te geven op mijn stijl van opvoeden.

Het eten is een half uur te laat klaar.

Want het spelen en fietsen buiten was zo leuk en we hadden zo’n lol dus dacht ik: ‘Ach, nog even’. Nu zijn ze te moe en jengelig en de honger voorbij. Onvoldoende voor mama. Oudste schreeuwt dat hij niet naar school wil. We zijn al laat. Om hem in zijn jas en op de fiets te krijgen beloof ik hem een dropje, oké, twee dropjes. Drie dropjes is zijn eis. Met een handvol drop én zijn jas aan zit hij dan in no-time achterop de fiets. Maar weer een onvoldoende voor deze sufferd van een moeder. Ik krijg een peut tegen mijn hoofd of er is een stomp tegen ander kind. Ernstig spreek ik mijn zoon toe. Dat het niet zo aardig is en we toch lief zijn voor elkaar. Dat hij ook niet wil dat anderen hem pijn doen. Hij kijkt weg, geeft me misschien nog wel een extra duw.

Dikke onvoldoende voor mij als opvoeder dus.

Maar ik worstel en hou vol en doe simpelweg wat ik kan om mijn zoons te leren verstandige, empathische volwassenen te worden. In dit alles heb ik geen baat bij ongevraagd advies van de buitenwereld. Niet van vreemden op straat die menen commentaar te moeten leveren op mijn brullende kind. En ook niet van goedbedoelende naasten die tussen neus en lippen door opmerken dat ik ze best wel wat meer op hun falie mag geven of dat ik niet genoeg grenzen aangeef. Als je me wilt helpen, kom dan naast me staan en steun me. Erken mijn worsteling, maar ook de passie waaruit ik opvoed op míjn manier, voor míjn kinderen.

Ooit had ik een zus, ze was gezegend met twee mooie, pittige dochters.

Haar man maakte carrière, mijn zus was vaak alleen met haar peutermeisjes. Veel opvoedkeuzes moest ze zelfstandig maken, om zo de dagelijkse boel draaiende houden. Dit was jaren voor ik zelf kinderen kreeg en onwetend als ik was, dacht ik dat ik haar hielp door zou nu en dan voorzichtig te zeggen dat ze best wat strenger mocht zijn. Dat het voor haar meisjes ook beter was als ze steviger grenzen aangaf. Boos was ze dan, en gekwetst. En dat vond ik dan weer onredelijk. Want al was ik dan zelf geen moeder, daarom wist ik nog wel wat over kinderen opvoeden, vond ik. Fout dus. Ik wist niets toen.

Vier jaar geleden, haar kinderen zaten inmiddels op de basisschool en deden het geweldig, overleed mijn zus aan kanker.

Precies zes weken na haar dood werd mijn oudste zoon geboren. Bij rouw hoort schuldgevoel. Mijn grootste wroeging is dat ik, nu ik zelf moeder ben en beter weet, geen sorry meer kan zeggen tegen haar voor mijn wijsneuzerij.

Ik wist niet hoe het was om de hele dag door keuzes te moeten maken voor mijn kinderen. Wel of niet toegeeflijk zijn? Ach vooruit, nog een koekje – of absoluut niet? Nog één spelletje dan – of geen sprake van? Ik wil mijn kind blij zien en het hoeft allemaal niet zo strak als het niet echt hoeft. Maar ik wil mijn kinderen ook rust en duidelijkheid en geven. En zo vullen de dagen zich met overpeinzingen.

Hoogsensitief en hoogbegaafd

Mijn oudste zoon is niet het makkelijkste maar wel (net als zijn broertje) het meest geweldige kind ter wereld. Hoogsensitief en waarschijnlijk hoogbegaafd, en daardoor een wervelwind van emoties door de intensiteit waarmee hij de wereld ervaart. Sommige dagen zijn een aaneenschakeling van emotionele uitbarstingen en of aanstormende buien. Vaak lukt het me ze te laten over drijven. Door kalm te reageren en hem voorzichtig weg te leiden uit de probleemgebieden. Niet door fors op te treden en hem eens stevig aan te pakken. Dan botsen er twee krachtvelden en is donder en bliksem het resultaat.

Een softe aanpak?

Niet voor mij. En in mijn ogen zeker wel de beste aanpak voor mijn zoon. Zo leer ik hem hopelijk zelf omgaan met zijn emoties zonder hem in het gareel te dwingen – en zonder dat hij gefrustreerd raakt over zijn eigen gedrag. Ik twijfel constant of ik zo niet een verwend egoïstisch monster van hem maak. Maar in mijn hart weet ik, met de volste overtuiging, dat ik het beste voor hem doe. Omdat ik zijn moeder ben en hij mijn zoon is. Maar dat kost veel energie. Dat moeten uitleggen aan iedereen – bekend of onbekend, goedbedoelend of afkeurend, bot of besmuikt – kost nog veel meer energie. Dus laat me alsjeblieft met rust. Of geef me een knipoog of een thumbs-up of een knuffel. Want woordeloze, niet oordelende steun, dat kan deze moeder die vooral streng is voor zichzelf, heel goed gebruiken om te slagen.

Miranda Diesch

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    2 comments

    1. Maarten Smit

      Beste Mama Miranda schrijft,
      Dank voor het delen van dit beeldende verhaal.
      Als trainer-coach kom ik bij veel mensen thuis en zie ouders worstelen met hun hoogsensitieve, hoogbegaafde, beelddenkende kind. In al die jaren heb ik inderdaad ontdekt dat ik kinderen kan helpen, op maat, met hun talenten om te gaan maar dat ik de ouders vooral steun door naast ze te gaan staan. Ze te laten ontdekken dat ze best iets minder streng voor zichzelf mogen zijn. Meer niet. Thumbs up is voldoende. Dank voor deze bevestiging. Had ik even nodig 🙂
      Hartelijke groet
      Maarten Smit

    2. dochtertjelief

      O, wat herkenbaar! Gelukkig realiseer ik me dat ik veel knipogen heb uitgedeeld, maar of die door de ontvangende moeders goed begrepen zijn is een tweede. Hang in there,… dan geloof ik echt dat jouw jongens door de combinatie van jouw en hun karakter uiteindelijk de beste basis krijgen om zelfstandige mooie mensen te worden!!!!

    Type to Search

    See all results