Het gemis van liefdevolle rituelen.

27 februari 2017

Ik hoef me niet om te draaien om te weten dat je er staat. Achter het kleine raampje bij de keuken. Je wacht op mij, tot ik me omdraai en begint dan te zwaaien. Dag!

Honderden keren heb ik me zo naar je omgedraaid. Al die ochtenden dat ik samen met mijn buurmeisje naar de basisschool fietste. ’s Ochtends om 7 uur, haastend naar de bushalte onderweg naar de middelbare school. In het weekend naar mijn bijbaantje bij de bloemist. Ik studeerde en woonde inmiddels niet meer thuis. Je stond er altijd.

Toen ik kinderen kreeg en ze wel eens kwamen logeren stonden jullie samen te zwaaien. Mijn zoon op het keukenblad, handjes tegen het raam. Niet altijd huilen, wel altijd zwaaien. En jij er dan achter.

Altijd draaide ik me om, en altijd stond jij daar.

Als alles-beter-wetende puber dacht ik vaak: ‘ik doe het niet, ik fiets gewoon weg, doe net alsof ik niet weet dat jij daar staat. Niet omkijken, alleen die hand even in de lucht’. Wat zul je gegniffeld hebben, jij wist natuurlijk wel beter.

En toen werd je ziek. Het raam bleef leeg en ik draaide me niet meer om.

Mijn vader liep vanaf dat moment altijd met me mee naar de auto en dan hadden we het er nog even over. Onze zorgen om jou. De angst van het niet weten wat er zou komen. Het gevoel van missen dat nu al begon te groeien. Je koppigheid, oh die koppigheid. En al die beslissingen die genomen moesten worden. Je was zo ziek.

Maar op een dag. We waren samen op klein-avontuur geweest, want dat deden we op dinsdag. Het was fijn, die dag. Ik duwde je rolstoel tussen de mooiste bloeiende planten in een heerlijke ontluikende lente-tuin. De voorjaarsbeloftes sprinkelden hoopgevend in de lucht. We lunchten samen, een glas wijn. Jouw hoofd naar de zon, ogen zachtjes gesloten. De eeuwige sigaret tussen je vingers smeulde langzaam op.

Thuis, weer geïnstalleerd in je bed in de kamer zei je hoe fijn je het vond, dat het zo jammer was dat ik weer wegging. Dat je het wel begreep, de kinderen enzo. Na een lieve kus liep in de deur uit. Zonder dat ik keek voelde ik dat je er weer stond. Ik draaide me om en daar was je. Fragiel en zo kwetsbaar, zo ziek. Mijn moeder. Je zwaaide. Ik zwaaide.

Maanden later sta ik achter hetzelfde raam.

Ik hou mijn dochter te stevig vast. Ze zwaait enthousiast. Mijn man, vader en broers tillen je kist in de hele echte zwarte begrafenisauto. Langzaam rijdt de wagen onze straat uit. In gedachten zwaai ik naar je. Dag mam, zeg ik zachtjes. Dag mam.

Lees ook:

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Leonie Lindeboom

Mijn naam is Leonie, welkom op mijn website! Ik ben (uiteraard) moeder van inmiddels 3 kindjes. De jongste is nog een baby. Wij wonen in het altijd bruisende Amsterdam. Ons leven is vaak druk en chaotisch, maar bovenal is het heerlijk. Met ons vijven genieten we van alles wat de stad ons te bieden heeft en dat is elke dag weer een feest én een uitdaging. Genoeg om over te schrijven dus. Dit schrijven doe ik overigens niet alleen, maar samen met een aantal andere mama bloggers die allemaal hun eigen visie op hun leven met kids hebben. Veel leesplezier! Ben je ondernemer en wil je je bedrijf presenteren aan de leukste mama’s van Nederland? Of wil je zelf graag bloggen? Stuur een mail of bel even: leonievoormamaschrijft@gmail.com | 06-42204869.

Mis niks! Mamaschrijft op social:

Ook leuk om te lezen

Excuses van een nachtmoeder.

Excuses van een nachtmoeder.

Joske had zich altijd heilig voorgenomen om haar kind nooit bij haar in bed te laten slapen. Maar nu ze zelf een slechte doorslaper heeft, wil ze excuses maken.