Het heft in eigen handen.

Altijd eerst aan een ander denken en pas dan aan mezelf, dat is denk ik altijd mijn leven wel geweest. Nu ik moeder ben is dat nog ‘erger’ geworden. Altijd zorgen voor mijn kinderen, voor mijn man, voor mijn familie, vrienden, collega’s en noem maar op. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is enorm groot. Dat het met de ander goed gaat is voor mij zeer belangrijk. Ik pas me daarin zelfs aan, zet aan de kant wat ik wil. Wat heb ik vaak geroepen: ‘maakt mij niet uit! Op vragen als; ‘kom ik bij jou of kom jij bij mij? Wil je koffie of thee!?’ MAAKT MIJ NIET UIT? Hoezo, maakt mij niet uit! Ik heb toch ook wat te zeggen? Ik heb toch een mening. IK WIL THEE! En ik kom dit keer bij jou. Ik heb er eigenlijk genoeg van om me altijd maar aan te passen aan de ander. Wat ik graag wil is belangrijk en mag wel eens boven aan staan toch?

Ik ben het zat

Vanmorgen werd dat me ineens haarfijn duidelijk. Mijn kleine babymeisje was wakker, schone luier, fles pap en ik zit ondertussen op de tijd te kijken en te denken ‘oeh, de tijd gaat snel, mag wel opschieten, aankleden, lunchtrommels voor de meiden klaar maken, fruit en ontbijt maken!’ Voelde me behoorlijk opgejaagd. En ondertussen liggen die meiden van mij heerlijk in bed te ouwehoeren en te lachen. De tijd tikt door… en ineens is 07.55 uur… CHIPS!! Tempo… en ineens denk ik…’IK BEN HET ZAT!” Ik heb amper tijd voor mezelf, echt voor mezelf… ik vul mijn tijd altijd in door te zorgen voor een ander. Aan mijn bedrijf kom ik soms dagen niet toe omdat ik voor een late dienst werken bezig met wasjes wegwerken, boodschappen doen en eten voorbereiden VOOR mijn gezin. Ik vlieg de hele dag door en eet op mijn werk bij wijze van ook pas 18.30 een lauwe maaltijd omdat ik eerst VOOR alle andere mensen zorg.

We gaan het anders doen

Ik loop naar de kamer van de meiden, zet mijn handen in mijn zij en roep: ‘We gaan het anders doen! Ik weet niet of jullie het weten, het is vijf minuten voor 8, dat betekent dat jullie nog 20 min hebben om je klaar te maken voor school en te ontbijten. Jullie brood moet nog gesmeerd, fruit moet nog klaar gemaakt en IK DOE HET NIET!! Ik doe het niet meer!’ Ik wijs mijn oudste aan en ik zeg ‘Jij bent bijna 10 jaar, het wordt tijd dat je meer voor jezelf gaat zorgen, jij kunt best je eigen brood klaar maken! OH, en je haar kun je ook zelf doen!’

Ze stormen hun bed uit, ze vliegen in de kleren, ze rennen de trap af en gaan aan de slag. Ze stappen 08.15 de deur uit met een volle buik, gevulde tas en hun haar in de plooi. 

Mama regelt het

Weet je, ik doe veel voor de meiden, met liefde. Daar gaat het niet om. Maar ik leer de meiden dat ze zo met mij kunnen omgaan, lekker blijven liggen, mama regelt het allemaal! En ik regel het ook altijd. Dus waarom zouden ze ook eerder opstaan? Net zoals hun tas weer uitpakken als ze weer thuiskomen. Ze gooien de tas in een hoek en gaan spelen. Ik roep bij wijze van 10 keer ‘Ruim jullie tassen op!’ ‘Jahaa, straks!’ En uiteindelijk…. Ja, ben ik degene die de tassen uit sta te pakken en ervoor te zorgen dat het schoon staat voor de volgende dag. Ik leer de meiden dus dat ik na tig keer roepen dat ze hun tas moeten uitpakken ik het toch wel zelf doe. En zo is het niet alleen met tas in en uitpakken maar ook met het opruimen van de kamer. Als zij het na 3x vragen niet doen ben ik ook degene die denkt, er moet nu wel wat gebeuren en JA… daar sta ik weer met de stoffer en blik. En zo gaat het dag in en dag uit…. En ik maar klagen ‘ik moet ook echt alles alleen doen he?!’’ Ja, dat moet ik ook, want dat heb IK mijn gezin ook zo geleerd. Ook hun vader by the way… 😉.

Het heft in eigen handen

Ik ga het NIET meer doen. Ze zijn 8, 9 en 37 en ik vind dat ik nu best wat meer hulp en steun mag verwachten. Mijn grootste kind van 37, die mag intussen ‘spontaan’ ook wel wat meer doen dan alleen mijn geschreven briefje te volgen als ik aan het werk ben. Dat lijkt overigens best wat beter te gaan.

Dank je wel Wayne Dyer… je boek ‘het heft in eigen handen’ inspireert mij enorm om het heft in eigen handen te nemen. Mijn lieve gezin went wel aan deze nieuwe mama!

Lees ook: Ouders met 3 kinderen ervaren meeste stress.

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results