Het leed dat de camping heet – deel 2.

Jarenlang reisde Saskia met haar gezin per vliegtuig naar fantastische plekken. Maar nu was het tijd om een keer met de kinderen naar een camping te gaan en ze deelt haar ervaringen..

Lees het eerste blog dat hieraan vooraf gaat: Het leed dat de camping heet.

Yeah, er was meer dan een zonnestraal de volgende dag en ik heb er van genoten. Daar zat ik dan met mijn stoeltje tussen de geparkeerde auto’s op het asfalt. Ik heb nog geprobeerd manlief erbij te laten zitten maar die vond het aanzicht zo triest dat hij de caravan in ging. Zijn record verbreken op candy crush.

Het echte vakantiegevoel

De kinderen konden eindelijk het zwembad in terwijl ik het asfalt verruilde voor een 1e rang plekje bij het zwembad. We zaten nog geen minuut toen de muziek hard aanging en een hitsige opa achter ons tegen het hek stond te dansen. Natuurlijk volgde ook nog het animatieteam met een dansje aan de rand van het zwembad, waardoor we begrepen waarom alleen onze bedjes nog vrij waren. Weg rust, maar wel een explosie aan vakantiegevoel!

Bij terugkomst bij de caravan komen we nog de touroperator tegen, een vriendelijke Belg. Hij vraagt of het verblijf ons bevalt, waarop mijn man antwoordt dat we de roomservice wel wat tegen vinden vallen, dat we bij het vertrek wat geld hadden neergelegd voor de schoonmaakster maar dat ze niet was geweest en geen mooie handdoekjes voor ons had gevouwen. Of hij daar iets mee kon…… Hij fietste verbaasd weg, was die man nou serieus?

De buren

Vanavond eten we macaroni uit een zak, een lekker makkelijk caravan gerecht waar we alle 4 van zullen smullen met wat Franse stokbrood voor het Franse vakantiegevoel. Vanwege het droge weer nemen we het ervan en gaan we buiten zitten. Naast onze caravan gaat de Limburgse familie ook luidkeels buiten aan tafel alsof ze wel 30 kinderen in die hut hebben gepropt. Vader is boos. Niemand wil luisteren, niemand eet, hamburgers worden op de grond gehooid. Ze dreigen met de politie, geen eten, nooit meer op vakantie en meer van dat. Maar wat wil je ook; door dat Limburgse accent lijkt alles wel een vriendelijk verzoek. Nu wordt moeder woest. Ze is meestal nauwelijks hoorbaar, maar nu is ze het hele gezin zat en er volgt een klets op de handen van 1 van de kinderen (die ik allang ergens onderweg zou hebben achtergelaten per ongeluk expres…). Ook al heb ik dat kind nog nooit gezien, het is een bloed-onder-je-nagels exemplaar, uiteraard gecreëerd door zijn eigen ouders. Vader wordt nu woest op moeder, wederom op een vriendelijke boze manier dan, en dat gaat zo maar door. De hele avond …

Nu krijgen mijn man en ik een soort van discussie. Ik wil er naartoe lopen en daar aan tafel plaats nemen om de boel over te nemen. Ik ben namelijk niet van de loze dreigementen, maar voer ze ook daadwerkelijk uit. Dat gezin heeft hulp nodig. Manlief zegt dat ze het uit moeten zoeken en dat die vader een lintje verdiend met zijn geduld. Ondertussen schreeuwt de buurvrouw tegen de kinderen dat de hele camping ze nu hoort, maar zelf gilt ze nu het hardst.

Als de rust is gekeerd begint het ritueel opnieuw als ze naar bed gaan. Uiteraard willen die kinderen dat ook niet en volgen de ladingen aan dreigementen. Ze gaan naar huis, ze gaan nooit meer op vakantie, de politie en brandweer zal worden gebeld. En het mooiste komt nog…het vliegtuig gaat immers ook naar bed. Mijn man roept nu vanuit zijn ongemakkelijke bank; vlieg toch op met je vliegtuig en gooi dat kind in bed. Wat een achterlijke taal gebruiken die mensen. Hij zegt nu zelf naar bed te gaan, zonder vliegtuig.

De camping

Kortom, dit is dus ook De Camping. Je hebt de mensen nog nooit gezien, maar inmiddels kennen we het hele gezin, inclusief alle familie ellende.

Terwijl de regen ‘s nachts keihard op het dak van de caravan neerkomt en ik inmiddels ben lek geprikt door de muggen, bekruipt me ook een heel fijn gevoel. Namelijk dat de caravan waterdicht is. We hebben het dan best getroffen met onze luxe accommodatie. Met die positieve gedachten gaan we er een paar leuke dagen van maken. We gaan naar een attractiepark met alleen maar shows (puy du fou). Geweldige shows, dat vindt ook de rest van heel Europa want de rijen zijn enorm. En we gaan een dagje de stad in en kastelen bekijken. Ondertussen hebben we een ander probleem want dit zijn voor ons topdagen, maar de kinderen zeuren de hele dag dat ze terug naar de camping willen. Wie zei ook alweer dat als je kind het naar zijn zin heeft, jij ook een leuke vakantie hebt? Niemand vertelt je dus over dit bijkomend probleem. Wat een ellende, dat gezeur. Rijden we 1.5 uur naar ‘s werelds topattracties, is het enige dat zij willen op 3 vierkante meter met 53 kinderen voetballen!

Dit is vakantie

Maar we slepen ons erdoor heen, eten met de kinderen aan de haven en lopen door de winkelstraatjes en boulevard waarop we zeggen: DIT IS VAKANTIE. Waarop zij antwoorden; Wanneer gaan we terug naar de camping? Weg, kort opkomend vakantie gevoel.

De volgende dag beleven we een heerlijke camping dag. Terwijl alle weersvoorspellingen ongunstig eruitzien (behalve de dagen als we zijn vertrokken, dan klaart het uiteraard op), gaat zomaar per vergissing de zon schijnen. Ik ren en struikel de caravan in op zoek naar een zomerjurk onder in de tas. Zelfs mijn man krijg ik uit de caravan nu de zon zichzelf wat langer laat zien dan de gebruikelijke 2 minuten. Hij ploft naast me om zijn poging wereldrecord score candy crush in de franse buitenlucht te verbeteren en ….. zakt door de stoel.

Daar zitten we dan; 1 met zijn bips op de grond en de ander vol met muggenbeten, naast elkaar tussen de geparkeerde auto’s op het asfalt voor de caravan. Viva vacance. Maar de kinderen hebben plezier en daar gingen we voor!

Lees ook:

Het leed dat de camping heet – deel 1.

Kras fietsvakanties aanbiedingen

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results